ယွင်ယွင်၏ အရှက်အကြောက်ကြီးမှု

နန်လန်ယန်ရန်၏ လှပသော မျက်နှာသည် နီမြန်းလာပြီး ရှက်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းသည် ဤမျှလောက် ပျံ့နှံ့သွားမည်ကို သူမမမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမဆရာ၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦးပင် ဒီအကြောင်းကို သိသွားခဲ့သည်။

"ယန်ရန်၊ စိတ်မပူပါနှင့်။ ဆရာသည် ကြင်နာပြီး သဘောကောင်းတဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် မင်းကို စိတ်မဆိုးလောက်ပါဘူး။"

တပည့်ဖြစ်သူ ယန်ရန်ကို တခြားသူများ၏စကားကြောင့် မသက်မသာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သော ယွင်ယွင်က ဆရာသည် အာဏာနှင့် ရာထူးသာလိုချင်သော လူစားမျိုးမဟုတ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟမ်"

ဆရာ့စကားဖြင့် အားတင်းရသော နန်လန်ယန်ရန်သည် မိမိ၏ရှက်ရွံ့မှုကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ယွင်ယွင်၏ ရင်ခွင်၌‌ နေပြီး ဖက်ကာ ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့် သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ် အနားယူနေလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် ကြက်သေသေသွားသည်။ ယန်အာ ဤမျှ‌လောက် အစွမ်းအစရှိလိမ့်မည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့။ နောင်တစ်ချိန်ချိန်မှာသာ... ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းချန်သည် ချောင်းနှစ်ကြိမ် ဆိုးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ စိတ်ထဲက အတွေးများကိုသာ ကြားသိသွားခဲ့လျှင် သူသည် နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ဆရာ ဘာဖြစ်လို့ပါသလဲ။"

ယွင်ယွင်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတိပါဘူး။ တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ရုတ်တရက် သီးသွားလို့ပါ။"

ကျန်းချန်က ယွင်ယွင်အား အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို မြင်တွေ့ရသော ယွင်ယွင်သည် ထပ်မမေးဘဲ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲက နန်လန်ယန်ရန်၏ အနက်ရောင်ဆံပင်သန်းပေါင်းသုံးထောင်ကို ဆက်လက်သပ်ညှပ်ပေးနေပြီး မျက်နှာတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝနေသည်။

ကျန်းချန်လည်း ဤဆရာနှင့်တပည့်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို သိသည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ဆရာနှင့်တပည့်ဟု ထင်ရသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင်မူ ညီအစ်မများသဖွယ်ဖြစ်နေကြသည်။ အချိန်တော်တော်များများကို အတူတူ ကုန်ဆုံးကြသည်၊ ရေချိုးသည့်အခါမှာလည်း တစ်ဦး၏ ကျောကိုတစ်ဦးက ပွတ်ပေးသည်အထိပင် ရင်းနှီးကြသည်။

ယွင်ယွင်သည် ဆရာတစ်ဦး၏ ပုံစံ ရှိ‌မနေပေ။ သူ့အတွက် ယန်ရန် ဘဝငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ပြည့်စုံပြီဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးမှာ အရေးမကြီး၊ သူမ၏ဆရာ ရှိနေဖို့သာ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုးသည် အလျင်အမြန်ကုန်သွားသည်။ ကျန်းချန်သည် ရုတ်တရက် စကားစပြောလိုက်သည်၊ "မိန်းမငယ်လေး ယွင်ယွင်၊ တခြားသော ကိစ္စများမရှိပါလျှင် ကျွန်တော်သွားပါတော့မယ်။ အိမ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေလို့ပါ။"

ဆရာကျန်းချန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို ကြားရသောအခါ ယွင်ယွင်က လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာ သင်စားတောင် မစားရသေးပါ။ အခုထွက်ခွာသွားပါလျှင် လူအများက ကျွန်မတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသည် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မရှိဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါသည်။"

"ဒီလို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်‌ယောက်ကို ပွဲတစ်ခုအနေဖြင့် ဧည့်ခံသင့်ပါသည်။ အကယ်၍သာ ဆရာ ထွက်ခွာသွားပါက ကျွန်တော့်မျိုးမရဲ့ဆရာ အတော်လေးစိတ်မကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

နန်လန်ယန်ရန်သည် သူ့ဆရာ မျက်နှာတွင် မသွား‌စေလိုသည့်အရိပ်အ‌ယောင်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒဖြစ်ကြောင်း သူ့အား တားမြစ်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒါ..." ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ၊ "ဒီလိုဆိုလျှင်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ။ ကျွန်မတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဧည့်သည်တွေကို ယဉ်ကျေးမှုဖြင့် ဧည့်ခံပါသည်၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်မည် မဟုတ်ပါ။"

ယွင်ယွင်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော တပည့်နှစ်ဦးသည် ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ရိုသေစွာဒူးထောက်လျက်၊ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး" ဟု လျှောက်ထားကြသည်။

"မီးဖိုချောင်ကို သေရည်သေရက်နှင့် ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ခိုင်းပါ။ အကောင်းဆုံးသော လောကဝတ်တို့ဖြင့် ဧည့်ခံကြပါ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ပါနဲ့။"

"အမိန့်တော်ရှိသည့်အတိုင်းပါ။"

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် တပည့်နှစ်ဦးသည် ခန်းမကြီးမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာပြီး အခမ်းနားဆုံး ဧည့်ခံမှုမျိုးဖြစ်‌အောင် ပြင်ဆင်ပြီး ခုမှရောက်ရှိလာသည့် ဆရာအား ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ဖျော်ဖြေဧည့်ခံရန် စီစဉ်ကြသည်။

ဤအချိန်မှာပင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အနောက်ဘက်တောင်ကုန်း၌၊ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲဖြစ်သူ ယွင်လင်းသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မည်သူမျှ မလိုက်လာကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သီးသန့်နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သစ်ပင်ကြီးအောက်၌ ထိုင်နေသော အဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့ ယောင်္ကျားတစ်‌ယောက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး မျက်နှာတွင် ဒေါသအနည်းငယ်ထွက်လျက်၊ "ယွင်လင်း၊ ငါ့အမိန့်မရှိဘဲ မဝင်ရဟု ဘယ်နှခါပြောရမလဲ။ အရိုက်ခံချင်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းသည် ရိုသေကျိုးနွံစွာ မြေပြင်ပေါ်ဒူးထောက်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟောင်း၊ ကျွန်တော် အလွန်အရေးပါတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို တွေ့ရှိထားတာကြောင့် အရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို နှောင့်ယှက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။"

"အို" အဖြူရောင်ဆံပင်ရှိသူက မျက်ခုံး မြင့်လိုက်သည်၊ "ဘယ်လို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလဲ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပါတယ်။"

အရှင် ပြောလိုက်သည်နှင့် အဖြူရောင်ဆံပင်ရှိသူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။

"ဒါက အရေးကြီးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ယွင်ရှန်း၊ မင်းဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာလဲ။ ချေးတွေနဲ့ ပြည့်နေဝာာလား။"

ယွင်လင်းသည် အသက်ရှူကျပ်လာပြီး အသက်ရှုရန် ခက်ခဲလာသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် အပြာရောင်၊ ခရမ်းရောင် ဖျော့တော့လာသော်လည်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ဆက်ပြောနေသည်။ "ဂိုဏ်း...ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဟောင်း... ဒီလူရဲ့ပုံစံက... ထူးဆန်းတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ကို ဆရာလို့ခေါ်တယ်... သူက... လောကတစ်ခွင်လုံးထဲမှာ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာနီမြန်းနေသော ယွင်လင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "သူက သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်မှာရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိသလဲ။"

အဟွတ်...အဟွတ်....အဟွတ်... ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းသည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေပြီး နှာရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ကျနေပုံက သူ့ကြည့်ရတာ အလွန်စိတ်မချမ်းသာစရာဖြစ်နေသည်။

အသေအချာပင် ယွင်ရှန်းသည် ယွင်လင်းအား သတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ယွင်လင်းသည် ထိုနောက်ဆုံးစကားကို အချိန်မီမပြောခဲ့ပါလျှင် သူသည် အလောင်း ဖြစ်သွားနိုင်ချေရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဖြောင့်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး ခက်ထန်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျန်းမအင်ပါယာ၏ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဆယ်ဦးသည် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် တိုက်ကြီးမှလာသူ ဖြစ်နိုင်သလော။"

ယွင်လင်းက အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "မသိပါ အရှင်။ တပည့်တော်ကတော့ သူဟာ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်... ဒီလူကို တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဆက်နေခွင့်မပေးသင့်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် အရှင်ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ပါတယ်။"

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်ဖြစ်လာသည်။ သူပြောသလိုသာအမှန်ဆိုရင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ နောက်ကြောင်းကို မသိရသေးသဖြင့် သူ့အား တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းတွင် ဆက်လက်ထားရှိခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာရှိသော လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ယွင်ရှန်းသည် ဦးစွာ ယွင်လင်းအား ထွက်သွားရန် ပြောပြီးနောက် သူ့အား သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့သော ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်သူ ကောန်းဟာ့စ် နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

အစောင့်အရှောက် ဝူ သည် မီးခိုးရောင်မြူအသွင်ဖြင့် ပြောင်းလဲပြီး ယွင်ရှန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးရှိ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသည် နည်းပါးလှသည်။ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေရှိ အကြီးအကဲဟောင်းများကို ဖယ်ထားလျှင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေမှ သိုင်းဘိုးဘေး (Dou Zong) အဆင့်ကို ယွင်လင်း မသိရှိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လူသစ်သည် တိုက်ကြီးရှိ အင်အားစုတစ်ခုခုမှ ဖြစ်ရမည်။

အစောင့်အရှောက် ဝူ သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စံအိမ်ကြီး၏ အစီအစဉ်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ခန်းမကြီးမှူးက သူ့အား အပြစ်တင်လာပါက သူသည် ဒီအကျိုးဆက်ကို ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုည၌...

တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ပြုစားပွဲဖြင့် အကြီးအကျယ်တည်ခင်းဧည့်ခံကာ ဆရာကျန်းချန်အား ဂိုဏ်းသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသည် ဗဟိုတိုက်ကြီးမှ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးကိုသာ တစ်ကြိမ်တည်းဧည့်ခံခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤမျှကြီးကျယ်သော ပွဲတစ်ခု ထပ်မံကျင်းပရခြင်းက ကြီးမားသော အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယွင်လဲ့နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဂုဏ်ယူ‌ကာ အကြီးအကဲအချို့နှင့် သေရည်ခွက်ဖလှယ်သောက်ကာ တော်တော်လေးပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ယွင်ယွင်သည်လည်း ဝတ်ရုံကြီးကြီးတစ်ထည်ကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျလှပ၊ ပြည့်ဖြိုးပြီး ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သဖြင့် ပါဝင်သူအားလုံးက ဝံပုလွေအကြည့်ကဲ့သို့ ကြည့်ရအောင် ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုသူတို့သည် စိတ်ကူးယဉ်ဖို့သာ ရဲဝံ့ကြပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအား မသင့်လျော်သောစကားများ ပြောရန် ဝန်လေးကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဒေါသထွက်စေပါလျှင် သူတို့သည် ဘယ်လို‌သေကြမည်ကို မသိကြပေ။

"ဆရာ ဘာကြောင့် ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်တာလဲ။ ဆရာ သဘောမကျဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

ဂိုဏ်း၏အကြီးအကဲများအား ဧည့်ခံနေသော နန်လန်ယန်ရန်သည်လည်း သူမဆရာ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာနှင့် အထူးပစ္စည်းနဲ့ ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စူးစမ်းသလို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤဝတ်စုံသည် နန်လန်ယန်ရန်က ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သော်လည်း အောက်ခြေရှိ ကွဲ‌ကြောင်းသည် အလွန်ကြီးနေသည့်အတွက် ယွင်ယွင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မဝတ်ဆင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု သူမဝတ်ဆင်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် နန်လန်ယန်ရန်သည် တစ်ခုခုကို သတိရကာ ရိသဲ့သဲ့ အပြုံးတစ်ခု လုပ်ကာ...

ယွင်ယွင်သည် ကျန်းချန်၏ဘေးတွင် သိမ်မွေ့စွာ ဝင်ထိုင်ပြီး တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ စီမံပြုလုပ်ထားသော သေရည်တစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ မက်မွန်ပန်းပွင့်ဝိုင်ကဲ့သို့ မကောင်းသော်လည်း အလွန်ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသည်မှာ မှန်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းချန်က ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် သေရည်ခွက်ကို ယူကာ အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ သေရည်သောက်ခြင်းနှင့် စာဖတ်ခြင်းသည် ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုကြီးဖြစ်သည်။

ယွင်ယွင်သည် သေရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဘေးသို့လှည့်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင်သောက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲ မိုယွန်လင်းသည်လည်း ဤအခိုက် လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်နဲ့ ပြေးလာပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလေသည်။