Extra 2

ယွမ်မျိုးနွယ် ယာဉ်မောင်းအသစ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် နုနယ်သေးသော ကောင်လေးဖြစ်ပြီး ယခင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့အတွက် မောင်းနှင်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်အတွက် ကားမောင်းနှင်ပေးရခြင်းသည် လမ်းကြောင်းများကို ကောင်းစွာသိရှိရန် လိုအပ်သည်။ ရှောင်ဖန်းသည် ဂျစ်ကား၏ရှေ့ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး ပထမဆုံး ချင်တက္ကသိုလ်အနီးသို့ လမ်းညွှန်ပေးကာ နေရာကို သေသေချာချာ မှတ်ထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“ဒါက ဗိုလ်မှူးကြီးကျိရဲ့ အိမ်လား။” ရှောင်ယွမ်က စိတ်ပါလက်ပါ မေးလိုက်၏။

ရှောင်ဖန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အနီးအနားရှိ ဈေးသို့ လမ်းညွှန်လိုက်ပြန်သည်။

ရှောင်ယွမ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။ “ဗိုလ်မှူးကြီးက ဒီကို မကြာခဏ လာလေ့ရှိတာလား။”

“မှတ်ထားလိုက်ပါ။”

ရှောင်ဖန်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကားရပ်နားရန် အကောင်းဆုံးနေရာကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ပင်လယ်စာဆိုင်တွေနဲ့ နီးတယ်။”

ရှောင်ဖန်း၏ နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာမှာ ခေါင်းဆောင်၏ ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးသည် အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ရမည်၊ လိုအပ်ပါက တိတ်ဆိတ်နေရမည်၊ မျက်ကွယ်ပြု၍လည်း နေနိုင်ရမည်ဟူ၍ပင်။

ရှောင်ယွမ် နားထောင်လေလေ စိုးရိမ်လာလေလေ ဖြစ်လာပြီး ခေါင်းဆောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကိုများ သူ ဖော်ထုတ်ပစ်တော့မည်လားဟု တွေးမိလာ၏။

ထို့နောက် သူ အလုပ်စဝင်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် ကျိသော်သည် ကားဖြင့် ဈေးသို့ သွားကာ စားသောက်ကုန်များ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သွားခေါ်ရန် ချင်တက္ကသိုလ်၏ ဘေးတံခါးသို့ သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ယွမ် အတိအကျ ပြောနိုင်သည်မှာ သူ၏ဗိုလ်မှူးသည် ကားပေါ်က မဆင်းမီ သူ၏ယူနီဖောင်းနှင့် ဦးထုပ်ကို သေချာပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ဂျစ်ကား၏ နောက်ကြည့်မှန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ စစ်ဆေးခဲ့သည်ကိုပင်။

ကျိသော်ကတော့ ယာဉ်မောင်းကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ကိုယ်ဝန်လရင့်နေပြီဖြစ်သော လင်းချောင်သည် ယနေ့တွင် ဘွဲ့ယူစာတမ်းတင်ပြပွဲ ရှိသည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် သူမ၏ဌာနမှ တစ်ဦးတည်းသော ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသူ ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သူမ၏ အကြံပေးဆရာများက သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေကို စဉ်းစားပေးခဲ့သော်လည်း လင်းချောင်သည် ဤသို့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည့် ဘွဲ့ယူခြင်းကို အလွန် အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

သူမ သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်မှ ထွက်လာစဉ် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင် ရွာချလာ၏။ လင်းချောင် သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင် ကျိသော်သည် ထီးတစ်ချောင်းနှင့်အတူ သူမထံ ရောက်လာခဲ့သည်။

“အဆင်ပြေရဲ့လား။”

ထိုအမျိုးသားက သူမကို ထိုကဲ့သို့ အရင်မေးလိုက်သည်။

လင်းချောင်သည် ညင်သာစွာဖြင့် “အင်း” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် ပြုံးရယ်ခြင်းအဖြစ် စတင်ကွေးညွတ်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

ကျိသော်သည် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးထံမှ သူမကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

လင်းချောင် ဘာစကားမှမပြောဘဲ

တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရတော့မှသာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“နည်းနည်း စောနေတယ်၊ တိုက်ဆိုင်မှုလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ကလေးကို 'စာတမ်းတင်ပြ' လို့ ခေါ်လိုက်ကြမလား။"

ကလေးကို “စာတမ်းတင်ပြ” ဟု ခေါ်သင့်မခေါ်သင့်ဆိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းချောင်သည် စနောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေးငယ်လေးကတော့ အမှန်တကယ်ကို စာတမ်းတင်ပြသည့်နေ့တွင် တကယ် ထွက်လာနိုင်ရန် အလေးအနက်ထားခဲ့ပုံရသည်။

ကျိသော်သည် သူမကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် ရွှီလီနှင့် အဘိုးကျိတို့ပါ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး နေ့မကုန်မီတွင် ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကလေးကို အပြင်သို့ ခေါ်လာ၏။ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော အသားနီရဲရဲ၊ နှုတ်ခမ်းနီနီနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သည်။ ကျိသော် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး လက်မလှမ်းရဲခဲ့ပေ။ အဘိုးကြီးလည်း လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီလီသည် ကလေးကိုယူ၍ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

ကျိသော်ကတော့ လင်းချောင်ကို စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့၏။ အမှန်ပြောရလျှင် သူမသည် အတော်လေး ကပိုကရိုဖြစ်နေသည်။ ကျိသော်သည် လင်းချောင်ကို သိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူမကို ဤမျှအထိ အားနည်းပြီး ကပိုကရိုဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်များက လုံးဝစိုစွတ်နေသဖြင့် ရေထဲမှ အခုလေးတင် ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျိသော်ပင် သူမအနားသွားရန် ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် အနည်းငယ် ကြောက်နေသလို ခံစားမိခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းချောင်သည် မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်နိုင်ပြီး သူသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာကာ သူမ၏မျက်နှာမှ ချွေးများကို မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်၏။

“မိန်းကလေးပါ။”

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပေါ့ပါးနေပြီး သူ၏ အသံသည်လည်း အလွန် ညင်သာကာ ရှားပါးသောနူးညံ့မှု၏ အရိပ်အမြွက် ပါဝင်နေသည်။

လင်းချောင်သည် သူ၏ လက်ပေါ်တွင် သူမ၏လက်ကို တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာဖြင့် “အင်း” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် သူနာပြုထံမှ ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်တော့ လက်ရှိဆေးရုံ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ မပြည့်စုံမှုကြောင့် အာထရာဆောင်းသည် ကျား၊မကို ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း သူမရော ကျိသော်ကပါ သိရှိရန် မရွေးချယ်ခဲ့ကြပေ။

အချို့အရာများသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ လက်ဆောင်များဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကသာ ဆုံးဖြတ်၍ ရသည်။ လျှို့ဝှက်သေတ္တာ၏ အံ့အားသင့်စရာသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှု တစ်မျိုးဖြစ်၏။ သို့သော် ကျား၊မဖြစ်ခြင်းသည် အရေးမကြီးနိုင်သော်လည်း ကလေးကို “စာတမ်းတင်ပြ”ဟုတော့ လုံးဝအမည်ပေး၍ မရနိုင်ဘဲ ကျိသော်သည် ဤကိစ္စအပေါ်တွင် အလွန်စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိမိသားစုမှ ကလေးငယ်လေး၏ နာမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဆေးရုံခန်းထဲတွင် အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့၏။ ကျိသော် ဦးဆောင်ပြီး လင်းချောင်၊ အဘိုးကြီးနှင့် ရွှီလီတို့ ပါဝင်ကာ ကျိဇယ်နှင့် ကျိလင်တို့က လေ့လာသူအဖြစ် ပါဝင်ကြသည်။

အဘိုးကြီးသည် သေချာပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စာကြည့်မျက်မှန်ကို တပ်ပြီး စတင်ဖတ်ကြားခဲ့၏။ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များရှိသည့် အမည်များ၊ ခေတ်မီသော အမည်များ၊ မိန်းကလေး၊ ယောက်ျားလေးမရွေး သုံးနိုင်သောအမည်များပင် ရှိနေသေးသည်။

နာမည်တစ်ခုစီကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏သားနှင့် ချွေးမကို တစ်ခါ မော့ကြည့်မိသည်။ မည်သည့်နာမည်ကို ဖတ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တည်ကြည်သော အမူအရာများကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင်တော့ အမြဲ ပြုံးရယ်နေသည့်ပုံစံပေါ်နေသည့်အတွက် သူတို့သည် မည်သည့်နာမည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်ကို သူ မသ်ိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်သော စုံတွဲဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီး သက်ပြင်းချကာ စာရွက်ကို သိမ်းလိုက်၏။

ကျိလင်သည် သူမ၏ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲပြီးဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယဲ့မင်ရှူး၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိဘဲ သူမသည် ရုပ်ရှင်သင်တန်းကျောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ နေရာကိုပါ အတည်ပြုပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် အနားယူနိုင်သည့်အချိန်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်။

“သူမကို ကောကောလို့ ခေါ်ရင်ရော။”

ယန်ဒူတွင် နေထိုင်သူတိုင်း “ကောကော” သည် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သိကြသည်။

အဘိုးကြီး၏မျက်နှာ တည်ကြည်သွားပြီး မထောက်ခံကြောင်း သိသိသာသာ ပြသခဲ့ကာ စကားမပြောဘဲနေသော သူ၏သားနှင့် ချွေးမကို ကြည့်လိုက်၏။

လင်းချောင်လည်း ပြောရခက်ခဲ့သည်။ တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကြောင့် သူမသည် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားတိုင်း “ကျိရှန်း” ဟု ဆက်မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူမ အလေးအနက်ထားနိုင်ရန်အတွက် နောက်ပြောင်မှုများက အလွန်များပြားခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဤအကြံပြုချက်ကို ကျော်သွားခဲ့သော်လည်း ကျိလင်က အဆိုပြုခဲ့သောကြောင့် ကလေးကို လာကြည့်သော ကျိဇယ်သည်လည်း စမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေ၏။ ထို့နောက် သူ့ဦးလေး၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်နှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် အလွန် တည်ငြိမ်သည်။ သူ ဆပ်ပြာရည်ကို “မုဇီ” ဟု အမည်ပေးရန် မေးမြန်းခဲ့စဉ်က အကြည့်နှင့် အတူတူပင်။

ကျိဇယ်သည် သူ၏ စကားများကို ပြန်မျိုသိပ်လိုက်တော့သည်။

လင်းချောင် သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ “‘စာတမ်းတင်ပြ’ မဟုတ်ရင် ‘ဘွဲ့ရ’ ဒါမှမဟုတ် ‘စာတမ်း’ လို့ ခေါ်ရင်ရော။”

သူမနှင့် ကျိဇယ်တို့သည် ကလေးဘဝက စေ့စပ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ မတွေ့ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ သူမ ယန်ဒူသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသောအခါ သူမနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သူမှာ ကျိသော် ဖြစ်ပြီး ထိုသူက သူမ လက်ထပ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျိသော်သည် ဤအပေါ်တွင် သဝန်တိုနေတတ်ဆဲဖြစ်သည်။

စိတ်ခံစားမှုကို လျှော့ချနိုင်ရန် အဘိုးကြီးက အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်၏။

“ဘာလို့ သူမကို ပါမောက္ခကျိလို့ မခေါ်တာလဲ။ ဆောင်းဦးကျရင် ပါရဂူဘွဲ့ကို ဆက်သင်မှာမဟုတ်ဘူးလား။”

ပါမောက္ခကျိ?

မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး၊ အခုမှ မွေးဖွားလာပြီး သူမ၏ အသက်အရွယ်တွင် ထိုမျှလေးလံသော တာဝန်ကို ထမ်းရွက်ရမည်။

လင်းချောင်သည် ရွှီလီက ကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် အမည်များကို အကြံပြုခဲ့သည်ဟု သံသယရှိသည်။ သေချာပေါက် ကလေးငယ်လေးသည် ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ ငိုလိုက်တော့၏။ သူမ ငိုသောအခါ ဆေးရုံခန်းထဲရှိ လူတိုင်း ဝိုင်းရံလာကြတော့သည်။

ရွှီလီသည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သောကြောင့် သူမကိုပတ်ထားသည့်အဝတ်စအောက်သို့ လက်လှမ်းပြီး စမ်းလိုက်၏။

“သူမ သေးပေါက်ချလိုက်တာ။”

ထို့နောက် လူအုပ်စုလိုက်သည် မိန်းကလေးငယ်လေး အနှီးလဲနေသည်ကို စုပေါင်း ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ပါဝင်သောလက်များ အလွန်များပြားသဖြင့် တစ်ယောက်က အနှီး၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က အားပေးနေကြသည်။

အနှီးလဲပြီး ကလေးငယ်လေးကို အိပ်ရာဝင်ခိုင်းပြီးနောက် ကျိသော်က အကြံပြုလိုက်သည်။“သူမကို ကျိနျန်လို့ ခေါ်ရင်ရော။”

သူက ဤသို့ ပြောရင်း လင်းချောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။“သူမရဲ့ အိမ်နာမည်က နျန်နျန်ဖြစ်လို့ရတယ်။”

ကျိနျန် (အထိမ်းအမှတ်)၊ ၎င်းသည် သူမ၏ မနေ့က ဘွဲ့ယူစာတမ်းတင်ပြခြင်းကို အမှတ်ရစေရန်လား၊ သို့မဟုတ်...

လင်းချောင် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် တင်းမာနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ သူမနှင့် သူမဘေးမှ ကလေးပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ကျိသော်သည် ကလေးကို သူမ၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ထားကာ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမတို့သားအမိတို့သည် သူမတို့၏ မျက်နှာများကို နီးကပ်စွာထားပြီး သူမတို့၏ အိပ်နေသော အမူအရာများသည်လည်း တူညီနေသည်။ ၎င်းသည် ကျိသော်၏ ဘဝတွင် အနူးညံ့ဆုံးသော အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။

နူးညံ့သော ကလေးငယ်လေး ကျိနျန်နျန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လင်းချောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ အနက်ရောင်တောက်ပနေသော ဖီးနစ်မျက်လုံးတစ်စုံကို ထုတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ နူးညံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းချောင် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူမသည် အိမ်ကိုပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်စေသည့် ရှိုးပွဲတစ်ခုကို တင်ဆက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများနှင့် ခြေထောက်များသည် အလွန်သေးငယ်သော်လည်း သူမကတော့ ၎င်းတို့ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့သည်။

လင်းချောင် ကျောင်းအနီးမှနေအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသောအခါ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူမ ထွက်သွားသည့်လမ်းတွင်တော့ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့၏။

“မင်း သွားလို့ရပါတယ်။”

သူက ကလေးကို ချီထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေသော်လည်း စကားကတော့ ပြောနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ ကျောင်းသွားသောအခါ သူသည် ဤကဲ့သို့ ညှိနှိုင်းနေရသည့်ကာလတစ်လျှောက် ကလေးကို ကူညီရန် အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူ၍နေခဲ့သည်။

“မေမေ ဒီမှာရှိပါတယ်။ စိတ်မပူနဲ့နော်။”

ရွှီလီသည် ကလေးမလေးက သူမ မိခင်၏ အနံ့ကို ရှာနေကြောင်း နားလည်ပြီး သူမ၏ သားကိုယ်ပေါ်တွင်ပါ အနံ့စွဲနေစေရန် လင်းချောင်၏ အဝတ်အစားတစ်ထည်ကိုပင် ရှာဖွေခဲ့သေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကလေးကို နှစ်သိမ့်ချော့မြှူပေးနေသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လင်းချောင်သည် အိမ်မှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး စာရင်းသွင်းပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ဝင်ရောက်လာသောအခါ နျန်နျန်သည် အငိုရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးသည် သူမဖခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အေးမြသော အမိုးအကာအောက်တွင် ချီထားခြင်းခံရသလို အိပ်ပျော်နေပုံပင်။ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် ထိုအမျိုးသား၏ စစ်ဘောင်းဘီ၏ ထောင့်တစ်ထောင့်ကိုသာ ထိတွေ့နေပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်တို့ ပေါင်းစပ်နေသည့်ကြားတွင် သူ၏ အမူအရာသည် နူးညံ့မှုတော့မရှိနေပေ။

သူ၏ အမူအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်း တင်းမာနေသော်လည်း ၎င်းအမူအရာအောက်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ညင်သာပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံသည်လည်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညင်သာစွာ ဆိုညည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းချောင်သည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်၏။ ၎င်းသီချင်းသည် “Childhood" ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအတွက် အရင်က သီဆိုပေးခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း သူ့ကို သူမသာ နှစ်သက်ပါက ထိုသီချင်းကို သီဆိုပေးမည်လားဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူ သင်ယူခဲ့သည်...

လင်းချောင်သည် ရုတ်တရက် အလျင်စလို အထဲသို့မသွားတော့ပေ။ သူမသည် တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ သူ သီချင်းဆိုညည်းပေးနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။

“ဘာလို့ ဘေးအတန်းက ကောင်မလေးက ငါ့ပြတင်းပေါက်နား ဖြတ်မလျှောက်သေးတာလဲ။”

သို့သော် ထိုအမျိုးသားသည် အကြားအာရုံထက်မြက်ပြီး သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ အသံ ရပ်တန့်သွားပြီး နေရောင်ခြည်ကျရောက်နေသော ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းချောင် အထဲသို့လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းထဲမှ ကလေးမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင် သူမကို လုံးဝ အောက်မချထားတာလား။”

“သူ အခုမှ အိပ်ပျော်သွားတာ။”

ကျိသော်၏ အမူအရာကတော့ သူ ကလေးကို နာရီပေါင်းများစွာ ချီထားခဲ့သည်ဟူ၍ မပြသနေပေ။

လင်းချောင် လက်လှမ်းထုတ်ပြီး ကလေးကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်းနှီးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ ကလေးငယ်လေးသည် ပို၍ နီးကပ်စွာမှီလိုက်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျိသော်သည် အချိန်အကြာကြီး အနေအထားတစ်ခုတည်း ချီထားခဲ့သဖြင့် တောင့်တင်းနေသော သူ၏ ပခုံးကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်ကို ထိန်းရခက်တဲ့ ကလေးပဲ။”

လင်းချောင်က သူမသမီးငယ်၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော သူမ၏မျက်နှာကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။

ကျိသော်သည် သူမ၏ ညင်သာသော၊ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။“အမေက စျေးဝယ်ဖို့ သွားတယ်။ နေ့လယ်စာ ဘာစားကြမလဲ။”

“ဘာပဲစားစား အဆင်ပြေပါတယ်။” လင်းချောင်က ညင်သာစွာပြန်ဖြေပြီးမှ သူ့ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

“ရှင် သီချင်းဆိုတာ အရမ်းကောင်းတယ်။”

ကျိသော် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လင်းချောင်သည် အလေးအနက်ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။ “စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ဆိုတဲ့ သီချင်းက အမြဲ လှပတယ်လေ။”

နည်းစနစ်မကျသော်လည်း သူမသည် သူ၏ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်စေလိုသော စိတ်နှလုံးသားမှလာသည့်အသံကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် ကလေးကို ချော့မြှူရန် သီချင်းဆိုနိုင်သည်ဟူသော အချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ယာဉ်မောင်းအသစ်ဖြစ်သော ရှောင်ယွမ်သည် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်ဟူ၍ ယူဆခဲ့မိသည်။

ဟုတ်သည်၊ သူ၏ မရီးဖြစ်သော လင်းချောင်းက သူ့ကို ပိုပြီးအံ့အားသင့်မိစေခဲ့သည်။ စစ်တပ်ထဲတွင် လှပသည့် စစ်သည်များ၏ ဇနီးများ မရှားပါးပဲ သူ တစ်ယောက်မက မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို ကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အသက် ၂၂ နှစ် ဒါမှမဟုတ် ၂၃ နှစ်အရွယ်တွင် ပါရဂူဘွဲ့ကို ဆက်လက်သင်ယူနေသည်ကတော့ လင်းချောင်သည် ပထမဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိခင်ဘဝက လင်းချောင်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုအချို့ကို ထပ်ပေါင်းပေးခဲ့ပြီး အချစ်ထက် ပို၍ကျော်လွန်သော ကမ္ဘာနှင့် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ လေ့လာမှုများတွင်လည်း ပျင်းရိခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရွှီလီက ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကူညီပေးနေသဖြင့် လင်းချောင်သည် သူမ၏ ပါရဂူဘွဲ့ စတင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရန်ပုံငွေ လျှောက်ထားရန်ကိုပါ စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ပါရဂူကျောင်းသားများသည် သုတေသန ထောက်ပံ့ငွေများ လျှောက်ထားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အကြံပေးဆရာများထံမှ ထောက်ခံမှုနှင့်အတူ သူမ၏ မဟာဘွဲ့ လေ့လာမှုများမှ အထင်ကြီးစရာ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်များ ရှိထားလျှင် ပိုရနိုင်သည်။

သူမသည် ရန်ပုံငွေ အတည်ပြုချက်ရရန် အများကြီးကြိုးစားစရာ မလိုခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ပမာဏ များများစားစားတော့ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ စီမံကိန်းကို စတင်ရန် လုံလောက်၏။ ရန်ပုံငွေနှင့်အတူ ကျောင်းကလည်း သူမအတွက် ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စီမံကိန်းကို လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့ကို တည်ဆောက်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး သူမအတွက် ကျောင်းမှဆရာမ မဟုတ်နေခြင်းက အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသားများကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ချီဟွိုင်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးနှစ်တွင် ရှိနေပြီး သူမသည် သူမ၏ ဆရာအတွက် အစားထိုးသင်ကြားနေစဉ်က ကျောင်းသားများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။

သူမ ဖိတ်ကြားခဲ့သော ကျောင်းသားအများစုသည် ပူးပေါင်းရန် သဘောတူခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ကတော့ သူတို့၏ အကြံပေးဆရာများနှင့် စီမံကိန်းများကို စောစီးစွာ စတင်လုပ်ကိုင်လိုကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ အပါအဝင် လူခြောက်ဦးပါရှိသည်။ ချီဟွိုင်ဝမ် အပါအဝင် နောက်ဆုံးနှစ်မှ ကျောင်းသားနှစ်ဦးနှင့် တတိယနှစ်မှ ကျောင်းသား သုံးဦးတို့ ပါဝင်သည်။