အပေးအယူ?
Vol. 1 Ch. 3
ယွင်ယွင်ရဲ့ လေးနက်တဲ့ အကြည့်တွေရဲ့အောက်မှာ၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံစံက ထွက်နေသည်။ လူသားတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မှော်သတ္တဝါတွေနဲ့အတူ နေထိုင်နိုင်တာလား? ဘယ်သူက ဒါကို ယုံမှာလဲ။
ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းကို စီးနင်းတော်လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ယွင်ယွင်ဟာ အသက်ရှုမှားရလောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဒီလိုကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အဆင့် ၆ မှော်သတ္တဝါတစ်ကောင်ဟာ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ လူသားတစ်ဦးရဲ့ စီးနင်းတိရစ္ဆာန် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
ဒါ့အပြင်၊ တစ်ဖက်က အဆင့် ၆ မှော်သတ္တဝါကို နှိမ်နင်းနိုင်တာမို့ သူ့ရဲ့ အင်အားဟာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလှတယ်။ သူတို့ဟာ သိုင်းဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ အတားအဆီးကို ကျော်လွှားပြီး သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား?!
ယွင်ယွင်ဟာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။ပြီးနောက် သူ့နောက်ကျောက အတောင်ပံတွေကို သိမ်းလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်။ "ကျွန်မက ယွင်ယွင်ပါ။ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ပါ။ ကျန်းချန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"
ကျန်းချန်က အနည်းငယ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ယွင်၊ ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးဖို့မလိုပါဘူး။ ခုနက ရိုင်းပျခဲ့တာအတွက်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"
ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ မာန်မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိဘဲ၊ ဖော်ရွေပျူငှာစွာဖြင့် ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံ၊ ဒီပုံစံက မိသားစုလို ခံစားမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် မဝေးလှတဲ့ တောင်ထိပ်တစ်ခုမှာ၊ ရိုးရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းကို ရိုက်လိုက်သဖြင့် သူမမေးရ မနေနိုင်သဖြင့် မေးလိုက်တယ်။
"ဆရာ၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ? သူက တကယ်တော့ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းနဲ့ ဒီ သိုင်းဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူလိုမျိုး ..."
လူငယ်လေးရဲ့ဘေးက ဝိဉာဉ်ကလည်း သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်နည်းနည်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီလူမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအင်လက္ခဏာ မရှိဘူး။"
"ဘာ!" လူငယ်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့အားသင့်ပြီး ကျယ်လာတယ်။ "သူက သာမန်လူတစ်ယောက်လား?"
"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ ကောင်ဆိုးလေး။ သူသာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ ဒီမှာ အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာနိုင်မယ်ထင်လား?"
ယောင်ချန်က ဒီလိုပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့၊ ရှောင်ယန်က မတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ သူသာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် အရင်တည်းက မှော်သတ္တဝါတွေရဲ့ ညစာဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ အရှေ့ဘက်တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဝေးလေသမျှပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သိချင်စိတ်တွေက တဖွားဖွားဖြစ်နေတယ်။ သူလည်း သိုင်းဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်လား... ဒါမှမဟုတ် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်လား?!
ရှောင်ယန်ဟာ အလိုလို တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ သူဟာ တကယ်ပဲ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ဆိုရင်၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
ကျန်းချန်က ဝေးကွာတဲ့ တောင်တန်းတွေကို လှမ်းကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြကာ၊ သူ၏အာရုံကို တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင် ယွင်ယွင်ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ကြားတာက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ယွင်က ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်ကျောက်ကို လိုချင်တာဆို?"
ယွင်ယွင်က နှုတ်ခမ်းကို စူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ လူကြီးမင်း။ ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့်၊ ကျွန်မအနေနဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်ကျောက်ကို လိုအပ်နေတာပါ။ လူကြီးမင်းက ကြားဝင်ပြီးတော့ ခြင်္သေ့မင်းကို ကျွန်မအား ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်ကျောက် ပေးပေးဖို့ ပြောပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ကျန်းချန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးသည့်နောက်။ "ကျွန်တော်က ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်ကျောက်ကို ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ယွင်က ဘာပြန်ပေးမှာလဲ?"
"ပြန်ပေးရမယ်..."
ယွင်ယွင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးသည့်နောက် "ကျွန်မအနေနဲ့ ခြင်္သေ့မင်း ကျင့်ကြံဖို့ သင့်တော်တဲ့ နက်နဲတဲ့ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပေးအပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါလည်း လက်မခံသေးရင် ကျွန်မ ဆေးလုံးတချို့လည်း ထပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းဆီက ဟောက်သံထွက်လာသည်။ သူက ဒီလူသားမိန်းမထက် ဒီကျင့်စဉ်တွေကို ပိုပြီး အလေးထားတယ်။
မှော်သတ္တဝါတွေဟာလည်း အဆင့်မြင့် လူသားတွေကို ဝါးမျိုပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့သခင်က တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ထိခိုက်ခွင့် မပေးတော့၊ သူ့အနေနဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရုံပဲ ရှိပေသည်။
ကျန်းချန်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ ယွင်ယွင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
ယွင်ယွင်ရဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး၊ သူသတိမထားမိခင်မှာပင် နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်လိုက်ကာ၊ သူ့ရှေ့က သခင်လေးကျန်းချန်ကို သတိထားကြည့်ရင်း၊ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကာလိုက်သည်။
"သခင်လေးကျန်းချန်၊ ကျွန်မက ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."
"ဟမ်"
ကျန်းချန်က ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီးသည့်နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ယွင်၊ မင်း နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက သင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က လည်ဆွဲလေးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးနိုင်မလားလို့ပါ။"
ဒီစကားကို ကြားတော့၊ ယွင်ယွင်ဟာ သူ့အလိုလို သူမရင်ဘတ်ပေါ်က လည်ဆွဲလေးကို ပွတ်သပ်မိသွားတယ်။ ဒါက သူမရဲ့ မွေးဖေဖေက မသေဆုံးခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။
ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိတောင်၊ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က လည်ဆွဲလေးဟာ သူမအတွက် အရေးပါတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ်ကို ဆက်လက်ရှိနေဆဲ။
ယွင်ယွင်က သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ မစ္စတာကျန်းချန်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ မွေးဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရပစ္စည်းပါ၊ ကျွန်မအတွက် အရမ်းကိုထူးခြားပါတယ်။ ကျွန်မ သခင်လေးကျန်းချန်ကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ဒါဖြင့်ရင်တော့ ကျွန်တော် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။"
ကျန်းချန်က ပခုံးကို ခါလိုက်တယ်။ သူက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ရတနာတွေကို စုဆောင်းရတာ ကြိုက်တယ်၊ ယွင်ယွင်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လည်ဆွဲလေးဟာလည်း ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲ၊ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်ခဲနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ညအချိန် လရောင်ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုအောက်မှာ ကြည့်လိုက်ရင် ထိုလည်ဆွဲလေးဆီက အလင်းဖျော့ဖျော့လေး ထွက်နေသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။
ဒါဟာ အတော့်ကိုလှပါတယ်။
ဒါကို မီးအိမ်တစ်လုံးအနေနဲ့ လုပ်မယ်ဆိုလည်း ကောင်းပါတယ်။
ယွင်ယွင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှုသွင်းလိုက်တယ်။ "ဒါဆိုရင်တော့၊ ကျွန်မ သခင်လေးကျန်းချန်ကို အခက်အခဲ ပေးမိတာပဲ။"
သူမဟာ ဒါကို ရ ရမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သခင်လေးကျန်းချန်ကို ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိတော့၊ သူမအနေနဲ့ ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်ကျောက်ကို အတင်းအကျပ်ရယူဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ပေ။
ကျန်းချန်က မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း လှည့်ထွက်သွားတယ်။
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းက တိုးတိုးလေးဟိန်းလိုက်သည်။ "လူသားမိန်းမ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ၊ မင်း အလိုရှိသလို လာလိုက်သွားလိုက် လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး!"
ထွက်ခွာဖို့ ပြင်နေတဲ့ ယွင်ယွင်ဟာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းစောင်းကာ သူ့ကိုခြောက်လှန့်နေသည့် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမဟာ အလိုအလျောက် သူ့လက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး၊ ခြင်္သေ့မင်းနဲ့ သူ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
ကျန်းချန်ကတော့ သူ့ကို တားမြစ်ဖို့ စကားပြောလိုက်တယ်။ "မရိုင်းပါနဲ့။ ဧည့်သည်အဖြစ်ရောက်လာတဲ့သူကို ဒီလို ရိုင်းပျနေလို့ ဖြစ်မလဲ။"
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းက ခေါင်းကို အောက်ဆုံးထိ ငုံ့ချလိုက်တယ်။ 'ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ' ဆိုတာ အမည်တစ်ခုတည်းသာဖြစ်ပေမယ့်၊ သူ့အဓိပ္ပာယ်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ရိုးသားခြင်း၊ အသိဉာဏ်ပညာနှံ့စပ်ပြီး ပါရမီထူးခြင်း၊ ရှေးပညာရှိနှင့် သီလရှိသူ၊ စေတနာကရုဏာထားပြီး ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း၊ အမြော်အမြင်ကြီးခြင်းတို့ကို ဆိုလိုတယ်။
နာမည်ရှိ 'ရူ' (ကွန်ဖြူးရှပ်) ဆိုသည့် စကားလုံးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ရိုးသားခြင်း၊ အသိဉာဏ်ပညာနှံ့စပ်ပြီး ပါရမီထူးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ 'ရှန့်' (သူတော်စင်) ဆိုသည့် စကားလုံးမှာမူ ရှေးပညာရှိနှင့် သီလရှိသူ၊ စေတနာကရုဏာထားပြီး ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း၊ အမြော်အမြင်ကြီးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
သူဟာ ပစ္စည်းကို လုယူဖို့သာ သိမယ်ဆိုရင်၊ သူ့ကို ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိလို့ ခေါ်လို့မရဘူး။
"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ယွင် ကျွန်တော်က အုပ်ဆိုင်းနေသည့် မှော်တိရစ္ဆာန်တောင်တန်းဒေသရဲ့ အရှေ့မြောက်ပိုင်းအရပ်မှာ နေထိုင်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အပေးအယူတော့ လိုပါလိမ့်မယ်။"
ဒီစကားကို ကြားတော့၊ ယွင်ယွင်က လက်ခံခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သတိအနေအထားနဲ့ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက်၊ သူမဟာ သူ့အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပနေသည့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် မြေပြင်ကို ထိပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျန်းချန်က စကားမပြောဘဲ ပြုံးပြီးသည့်နောက် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ စီးနင်းတော်ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့၊ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ရမယ်။
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းက သူ့နောက်ကျောက အတောင်ပံတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ၏ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လေထဲကို မြင့်တက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်ဟာ ချက်ချင်းပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က အဆင့်မြင့် မှော်သတ္တဝါတွေကို ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်လာအောင် လုပ်နိုင်သည်။
သေချာတာကတော့ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းရဲ့ သူတို့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုဟာ အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်၊ ခြင်္သေ့မင်းထွက်ခွာသွားချိန်မှာတောင် သူတို့ဟာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်နေရတုန်းပဲ။
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းလေးကလည်း သဘာဝကျကျ သူ့ဖခင်နောက်ကို လိုက်ပါလာသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီထူးဆန်းတဲ့ လူသားကိုလည်း လေ့လာဖို့ စတင်လိုက်တယ်၊ အဘယ့်ကြောင့် သူ့ဖခင်က ဒီလောက် နာခံရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်ဘူးဖြစ်နေတယ်... ရှောင်ယန်ကလည်း အခွင့်အရေးရတုန်း ပုန်းပြီး၊ ကျန်းချန်ရဲ့နေရာကို သတိထားပြီး စောင့်ကြည့်တယ်။ ဒီလိုကျွမ်းကျင်အဆင့်ရှိတဲ့သူ၊ သူ့ဆရာတောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။
မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးရာကို ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ၊ ရှောင်ယန်က ကျောက်တုံးနောက်ကနေ ထွက်လာပြီး အမောဆို့လျက်နဲ့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့်ပြောလိုက်တယ်။ "အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ! အဆင့် ၆ မှော်သတ္တဝါ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံခြင်္သေ့မင်းကို စီးနင်းတော်အဖြစ် ထားတယ်၊ ဒိစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီချိန်းခြောက်မှု အင်အားတစ်ခုတည်းက ကြီးမားတဲ့ သိုင်းဆရာအဆင့်တစ်ယောက်ကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား?"
"တကယ့်ကိုပဲ ဒီကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါက ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မရှိဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် တစ်ဖက်သားက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"
ယောင်ချန်ကလည်း ကျန်းချန်ကို စတင် စေ့စေစပ်စပ် ကြည့်ရှုလေ့လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက် ဒီလိုအင်အားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန်ချိန်မှာ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။