ခရီးသွားတစ်ယောက် သက်သက်ပါ

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မှော်သားရဲအပေါင်းတို့က ဦးညွှတ်နေကြသည်။

ကျန်းချန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှနိုးထလာပြီးမျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်။

မနေ့ညက ရွာသွန်းခဲ့သည့် မိုးစက်များက မှော်သားရဲတောင်တန်း၏ ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးခဲ့ပြီး လေထုထဲတွင် လန်းဆန်းသော ရနံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထိုရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်တိုင်း စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။

ယခုအခါ ကြယ်နှစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားသည့် ခံစားချက်ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံဖူးသူများသာ သိနိုင်ပေမည်။

သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတတ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဒိုချီ တိုက်ကြီးတွင် စွမ်းအင်များ အလွန်ရှားပါးလာပြီး၊ ဤနေရာသည် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးတွင် တည်ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ သဘာဝအတိုင်း သိသိသာသာ နှေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်စတမ်၏ အကူအညီသာ မရှိပါလျှင် ကျန်းချန်အနေဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ဗဟိုတိုက်ကြီးသို့ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး နိုးပြီလား"

ထိုစဉ် ဘေးခန်းမှ တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည့် ယွင်ယွင်မှာ ကြော့မော့စွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။

ကျန်းချန်က "မနေ့ညက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွင်ယွင်က "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အခုလို ဂရုတစိုက် မေးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် " ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ကြော့မော့စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အဖူးအပွင့်များနှင့် ဝေဆာနေသည့် မက်မွန်ပင်ကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ စစ်စတမ်မှ ပေးအပ်သော ဆုလာဘ်များမှာ ထူးခြားလှပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှင်သန်ကြီးထွားလေ့ရှိကာ မက်မွန်သီးများကို အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ်ခန့် စားနိုင်သည်။

ကျန်းချန်သည် ဤကဲ့သို့သော အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရသည့် ဘဝမျိုးကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းဝေးပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"အချိန်ခရီးသွားတိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူသတ်သမားနဲ့ သွေးဆာနေတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ စာအုပ်တွေထဲမှာ ရွှေတွေ ရှိသလို၊ စာဖတ်သူအားလုံးဟာလည်း သူတို့ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ မဆိုင်ဘဲ လေးစားမှုနဲ့ ထိုက်တန်ကြတယ်။ ရှေးကစကားအတိုင်း ပြောရရင် သပ်ရပ်ကျနမှုက ဘယ်သောအခါမှ ပျောက်ဆုံးမည်မဟုတ်‌။"

ရှောင်ရီရှန် ရရှိထားသည့် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အဆိပ်လမ်းညွှန်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ကျန်းချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်။ ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြင်နိုင်ရင် ရလဒ်တွေက ဒီထက်မက ကောင်းမွန်လာနိုင်တယ်"

"နတ်သမီးဆရာဝန်မလေး အပြင်ထွက်လာခဲ့ပါဦး"

စကားဆုံးသည်နှင့် အန္တရာယ်ရှိသည့် အဆိပ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ရှောင်ရီရှန်မှာ ပြေးထွက်လာပြီး ကျန်းချန်၏ ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ကာ "ဂါရဝပြုပါတယ် ဆရာ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားတွေ၊ အဆိပ်ပင်တွေနဲ့ အဆိပ်ဆေးလုံးတွေအကြောင်း အကုန်လုံး မှတ်မိပြီလား"

ရှောင်ရီရှန်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရိုသေစွာဖြင့် "ကျွန်မ အားလုံးကို မှတ်မိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဆရာ ကိုယ်တိုင် မပြင်ပေးရသေးတဲ့ နေရာအချို့ကတော့ မတိုးတက်သေးပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့တာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူဘူးလို့ ခံစားနေရတုန်းပါ"

ရှောင်ရီရှန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်မှာ သူမ၏ ပါရမီကို အံ့ဩမိသွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ရှိသည့် အဆိပ်မိခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆိပ်ကျမ်းစာများအပေါ် သဘာဝအားဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သဲလွန်စများကို သို့မဟုတ် စကားလုံးအသုံးအနှုန်းကို မြင်နိုင်သည်။

ကျန်းချန်က အရေးမလုပ်ဟန်ဖြင့် "နောင်ကျရင် ငါ မင်းအတွက် ပြင်ပေးပါမယ်၊ အရင်က အကြောင်းတွေကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရီရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"ချင်းလင်းကော ဘယ်မှာလဲ"

ကျန်းချန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိုးပြာမြွေ သုံးပွင့်မျက်လုံးပိုင်ရှင် မိန်းကလေးကို မတွေ့သဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရီရှန်က "ချင်းလင်းက အစားအစာတွေ သွားရှာဖို့ မှော်သားရဲတောင်တန်းထဲကို သွားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ့ဘေးမှာ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းရဲ့ သားလေး ပါသွားလို့ သူ ဘေးကင်းမှာပါ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က ချင်းလင်း၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူက အနောက်မြောက်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးရှိ မှော်သားရဲတောင်တန်း အတော်များများကို လှည့်လည်သွားလာဖူးပြီး အဆင့်ခြောက်နှင့် အဆင့်ခုနစ်ရှိသည့် သားရဲအချို့နှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ကျန်းချန်၏ နယ်မြေအတွင်းရှိ လူသားများအား တိုက်ခိုက်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

"ချင်းလင်း ပြန်လာရင် ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ" ကျန်းချန်က လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

ရှောင်ရီရှန်က လှမ်း၍ အော်မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"

"မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ရောက်လာလို့ ဒီနေရာကို မင်းတို့ပဲ ကြည့်ထားလိုက်ပါ၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချိုင်လင်းနဲ့ ယွင်ယွင်တို့ကို သွားရှာလိုက်။"ဟု ကျန်းချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါ့အပြင် ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့လူက သိပ်များများစားစားမရှိပါဘူး"

နတ်သမီးဆရာဝန်မလေး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကျန်းချန်မှာ တောင်အောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

မိုင်ပေါင်းတစ်ရာ ဝေးကွာသော ဘီဘိုရေကန်၏ ကမ်းစပ်တွင် နေရောင်အောက်၌ ရေလှိုင်းလေးများမှာ လှိုင်းထလျက် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သစ်သားလှေတစ်စင်း ရှိနေသည်။

လှေဦးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးမှာ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်လှပသည်။ သူမ၏ ဆံပင်အရှည်ကြီးမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး မြူနှင်းများ၊ ရေပြင်နှင့် ကြာပန်းအရွက်များကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူမသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူ၏နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို တင်းတင်းစေ့ကာ အနည်းငယ်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ပီသပါပေတယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို ရှာဖို့ ဒီကိုလာမယ်ဆိုတာ သိနေတယ်" ဟု တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းချန်မှာ ရေကန်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာကာ "မင်း ငါ့ကို ခေါ်နေတာပဲ၊ ငါ လာရမှာပေါ့။ ငါတို့ မတွေ့ဖြစ်တာ နှစ်အတော်ကြာသွားပေမဲ့ မင်းကတော့ ငယ်နေတုန်းပဲနော်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင် မြွေစံအိမ်၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲ ချင်းရွှေပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြယ်သုံးပွင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာ အဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင် မြွေစံအိမ်တွင် အင်အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရွှေက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းကို ရေပြင်သို့ ခပ်ဖွဖွလေး ထိလိုက်သောအခါ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သောအရှိန်ဖြင့် ရေပြင်တွင် ရေခဲများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းချန်က ရယ်မောကာ "ဘာလဲ၊ အရင်က သရေကျခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲကို ပြန်နွှဲချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၊ ရှင် ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရတယ်။ ပြောပါဦး၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ပြန်ပေးဆပ်မလဲဆိုတာ"

"မင်းကရော ဘယ်လိုမျိုး ပြန်ပေးဆပ်စေချင်လို့လဲ"

ကျန်းချန်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောရှိ ခေါက်ယပ်တောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာကာ အနားရှိ နှင်းခဲအားလုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ရှင် မိုးပြာမြွေ သုံးပွင့်မျက်လုံးပိုင်ရှင် မိန်းကလေးကို ခေါ်သွားတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်၊ အဲဒီမိန်းကလေးကို ကျွန်မဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် အရင်က ကိစ္စကို ကျေသွားပြီလို့ သတ်မှတ်ပေးမယ်" ဟု ချင်းရွှေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

သူမ၏ အပြုံးမှာ လှပပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် သူမကို ဘယ်သူမှမယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် တစ်ခုတည်းသော ချို့ယွင်းချက်မှာ သူမ၏စကားလုံးများက ရေခဲသွင်ပြင်လက္ခဏာနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ရောထွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမက လေထဲရှိ အစိုဓာတ်အားလုံးကို နှင်းခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းက ချင်းလင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုသည့် သူမ၏ ဆန္ဒကို ပြသနေသည်။

ကျန်းချန်က လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယပ်တောင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရေခဲများအားလုံး အရည်ပျော်သွားသည်။

ချင်းရွှေ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး "ရှင်က တကယ်ပဲ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ..."

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဤလူမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း "သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်ဆန်နေရတာလဲ၊ ဒါက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိဆိုတဲ့ အမည်နာမကြောင့်လား။"

ကျန်းချန်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းရွှေက အသက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး "ချင်းလင်းမှာ မိုးပြာမြွေ သုံးပွင့်မျက်လုံး ရှိတယ်၊ ကျွန်မတို့ ကောင်းကင် မြွေစံအိမ်ကို ခေါ်သွားပြီး သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရင် သူမဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာ အဆင့်ကို ကျိန်းသေပေါက် ရောက်လာမှာပါ" ဟု ပြောသည်။

"သူ့ကို ငါက သိုင်းသူတော်စင် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်မြင့်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

ကျန်းချန်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း "ချင်းရွှေ၊ ချင်းလင်းက ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ တပည့်မလို့ မင်း ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်..."

ချင်းရွှေမှာ ဒေါသထွက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း ကျန်းချန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဆက်၍ ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ဘဲ ခြေဆောင့်ကာ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၊ ရှင် ဘယ်ကလာတာလဲ၊ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာကနေ သိုင်းသူတော်စင်အထိ ဘယ်လိုများ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ။ ရှင်က ဒိုချီတိုက်ကြီးရဲ့ ပါရမီအရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မမှာတော့ အဲဒီလို ပါရမီမျိုး မရှိပါဘူး"

"သက်ရှိအားလုံးက ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိဖို့နဲ့ စင်ကြယ်တဲ့ နယ်မြေမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ တောင့်တကြတယ်။ ငါကတော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး အရက်တစ်အိုးနဲ့ လောကကြီးကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ မင်းကို ငါ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ ငါကတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ သွားလာနေတဲ့ ခရီးသွားတစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ"