လေနှင့်အတူ မက်မွန်ပွင့်များကြွေကျပြီး ဓားတစ်စင်းဖြင့် ကျင်းယွန်းတောင်ကို တိုက်ခိုက်စေ!

ကျန်းချန်သည် ဒီ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်လမ်းညွှန် စာအုပ်ကိုလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်။ အခြားစာအုပ်တွေဖတ်ရတာ သူ ငြီးငွေ့လာတာကြောင့် ဒီလိုအပြောင်းအလဲတစ်ခု ရှိတာကတော့ ကောင်းပါတယ်။

နေဝင်ချိန်တွင် တွေ့ရသော အဝေးရှိတောင်တန်းများသည် ပန်းချီကားချပ်ထဲက တောင်ကုန်းကဲ့သို့အလားဖြစ်နေသည်။

ကျန်းချန်သည် ဟွိုင်မြစ်အနီးရှိ ရေပန်းတိုင်အောက်မှတွင် ထိုင်နေပြီး ယူလာသောစာအုပ်ရှိ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဇာတ်လမ်းများကို ခံစားနေသည်။ သူ့အရင်ဘဝတုန်းက သူသည် စာဖတ်ခြင်းကို မကြိုက်သော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိစနစ်က နိုးထလာပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုဖြစ်လာသည်။

"လေအေးဝင်ရောက်လာချိန်နဲ့ လရောင်တောက်ပချိန် ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံကြုံကြိုက်မှုများ၊ ဟီးဟီး၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

လှေငယ်နှစ်စင်းသည် ရေကန်အနီးတွင် ဆိုက်ကပ်ထားပြီး ယင်းသည် လိမ္မော်ရောင် လှိုင်းများကြားထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်မျောနေသည်။

တောက်ပသောလပြည့်ဝန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ယင်းလရောင်က ရေပေါ်၌ အရိပ်ထင်နေပေသည်။

ရှောင်ရီရှန်သည် အနားယူရန် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်သည်။ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံရှိသည့် ခြင်္သေ့မင်းနှင့် သူ၏သားတို့သာ ကျန်တော့သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲနေပြီး သူတို့ဖမ်းယူရရှိထားသည့် အဆင့်သုံး မကောင်းဆိုးရွားသတ္တဝါကို စားသောက်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့သည် မကောင်းဆိုးရွားသတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး အသားစိမ်းအပေါ် အလွန်စိတ်ဝင်စားကြသည်။

ဒီနေရာမှာ ဒိုချီကျင့်ကြံခြင်းသည် အပြင်လောကထက် များပြားလှပြီး ထိုကျင့်ကြံခြင်းကပင် အချိန်တိုအတွင်း နှစ်ဆအာနိသင်ရှိစေသည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံရှိသည့် ခြင်္သေ့မင်းသည် ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါလျှင် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုသည်။

ကျန်းချန်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်လမ်းညွှန် စာအုပ်ကို ချကာ ထရပ်လိုက်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်၊ သင်လာမယ်ဆိုတာသိပါတယ်" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲလင်းလာသည်နှင့်အတူ ယွန်လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ယွင်ယွင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

လှပသောရှုခင်းနှင့် လှပသောအမျိုးသမီး။

တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုပင်ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွင် သည် အသက်ဝဝရှုလိုက်သည်။ သိသာထင်ရှားသည်မှာ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အတွင်းကပင် ဒီကိစ္စအကြောင်းကို တွေးနေခဲ့သည်။ ဒီသုံးနှစ်အတွင်း ယန်ရန်အနိုင်ရရန်အတွက် သူမသည် ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် အများကြီး စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့ရသည်။

အခုတော့ ယန်ရန်၏ အတွင်းအားတိုးတက်စေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သော ယွင်ယွင်သည် ဒါကို လက်မလွှတ်ချင်။ အကယ်၍ ယန်ရန်သာ ဒီအခွင့်အရေးကိုမရလိုက်ဘဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်၊ သူမသည် တစ်သက်လုံး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ယွင်ယွင်သည် သတိအနေအထားနဲ့ သူမ၏လည်ပင်းမှ ဆွဲကြိုးကို ချွတ်လိုက်ကာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ကျန်းချန်ထံ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒါက ဆရာလိုချင်တဲ့ ဆွဲကြိုးပါ... ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်ကျောက်ကရော ဘယ်မှာလဲ?"

ကျန်းချန်သည် ဆွဲကြိုးကို ယူလိုက်သည်။ ယင်းဆွဲကြိုးသည် ယွင်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် အနံ့ပျော့ပျော့လေးက ဆက်လက်ရှိနေသည်။ နီးနီးကပ်ကပ်မဟုတ်ပါဘဲလျက် လတ်ဆတ်သောရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသည်။

"ဟမ်၊ ဒါကငါလိုချင်တာပဲ။"

ကျန်းချန် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်၊ ဒါကမရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံရှိသည့် ခြင်္သေ့မင်း၏ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ယူပါ။"

ယွင်ယွင် သည် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်ကို ယူလိုက်သည်။ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူမသည် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူမထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်မှာ ကျန်းချန် က သူမကို တားမြစ်လိုက်သည်။

"ဟမ်?" ယွင်ယွင်က နားမလည်တဲ့ပုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ ဘာများ လိုပါသေးသလဲ?"

ကျန်းချန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောတွင် ထားကာ တောက်ပနေသော ရေကန်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ညရဲ့ ရှုခင်းက ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူသည်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ ကောင်းတဲ့ ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးကို မသောက်ဘဲနေလျှင်၊ ဤမျှလောက်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ မဟုတ်ပါသလား?"

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မက အရက်မသောက်ပါဘူး။ တစ်ငုံနှင့်တင် မေ့လဲသွားတတ်လို့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အလွန်အကျွံ မသောက်ခိုင်းပါဘူး။"

ကျန်းချန် သည် တခြားသူများနှင့် တက်တက်ကြွကြွ အရက်သောက်ခြင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ၊ သို့သော် ဒီလို လှပသောရှုခင်းနှင့် သောက်စရာတစ်ခွက်ရှိနေတာကို မသောက်ဘဲနေလျှင် စိတ်မကောင်းစရာပင်။ သူသည် သီးသန့်ကြွေပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူလာပြီး ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထားလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ယူလာလေသည်။ ခွက်တစ်ခွက်ကို ဖြည့်ပြီးနောက် အပြည့်သောက်လိုက်သည်။

ယွင်ယွင် သည် ခွက်ထဲရှိ ကြည်လင်နေသော မက်မွန်ဝိုင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။ သို့သော် ဆရာကျန်းချန် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူမ မသောက်ပါလျှင် ဆရာကျန်းချန်၏ မျက်နှာကို မထောက်ထားသလို ဖြစ်နေသည်မဟုတ်‌ပါသလော။

သို့သော် သူမသောက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် ပူလောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသကဲ့သို့ သူမ၏လက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူမ၏ ခြေလက်အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အရိုးများထဲသို့ ပြည့်လျှမ်းလာသည်။ ဤခံစားမှုသည် 'ဟိုဟာ’ လုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် သူမဆီမှ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။

ယွင်ယွင် သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ဒိုချီကို စတင်လည်ပတ်စေသည်။

ကျန်းချန်သည် အေးဆေးစွာပြုံးရယ်ကာ "ဟီးဟီး၊ ငါမင်းကိုပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ မက်မွန်ဝိုင်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဒိုချီပါတယ်။ မင်းရဲ့ သိုင်းဧကရာဇ် ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် မင်းအများကြီး အကျိုးခံစားရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လေနှင့်အတူ မက်မွန်ပွင့်များကြွေကျပြီး ဓားတစ်စင်းဖြင့် ကျင်းယွန်းတောင်ကို တိုက်ခိုက်စေ!

နာရီဝက်အကြာတွင် ယွင်ယွင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပြေလျော့လာပြီး၊ ပန်းနုရောင် မကြည်လင်သော လေတစ်ခုသည် သူမ၏ ချယ်ရီသီးနှင့်တူသော နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဧကရာဇ် (Four-Star Dou Huang) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယွင်ယွင် သည် သူမ၏လက်များကို ကြည့်ရှုကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှုပ်ရှားကြည့်သည်။ ဝိုင်တစ်ခွက်သောက်ရုံမျှဖြင့် လပေါင်းများစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သော သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆင့်တက်စေနိုင်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်!

"နိုးပြီလား?"

ကျန်းချန် သည် လက်တစ်ဖက်ကို ကျောဘက်တွင် ထားကာ ရပ်နေပြီး၊ "ငါ့ဘဝမှာ၊ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ယနေ့မှာတော့ မင်းနှင့် အတူ သောက်စားပြီးသီဆိုခြင်းတို့အတွက် မင်းသည် ငါ၏မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ သင်သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုလိုအပ်ပါက၊ သင်သည် ငါ့ထံလာနိုင်သည်။ ငါသေချာပေါက် ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာ။"

ယွင်ယွင် သည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ရှေ့မှာရှိနေသူအပေါ် အမြင်တစ်မျိုးမြင်လာခဲ့သည်။

ဘယ့်အတွက်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် မှော်တိရစ္ဆာန်တောင်တန်းတွင် ပေါ်လာရသနည်း? တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ဖြစ်မလား?

"ယဉ်ကျေးဖို့ မလိုပါဘူး။"

【 ကျပန်းအလုပ်တာဝန် စတင်ခြင်း - ဝူတန်မြို့ရှိ ရှောင်မိသားစုထံသို့ သွားရောက်ပြီး တိုးရှီးရှေးဟောင်းဧကရာဇ် လိုဏ်ဂူနန်းတော်ကို ဖွင့်နိုင်သောသော့ကို ရယူရန်။ အချိန်ကာလကန့်သတ်ချက် - သုံးရက်။ ဆုလာဘ် - အတွေ့အကြုံအမှတ် ဆယ်မှတ်။】

ထိုအချိန်မှာပင်၊ ကျန်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံ မြည်လာသည်။ စနစ်၏ သတိပေးချက်ကို ကြားရသည်နှင့် ကျန်းချန် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အမျိုးသားဇာတ်လိုက် ရှောင်ယန် ၏ မိသားစုထံသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

တိုးရှီးရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်း (Tuoshe Ancient Emperor Jade) သည် သိုင်းနတ်ဘုရား (Dou Di) ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖွင့်ရန် အဓိကသော့ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ အကယ်၍ သူသည် ယင်းကို အရယူနိုင်ပါက၊ သိုင်းနတ်ဘုရား (Dou Di) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်တိုတိုကလေးသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန် သည် အားလုံးကို ကြိုဆိုလိုက်ပြီး၊ သူ၏စွမ်းအားတိုးတက်စေနိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လက်လွတ်မခံလိုပါ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်။"

"အာ?" ယွင်ယွင်က အလန့်တကြားဖြစ်ကာ၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဝူတန်မြို့ရှိ ရှောင်မိသားစုထံသို့ သွားမို့ မင်းရော လိုက်မလား?"

"ဝူတန်မြို့က ရှောင်မိသားစုလား?"

ယွင်ယွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ နန်လန်ယန်ရန် မိသားစု(Nalan Yanran) က လက်ထပ်မှုဖျက်သိမ်းခဲ့သော မိသားစုမဟုတ်ပါသလော။ သူမသည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် "ဘာကြောင့် ဝူတန်မြို့ကို သွားရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတစ်ခုအတွက်ပါ။"

"ပစ္စည်းတစ်ခုလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရောက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းချန် သည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်မိသားစု၏ ကံကြမ္မာကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း၊ တိုးရှီးရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်းကိုမူ အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ မကျရောက်စေရန် ထို့သို့မဟုတ်ပါက နောင်တွင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

ယွင်ယွင်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလက်ခံလိုက်သည်။ ဝူတန်မြို့သည် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းနှင့် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့်၊ ကိစ္စပြီးဆုံးပါက သူမသည် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်နိုင်သည်။

နှစ်ယောက်သား လရောင်အောက်တွင် ဝိုင်သောက်ကာ၊ ဘဝအကြောင်း စကားပြောဆိုကြခြင်းဖြင့် အဆုံးမရှိ ပျော်ရွှင်ကြသည်။

သူတို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ကြပါ။

နောက်တစ်နေ့မနက်ရောက်ချိန်မှာ ရွှေရောင်ကြက်ဖက တွန်ကျူးလိုက်သည်။

ကျန်းချန် သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ၊ လက်အုပ်ချီပြီး အေးမြသော ရေကို ခပ်ယူပြီး၊ သူ၏မျက်နှာကို ရိုးရှင်းစွာ သန့်စင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ယွင်ယွင်ကို ဝူတန်မြို့ရှိ ရှောင်မိသားစုထံ ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နေ့လယ်နေ့ခင်းဖြစ်တာကြောင့်၊ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံရှိသည့် ခြင်္သေ့မင်းသည် အလွန်ကြီးမားနေသည်။ ရှောင်ရီရှန် သည် အိမ်ထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အား ခြင်္သေ့ပေါက်လေးနှင့် ရှောင်ရီရှန် ကို ဂရုစိုက်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အရက်သောက်ခြင်းကြောင့်၊ ယွင်ယွင် ၏ ပါးပြင်များသည် ထူးကဲစွာ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။ အသေအချာကို မနေ့က သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်သောက်ပြီး အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင် သွားကြရအောင်။"

ယွင်ယွင် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဆရာ ကျေးဇူးပြု၍ အခုကစပြီး ကျွန်မနာမည်ကို ခေါ်ပါ။ 'ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်' ဆိုတာ ဆရာ့ဆီကနေ ကြားရတိုင်း နည်းနည်းစိမ်းသလို ခံစားရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို 'မမလေး' လို့ ခေါ်ရမလား?"

ယွင်ယွင် ၏ လှပသော မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူမကို အရင်က ဒီလို ဘယ်သူမှ မခေါ်ဘူးပါ၊ ယခု ဆရာကျန်းချန် ပါးစပ်မှ ကြားရသဖြင့် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားရလိုက်သည်။