ရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်း

ဆေးဘုရင် ဂူဟီ သည် သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရာ အရိုးများ ပွတ်တိုက်နေသည့် အသံပင် အထင်းသား ကြားနေရသည်။ ထိုအသံကြောင့် ဘေးနားရှိ ရန်ရှီနှင့် ဖန်လီတို့မှာ အံ့အားသင့်လျက် ဘေးသို့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့အနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အဖိုးကြီးဂူဟီ ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်သည်ကို မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဆေးလုံးကြောင့်များလား။

အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဂူဟီအား အမျက်ထွက်စေသည်မှာ နန်လန်ကျဲ၏ ရိုင်းပျသော အပြုအမူကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့စေကာမူ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ အစောင့်အရှောက် ကျားရှင်းထျန်း ပင်လျှင် သူ့အား မျက်နှာသာပေးခြင်း ခံရသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ နန်လန်ကျဲမှာ အတော်လေး ရိုင်းပျလွန်းလှသည်။

နန်လန်ကျဲကတော့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်ကြီး၏ ဆေးလုံးကိုသာ အလေးထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူနှစ်ဦးကြား ရွေးချယ်ရပါမည်ဆိုပါက သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကိုသာ ရွေးချယ်မည်မှာ အသေအချာဖြစ်သည်။

ဆေးဘုရင် ဂူဟီသည် ဤဘဝတွင် အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာထက် ပို၍ တိုးတက်လာနိုင်စရာ မရှိတော့ဘဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာက ပို၍ အရေးကြီးသည်ကို ကောင်းစွာ သိနားလည်သူ ဖြစ်သည်။

"ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်း"

ကျရှင်းထျန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် မဲ့ကာ အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ငါလည်း တကယ် ဒီနဂါးစွမ်းအားဆေးလုံးကို သဘောကျတာမို့ အားလုံးပဲ အချိန်ယူပြီး လုပ်လို့ရပါတယ်"

ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ အစောင့်အရှောက်ဖြစ်သူ ကျရှင်းထျန်း ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာသည့်အတွက် ဤလေလံပွဲမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလာကာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်းဆိုသော ပမာဏမှာ အချို့သော မိသားစုများအတွက် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မထုတ်နိုင်သော ငွေကြေးပင် ဖြစ်သည်။ အဘိုးအို ကျားရှင်းထျန်းမှာမူ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းသည်။

သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ကျန်းချန်သည် သူကိုယ်တိုင် စိမ်ထားသည့် မက်မွန်ပွင့်ဝိုင်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း "ကျရှင်းထျန်းကတော့ တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်းဆိုတာ အဆင့်ငါး ဆေးလုံး နှစ်လုံးစာလောက် ရှိတယ် မဟုတ်လား" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် "ကျရှင်းထျန်းဆိုတဲ့ အဖိုးကြီးက အဲဒီလိုပဲဗျ။ သူ တစ်ခုခုကို သဘောကျပြီဆိုရင် ဈေးဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အပြတ်အသတ် လေလံဆွဲတတ်တာ။ ဒါ့အပြင် ကျားမာနိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးပမာဏကလည်း နည်းတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ဒါပေါ့။ ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် အဘိုးကြီး ကျားရှင်းထျန်းရဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး စုစုပေါင်းက သန်းတစ်ရာလောက် ရှိတယ်။ ဒါတောင် ဆေးလုံးတွေ၊ ကျင့်စဉ်တွေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်ပညာတွေကို မထည့်ရသေးဘူး" ဟု ထန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ကျန်းချန်မှာ မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ရင်း အောက်ဘက်ရှိ လေလံပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ကျားမာနိုင်ငံတော်တွင် ဤမျှလောက် ရွှေဒင်္ဂါး များ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပမာဏပါပဲ။ ဒီထက် ပိုပေးမယ့်သူ ရှိပါသေးသလား၊ သုံးသန်းတစ်သိန်းလောက်ရော မရှိဘူးလား" ယာဖေးသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဂူဟီသည် ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်းဟူသော ဈေးနှုန်းကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ အစောင့်အရှောက် ကျားရှင်းထျန်းကိုမူ ဂရုစိုက်ရသည်။ ထိုအဖိုးကြီးက ဈေးတိုးပေးနေသရွေ့ သူ ဆက်ပြိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဤနဂါးစွမ်းအားဆေးလုံးအတွက်နှင့် တော်ဝင်မိသားစုနှင့် အဖုအထစ် ဖြစ်ရန် မလိုပေ။

မည်သူမျှ ဈေးထပ်မံမပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ယာဖေးသည် နောက်ဆုံး အတည်ပြုချက်ကို စတင်လိုက်သည်။

"ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်း တစ်ကြိမ်"

"ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်း နှစ်ကြိမ်"

ဘယ်သူမှ ထပ်မံ၍ ဈေးမခေါ်တော့သည့်အတွက် ယာဖေးက သူမ၏ လက်ထဲမှ လေလံဆွဲ‌သောတူကို ထုချလိုက်သည်။

"ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်း သုံးကြိမ်။ ဒီအဆင့်ငါး နဂါးစွမ်းအားဆေးလုံးကို ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသန်းနဲ့ အောင်မြင်စွာ လေလံဆွဲနိုင်ခဲ့တဲ့ အဘိုး ကျရှင်းထျန်းကို ဂုဏ်ပြုပေးလိုက်ကြပါဦးရှင်"

ပထမပစ္စည်း လေလံတင်ပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်းမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ အရွက်သုံးပင်ပါသော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်ပြီး အရောင်ကွာခြားကြသည်။

အရွက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အဝါရောင်၊ ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် ဟူ၍ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဆေးဘုရင် ဂူဟီမှာ မှင်တက်သွားကာ "ဒါက အဆင့်ခြောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ ရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်းပဲ။ ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ "အရည်အသွေးက နည်းနည်းလိုသေးပေမဲ့ အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့အတွက်တော့ အသုံးဝင်ဦးမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်း လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မှော်သားရဲတောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ မထင်မှတ်ဘဲ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကတော့ အလွန်ကြီးမားပါတယ်။ သူက ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ဆေးကြောပေးပြီး အရိုးတွေကို သန့်စင်ပေးတဲ့ အာနိသင်ရှိပါတယ်။ ဒီရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်းရဲ့ အဖွင့်ဈေးကို ရွှေဒင်္ဂါး သုံးသိန်းလို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ လွတ်လပ်စွာ လေလံဆွဲနိုင်ပါပြီ"

ဆေးဘုရင် ဂူဟီမှာ ပထမဆုံး လေလံစခေါ်သူ ဖြစ်သည်။ "ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသိန်း"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်အတွင်း ဂူဟီသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကို အပြုံးဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်စေခြင်းဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မည်သူမျှ ထပ်မံ ဈေးမခေါ်ဝံ့စေရန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် လူအများစုမှာ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ သူ့ကို ဘယ်သူအပြစ်တင်နိုင်မလဲ။ အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦးကို ဆန့်ကျင်ရန်မှာ မည်သူမျှ မဝံ့ရဲပေ။

အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး၏ အဖိုးတန်မှုကို မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ဤအားနည်းသူကို ရိုသေကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဆေးဘုရင် ဂူဟီသည် ထိုမြက်ပင်ကို အလွယ်တကူ ရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် အခြားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှေဒင်္ဂါး ခြောက်သိန်း"

ထိုဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသော ဂူဟီမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ဈေးခေါ်လိုက်သည့် သီးသန့်အခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဒါ... ဒါက ရေခဲဧကရာဇ်ပဲ... သူက ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာလက်ချက်နဲ့ သေပြီလို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား"

ကျားမာနိုင်ငံတော်တွင် တစ်ချိန်က ကျော်ကြားခဲ့သော ရေခဲဧကရာဇ်သည် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ရုံသာမက သူ၏ ဆေးပင်ကိုပါ လုယူရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ဂူဟီ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဂူဟီက လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်ကာ "အဘိုး ဟိုင် ပါလား။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာ‌နေပြီဆိုတော့ အသက်ရှင်နေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ကျွန်တော်မျိုး ဂူဟီက ဒီရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်းကို အရမ်း သဘောကျနေလို့ပါ။ အဘိုး ဟိုင်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အလျှော့ပေးလို့ရမလား ခင်ဗျာ"

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ဂူဟီကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း "ဆေးဘုရင် ဂူဟီ ကိုး။ ငါ ကျားမာနိုင်ငံတော်ကနေ ထွက်သွားတုန်းက မင်းက အဆင့်လေး အဂ္ဂိရတ်ဆရာလေးပဲ ရှိသေးတာ။ အခု အဆင့်ခြောက် ရောက်သွားတော့ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက မသေးလှဘူးပဲ"

ရေခဲဧကရာဇ်ကဲ့သို့သော သူမျိုးသာ အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာကို ဤသို့ ပြောဝံ့ပေလိမ့်မည်။ ဟိုင်ပေါ်တုန်းသည် ဂူဟီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ဂူဟီသည် ဒေါသကြောင့် သွားကြိတ်ထားရသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ငဲ့ကွက်ကာ အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ရင်း အပြုံးဖြင့် ဆိုပြန်သည်။

"အဘိုး ဟိုင် မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပီ၊ ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ အဆင့်ခြောက် ဖြစ်လာတာပါ။ အကယ်၍ အဘိုးအနေနဲ့ နောင်မှာ ဘယ်လိုဆေးလုံးမျိုးပဲ လိုအပ်ပါစေ ကျွန်တော် ဖော်စပ်ပေးပါ့မယ်"

"ဒီရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်းကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ရမလားမသိဘူး"

အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး၏ ကတိစကားမှာ ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်၏ တန်ဖိုးထက် များစွာ သာလွန်‌ နေပေသည်။ သာမန် သိုင်းဧကရာဇ်များဆိုလျှင် ချက်ချင်းပင် သဘောတူမည် ဖြစ်သော်လည်း ဟိုင်ပေါ်တုန်းမှာ ကျန်းချန်ကို ကိုယ်စားပြုထားသူဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ လက်လျှော့၍ မရပေ။

သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေမဲ့ ငါ ငြင်းတယ်။ ငါ ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်မှုကိုမှ မခံချင်ဘူး၊ အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ဆိုရင်တောင်မှပေါ့"

ဤစကားကြောင့် ပရိသတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး၏ ကတိကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဆရာကြီးမှာ အရက်များ မူးနေသလားဟုပင် လူတိုင်းက ထင်မှတ်ကြကုန်သည်။

ဂူဟီသည်လည်း မိမိအား ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကျေမချမ်းသည့် မျက်နှာပေးသာ ရှိနေလေသည်။

"ဂူဟီ၊ ဒီရွက်သုံးပင် ဝိညာဉ်မြက်စိမ်းကို ရေခဲဧကရာဇ်ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့။ ဒါက မင်းအတွက်လည်း ကောင်းလိမ့်မယ်" ကျရှင်းထျန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ရေခဲဧကရာဇ်ဘက်မှ ရပ်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဘိုးအို ကျရှင်း၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဂူဟီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဘာကြောင့် သူတို့အားလုံးက တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်နေကြတာလဲ။

သို့သော် ကျရှင်းထျန်းက နက်နဲသော အပြုံးဖြင့်သာ ပြုံးပြပြီး မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မဖြေပေ။ အကယ်၍ ဂူဟီသာ အမှန်တရားကို နောင်တစ်ချိန်တွင် သိရှိသွားပါလျှင် သူ၏ ယနေ့ လုပ်ရပ်များအတွက် သေချာပေါက် နောင်တရနေပေလိမ့်မည်။