Extra 11

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လင်းချောင်သည် ကျိသော်၏ ကျောပေါ်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ရင်း “ကလေးဘဝ” သီချင်းကို တိုးတိုးလေး ညည်းနေခဲ့မိသည်။

သူမ စိတ်ပျော်နေ၏။ ကုရှောင်ကျန်း၏ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမအတွက် မျှော်လင့်ချက်သစ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သလိုပင်။

ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိလာနိုင်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်သိမ်းများ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေရန် သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်လောက်သည်။

“ဘာသီချင်းဆိုနေတာလဲ။”

ကျိသော် နှင်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူမ၏ သီချင်းသံစဉ်ကို သေချာနားမလည်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းချောင်ကတော့ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။ ကျိမိသားစု အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ သူမသည် လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ကလေးဖြင့် အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုကျိသော်... ကျွန်မ ခေါင်းလောင်းသံလေး ကြားချင်တယ်။”

“မင်းကတော့လေ... ဘာလို့ အမြဲတမ်း တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး တောင်းဆိုနေရတာလဲ။” ကျိသော် လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လင်းချောင်ကတော့ ယခု သူ၏အကြောင်းကို အတော်လေး နားလည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ကသာ ပြောနေသော်လည်း၊ သူသည် သူမကို အောက်ချပေးကာ သင့်တော်သောနေရာကို ရှာပြီး အရှိန်ယူ၍ နံရံကို ကန်တက်လိုက်သည်။ သူမ အရင်တစ်ခါ မြင်ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်းပင်။

သို့သော်လည်း ယခုကတော့ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများစွာ ဝတ်ဆင်ထားသလို ဖိနပ်ပေါ်တွင်လည်း နှင်းများ ကပ်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်မှာ ချော်သွားပြီး ခေါင်းလောင်းနားသို့ မရောက်ခဲ့ပေ။ မထိလိုက်ရုံသာမကဘဲ အကျမလှသော ပုံစံဖြင့် မြေပေါ်သို့ပါ ကျလာခဲ့ရာ၊ သူမကို ကြည့်လိုက်သော သူ၏မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာသွားတော့၏။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် လင်းချောင် အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်သည်။

'သူမ ဒါကို မမြင်လိုက်ဘူး မလား။'

သူမလည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ရယ်မိလိုက်တော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးပါက ဆွေးနွေးကြမည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ နှစ်သစ်ကူးကာလ ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင်အောင် ရွှီလီနှင့် အဘိုးကျိတို့သည် လင်းချောင်ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် စိတ်ကူးမရှိနေခဲ့ကြပေ။

နှစ်သစ်ကူးအပြီးတွင် အိမ်ထောင်ကျကာစဖြစ်သော ကျိယန်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်လာပြီးနောက်၊ မောင်ဖြစ်သူ ကျိသော်၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောခဲ့မိသည်။

မည်သူ့ကိုမျှ အရေးမစိုက်ဘဲ အမြဲတမ်း တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာထားနှင့် နေတတ်သည့် ထိုကောင်လေးသည် ယခုအခါ ဖောင်းဖောင်းအိအိ ကလေးမလေးကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျိယန် အိမ်သို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကလေးနှစ်ဦးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွယ်လျက် နေ့လယ်ခင်း တစ်ရေးအိပ်နေကြသည်။ ကျိသော် အခန်းအတွင်း၌ လင်းချောင်၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေခြင်းက သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ နေထိုင်နေကြသည်ကို ထင်ရှားစေသည်။

ထို့ပြင် ကောင်လေးကလည်း ယင်းအခြေအနေကို အကျင့်ဖြစ်နေပုံရ၏။ လင်းချောင် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူသည် မျက်လုံးပင်ဖွင့်စရာမလိုဘဲ သူမကို ပုတ်ကာ ပြန်လည်သိိပ်နေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိသော်၏ ဂရုစိုက်မှုမှာ ဤမျှနှင့် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ရာသီဥတု တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာချိန်တွင် သူ ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာမှာ လင်းချောင်အတွက် ခေါင်းလောင်းတီးပြသည့် ပြကွက်ကို ပြန်လည်လုပ်ပြခြင်းပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဂွမ်းအင်္ကျီအထူကြီးကို ချွတ်ထားသလို မြေပြင်တွင်လည်း နှင်းများမရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းလောင်းကို ထိမိအောင် ကန်နိုင်ရုံသာမကဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့လည်း ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

“မင်းနာမည်မှာ ‘သော်’ ဆိုတဲ့ စာလုံးတောင် မပါဘဲနဲ့၊ ဒါကို နားထောင်ရတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝါသနာပါနေရတာလဲ။”

လူငယ်လေးသည် လက်မှဖုန်များကို ခါရင်း အပြစ်တင်သယောင် ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ သူ၏မျက်ဝန်းများကမူ ဂုဏ်ယူနေမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ လင်းချောင်အား လှမ်းကြည့်နေမိခဲ့သည်။

လင်းချောင်လည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရပြီး မျက်နှာကို တည်ထားကာ ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ကျိသော် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

ထိုအခါမှ လင်းချောင်က သတိဝင်လာသကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။

“ကိုကိုကျိသော်က တကယ်ကို တော်တာပဲ!”

“မင်း ခုနက စိတ်လွင့်နေတာ မဟုတ်လား။”

ကျိသော်က အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ရပါဘူး!”

လင်းချောင်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ရိုးသားစွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုကျိသော် ဘယ်လောက်တောင် တော်လဲဆိုတာကို ငေးကြည့်နေမိလို့ ကြောင်သွားတာပါ!”

“မင်းစကားကို ယုံမယ့်အစား သရဲကိုပဲ ယုံလိုက်မယ်။”

ကျိသော်က ဆိုလိုက်သည်။ လင်းချောင်၏ ဟန်ဆောင်ငိုယိုပြတတ်သော အကွက်များကို သူ ကောင်းကောင်းသိရှိထား၏။

သို့သော်လည်း သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယခု တိတ်ဆိတ်သွားပြီဖြစ်သော အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းမှ ခေါင်းလောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး နားထောင်ချင်သေးလား။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

လင်းချောင်လည်း မျက်လုံးလေးများ ကွေးသွားသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ချောင်ချောင်ရဲ့ နာမည်မှာ ခေါင်းလောင်းမပါပေမဲ့၊ ကိုကိုကျိသော်ရဲ့ နာမည်မှာ ပါတယ်လေ။”

ရာသီဥတု ပိုမိုနွေးထွေးလာသောအခါ ကျိသော် ဒုတိယမြောက်အနေနှင့် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည့်အရာမှာ လင်းချောင်အတွက် သစ်ပင်တွင် ဒန်းတစ်ခု ချည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုလား သို့မဟုတ် ဤအိမ်ဟောင်း၏ အကောင်းဆုံးနေရာကြောင့်လားတော့ မသိသော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် အဘိုးကျိက ကျိလင်အတွက် ဒန်းချည်ပေးခဲ့သည့်နေရာ၊ လျှော်ကြိုးဖြင့် ချည်ပေးထားခဲ့သည့် နေရာနှင့် အတိအကျပင်တူနေခဲ့သည်။ လင်းချောင်တစ်ယောက် နေ့လယ်ခင်း အိပ်ရာနိုးလာပြီးနောက် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် အချိန်ခရီးသွား၍ နောက်ပြန် ရောက်ရှိသွားပြန်ပြီလားဟုပင် ထင်မှတ်မိလိုက်တော့သည်။

ကျိသော်ကတော့ သူမကို သတိထားမိပုံ မရပေ။ ဒန်းကို ချည်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် အပေါ်တွင်ထိုင်၍ ခိုင်ခံ့မှု ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်နေ၏။ အရပ် ၆ ပေနီးပါး ရှိသောသူက ဒန်းနိမ့်နိမ့်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် သူ၏ခြေတံရှည်ကြီးများသည် ထားစရာနေရာ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော် သူသည် အနေခက်စွာဖြင့်ပင် ဒန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းစီးကြည့်ပြီးမှ အောက်သို့ဆင်းကာ ကြိုးကိုဖြည်၍ ထိုင်ခုံသစ်သားပြားကို အနည်းငယ် ထပ်နှိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ကျိသော်သည် အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် စကားပြောဆိုရသည်ကို ဝါသနာမပါသော်လည်း လင်းချောင်ကတော့ သူ၏စေတနာကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။ သူမ၏ ခြေတံတိုတိုလေးများ မြေကြီးသို့ မမီမည်စိုး၍ နှိမ့်ပေးနေခြင်းမှန်း သိရှိနေ၏။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စကားဖြင့်ပြောခြင်းထက် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြခြင်း ပိုများပြားသူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ကုမိသားစုအိမ်၌ ကုရှောင်ကျန်းနှင့်အတူ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့် ဘာမျှမပြောဘဲ သူမအတွက် ဒန်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးပေးနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

လင်းချောင်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေ့သို့မတိုးလိုတော့ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ မတ်တတ်ရပ်လျက် သစ်ပင်အောက်၌ တစ်ကိုယ်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေသော သူ့ကို ငေးကြည့်နေခဲ့မိသည်။

နွေဦးကာလ၏ နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပဖြာကျနေပြီး လူငယ်လေး၏ မြင့်မားသော မျက်ခုံးရိုးပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ သူ၏ တည်ကြည်သော ဘေးတိုက်မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ပိုထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ယင်းမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် မြင်တွေ့ရမည့် သူ၏ ရင့်ကျက်သော ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် အရိပ်အယောင် ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျိသော်သည် အလုပ်ပြီးမြောက်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်မှသာ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော လင်းချောင်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

“ဘာသံမှမပေးဘဲနဲ့။ လန့်အောင်လုပ်နေတာပဲ။”

လင်းချောင်လည်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူ၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခြေဖျားလေးထောက်၍ သူ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့သည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ”

ကျိသော် အနည်းငယ် နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ သူမ ဆွဲလိုက်သည့်အခါ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ငုံ့ပေးလိုက်မိသည်။

ထိုအခါ လင်းချောင် သူ၏ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးကို သူမ၏ ရှေ့သို့ မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း လျှော်ကြိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော အနီရောင်အမှတ်အသားများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အသက် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် လူငယ်လေး၏ လက်ဖဝါးများမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှိလာမည့် အသားမာများ မတက်နေသေးပေ။ ဒန်းကို ခိုင်ခံ့စွာ ချည်နှောင်ရန် အားအလွန်အကျွံ စိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏နဖူးမှ အကြောများပင် အကြိမ်ကြိမ် ထောင်တက်သွားခဲ့သေးသည်။

ကျိသော်သည် ယင်းဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်သော်လည်း အရေးမစိုက်ဘဲ လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန်သာ ပြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏လက်ကို လင်းချောင်က မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ ခြေဖျားလေးပါထောက်၍ အသာလေး လေမှုတ်ပေးလိုက်သည်။

“နာနေလားဟင်။”

သူမ ထိုသို့ပြောဆိုနေချိန်တွင် မျက်နှာလေးက အထက်သို့ မော့နေပြီး၊ ဝိုင်းစက်နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျိသော်သည် သူမ လေမှုတ်ပေးလိုက်သော သူ၏လက်ဖဝါးပြင်ထက်တွင် ရုတ်တရက် ယားကျိကျိ ခံစားချက်ကလေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုယားကျိကျိ ခံစားချက်ကလေးမှာ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် သူ၏နှလုံးသားဆီသို့ပါ ပျံ့လွင့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်နေ့လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသည် သူမ၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ကြားရရုံနှင့် လုံလောက်သွားခဲ့သည်။

ယင်းခံစားချက်က သူ့ကို မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်သွားစေသဖြင့် သူ၏လက်ကို အမြန်ပြန်ဆွဲယူပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ကို မင်းလိုမျိုး ထင်နေတာလား။”

သူသည် သူ၏ဗီဇအတိုင်း ငြူစူစွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း၊ ပြောပြီးသည်နှင့် ဘေးနားရှိ ဒန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နိမ့်နေပြီလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ဦး။”

လူအများစုသည် ဒန်းမြင့်နေပြီလားဟုသာ စမ်းသပ်လေ့ရှိသော်လည်း၊ သူမအတွက်ကတော့ နိမ့်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုသာ စမ်းသပ်ရပေတော့မည်။

လင်းချောင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မော့ကြည့်နေခဲ့မိပြီး ထိုသူသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စနောက်နေခြင်းလားဟုပင် တွေးမိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒန်းအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ လျှော်ကြိုးများကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

သူမ ထိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် မနိမ့်နေသေးပေ။

လင်းချောင်က ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ကြည့်နေမိသော်လည်း၊ ဘေးမှကြည့်နေသော ကျိသော်ကတော့ ပြောလိုက်သည်။

“မနိမ့်သေးဘူးပဲ။ ငါ ပြန်ချိန်ပေးမယ်။”

သူသည် အမြင့်ကို အမှန်တကယ် ပြန်ချိန်ညှိပေးရန် လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လင်းချောင်လည်း ခြေဖျားထောက်၍ ဒန်းပေါ်သို့ မရမက တက်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်သွားသဖြင့် ဒန်းလည်း ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ရသည်။

“ရပါပြီ၊ ညီမလေး အဆင်ပြေပါတယ်။”

“တကယ်လား။”

ကျိသော်က သူမ အားအလွန်အကျွံ စိုက်ထုတ်နေရသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမကို တွန်းပေးလိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လင်းချောင်၏ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး၊ ပြန်လည်ကျဆင်းလာချိန်တွင် သစ်သားပြားပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရာ ပျံသန်းနေရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

ယင်းက သူမကို ပြုံးပျော်သွားစေပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေး ဒန်းကို မမီရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကိုကိုကျိသော်က ပွေ့ချီပေးမှာပဲ မဟုတ်လား။”

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အမြဲတမ်းလိုလို ၂၀ စင်တီမီတာထက်မကသော အရပ်ကွာခြားမှု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူက သူမကို ပွေ့ချီပေးခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဦးခေါင်းကိုတော့ အမြဲငုံ့ကြည့်ပေးနေရလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းချောင်အတွက် အနည်းငယ် မြင့်မားနေသော ထိုဒန်းမှာ ယဲ့မင်ရှူး၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ သမီးအတွက်တော့ အနေတော်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အဘိုးကျိသည် ယဲ့မင်ရှူး၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကိစ္စကို အဆင်ပြေအောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုလည်း မဟုတ်နေခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင် ယဲ့မင်ရှူး၏ ယောက်မဖြစ်သူသည် အဘိုးကျိကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် သူမ၏ ကလေးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏သမီးငယ်လေးမှာ အိမ်ရှေ့ဝင်းအတွင်းရှိ ဒန်းအသစ်လေးကို မြင်မြင်ချင်းပဲ စိတ်ဝင်စားသွားကာ လင်းချောင်နှင့်အတူ ကစားရန် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခုမဟုတ်သော်လည်း လင်းချောင်ကတော့ ထိုမိသားစုကို သဘောမကျပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ကျိသော်ကိုသာ အမြဲမေးခွန်းထုတ်နေကြပြီး သူမကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားတတ်ကြသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့်တိုင်အောင် သူတို့၏အမူအရာမှာ သူမကို အလေးမထားနေကြောင်း ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နားလည်ပေးနိုင်သည်။ ယဲ့မင်ရှူးသည် သူမကို သဘောမကျသည့်အပြင် ကျိမိသားစုတွင် အလကား လာရောက်မှီခိုနေထိုင်သူဟု အမြဲတွေးထင်ထားသဖြင့် သူမ၏ မိသားစုထံ ပြန်ရောက်ချိန်တွင်လည်း လင်းချောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ကောင်းသည့်သတင်းစကားမျိုး ပြောဆိုထားမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းချောင်က ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“သမီး ကစားလို့မဝသေးဘူး။”

တစ်ဖက် မိန်းကလေးက သိသိသာသာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ကျိသော်ကို တစ်ဖန်လှမ်းကြည့်ပြန်သည်။

ကျိသော်လည်း စာလုပ်နေစဉ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကာ ဆိုလိုက်၏။

“သူမ ကစားလို့မဝသေးဘူးတဲ့။ မင်း တခြားဟာသွားကစားလို့ မရဘူးလား။”

“သူမတောင် ကစားနိုင်ရင် သမီးကရော ဘာလို့ တခြားဟာသွားကစားရမှာလဲ။” ထိုမိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းမာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူတို့နှစ်ဦးထံမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံကို ကြားလိုက်ရတော့၏။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါ့ရဲ့ ကိုကိုကျိသော်မို့လို့လေ။”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါ့ရဲ့ ကလေးသတို့သမီးလောင်းမို့လို့ပဲ။”

ယင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒန်းပေါ်ရှိ လင်းချောင်က အံ့အားသင့်သွားသလို၊ ပြတင်းပေါက်နားတွင် စာလုပ်နေသော ကျိသော်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွား၏။

ကျိသော်က လင်းချောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ဘာလို့ ‘ကလေးသတို့သမီးလောင်း’ လို့ မပြောတာလဲ။”

လင်းချောင်ကလည်း ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကိုကိုပဲ ညီမလေးကို ‘ကလေးသတို့သမီးလောင်း’ လို့ မပြောရဘူးလို့ မှာထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဖက်မိန်းကလေးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ နှုတ်ခမ်းစူကာ စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော် ကလေးသဘာဝအရ မကြာမီပင် မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ကျိမိသားစု၏ ကောင်းမွန်သော ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ဆောင်းဦးအချိန်တွင် လင်းချောင်၏ အရပ်မှာ ဒန်း၏အမြင့်နှင့် အနေတော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဆောင်းဦးတွင် သူမ၌ ဒန်းစီးရန် အချိန်များစွာ မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြစ်ပျက်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသောအရာများ စတင်လာသောကြောင့်ပင်။

ပထမဦးစွာ ကျောင်းများကို ပိတ်လိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် ရွှီလီ၏ အလုပ်အကိုင် ရပ်ဆိုင်းခံခဲ့ရပြီး အဘိုးကျိ၏ အလုပ်မှာလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရာ အိမ်တွင်းအိမ်ပြင်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။

အဘိုးကျိသည် ဒေါသကြီးသူဖြစ်သော်လည်း လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေများ ပိုဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လင်းချောင်ကို အိမ်သို့ အရင်ဆုံးပြန်ပို့ရန် စီစဉ်ခဲ့တော့သည်။

လင်းချောင်၏ အဘိုးမှာ စစ်ပြန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖခင်သည်လည်း တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးခဲ့သော စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ ယန်ဒူတွင် သူနှင့်အတူ ရှိနေခြင်းထက် သူမ၏ ဇာတိမြေတွင်နေခြင်းက ပိုဘေးကင်းနိုင်သည်။

ကြေးနန်းစာ ပေးပို့ပြီးနောက် အဘိုးလင်းသည် ယန်ဒူသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ လိုအပ်ပါက ကျိမိသားစု၏ မျိုးဆက်များကိုလည်း သူကူညီစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အခြေအနေသည် အလွန်အမင်း မပြင်းထန်သေးသဖြင့် ယဲ့မင်ရှူးသည် လင်းမိသားစုကို အထင်မကြီးခဲ့သလို ကျိဇယ်ကိုလည်း ထိုသို့လွှတ်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ကလေးချင်းစေ့စပ်မှုလည်း မရှိတော့သဖြင့် အဘိုးကျိသည်လည်း မြေးဖြစ်သူကို အတင်းအကျပ် စေလွှတ်၍မရပေ။ ကျိသော်ကတော့ သူ၏မိဘများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းချောင်ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ချိန်တွင် သူသည် သူ၏ဖန်ဂေါ်လီများ၊ ဖဲကတ်များနှင့် ရုပ်ပြစာအုပ်များကို သူမနှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီဖန်ဂေါ်လီတွေနဲ့ ကစားလို့ရတယ်၊ ပျောက်သွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒီရုပ်ပြစာအုပ်တွေကိုတော့ မင်းကျောင်းတက်ရပြီး စာတတ်လာရင် နားလည်လာလိမ့်မယ်။ ဆွဲမဖြဲမိဖို့ပဲ သတိထားပါ။”

လူငယ်လေးက တစ်ခုချင်း မှာကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကို စောင့်နေနော်။ မင်းကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ငါလာခဲ့မယ်။”