ချန်ပိုင် အကြီးအကဲနှစ်ပါး

"ခေတ္တခဏ စောင့်ပေးပါ သခင်လေး။ ဒီဂျူနီယာလေးက အကယ်ဒမီကျောင်းမှာရှိသမျှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အားလုံးကို ချက်ချင်းထုတ်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်"

ဟူချန်သည် အကယ်ဒမီကျောင်းတွင် ကျန်ရှိသမျှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ယူဆောင်စေသည်။ အကယ်၍ စာကြည့်တိုက်ရှိ ချန်ပိုင် အကြီးအကဲနှစ်ပါး က သဘောမတူခဲ့လျှင်ပင် ကျန်းချန်၏ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ပါက ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကူညီကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်သည် သူတစ်ပါးအပေါ် အကြွေးတင်ရသည်ကို မနှစ်သက်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လိုတရလက်စွပ်ထဲမှ ထူးခြားသည့် မြစိမ်းရောင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုသစ်သားသေတ္တာ ပေါ်လာသည်နှင့် ဒုကျောင်းအုပ် ဟူချန်၏ အကြည့်တို့သည်လည်း ထိုအရာပေါ်သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သစ်သားသေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော အခန်းတွင်း၌ ထူးခြားသော အရောင်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဒုကျောင်းအုပ် ဟူချန်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏အကြည့်များကို သေတ္တာအတွင်းသို့ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌မူ ဖန်ခါးသီးအရွယ်ရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ဆေးလုံး၏ မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်တရာ ချောမွေ့နေပြီး အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ဒါက... ကိုးရောင်ခြယ် ကောင်းကင်ထစ်ချုန်းခြင်း အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံး ပဲ"

ထိုအဆင့်ရှစ်ဆေးလုံး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးတိမ်များ ချက်ချင်းပင် လိပ်တက်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဖိအားကြောင့် လူတိုင်းက ကြက်သေသေသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပေါ်ပေါက်လာရသလဲ။

ကျန်းချန်က လက်ချောင်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ဆေးလုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးအာနိသင် စွမ်းအင်များကို တိုက်ရိုက်ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မူလက မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်စွမ်းအင်များလည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ နောက်ဆုတ်သွားကာ မိုးကြိုးနှင့် မိုးစက်များလည်း စဲသွားခဲ့သည်။ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကောင်းကင်ယံမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကြည်လင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... ဒါက ဘာဆေးလုံးပါလဲ ခင်ဗျာ"

ဟူချန်မှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သေတ္တာကို အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေသည်။ အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးနှင့် ကိုးရောင်ခြယ် ကောင်းကင်ထစ်ချုန်းခြင်းအဆင့်ရှိ ဆေးလုံးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေရှိ မည်သူမျှ ဤအခြင်းအရာကို ယုံနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

တောင်တန်းတစ်ခုအတွင်း၌ သာမန်ကာလျှံကာဆောက်ထားသည့် ဝါးအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်လှပပြီး မသေမျိုးတို့၏ အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေ၏။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စီးဆင်းလာသော စမ်းချောင်းငယ်လေးများက ဝါးအိမ်ကို ဝန်းရံထားသည်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို ထပ်ပေါင်းဖြည့်နေသည်။

တရားထိုင်သည့် ကူရှင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး အလွန်ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပုံမှာ တင်းမာခက်ထန်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသော်လည်း ထိုအချက်ကပင် သူ့ကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထပ်လောင်းဖြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

သူ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဆံပင်တို့မှာ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး ကိုယ်ပေါ်မှလည်း ထူးခြားသော ဆေးနံ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသဖြင့် လူများကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူ၏ စိမ်းပြာရောင် အဂ္ဂိရတ်ဝတ်ရုံ၏ ရင်ဘတ်တွင် အဆင့် ၆ အဂ္ဂိရတ်ဆရာအဖြစ်ကိုယ်စားပြုသည့် ရှေးဟောင်း ဆေးဒယ်စောက်ဖို တံဆိပ်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုအပေါ်၌ ရွှေရောင်မျဉ်း ခြောက်ကြောင်း ပါရှိသည်။ ဝတ်ရုံ၏ ကျောဘက်တွင်မူ "ဖုန်း"ဟူသော စာလုံးကို အနုစိတ် ရေးသားထားသည်။

လေပြေညင်းကလေး တိုက်ခတ်လာသောအခါ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ချိတ်ဆွဲထားသော ခေါင်းလောင်းလေးများမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဒီစွမ်းအင် လှိုင်းထန်နေတာက အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ... ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းဘက်ကနေ လာတာပဲ၊ အဘိုးကြီး ကော က အဆင့်ခြောက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာပဲ ရှိတာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပုံရတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဟန်ဖုန်းမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဒါက ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နေလို့ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဆေးလုံးရဲ့ ပင်ကိုယ်အာနိသင်ကြောင့် ကောင်းကင်စွမ်းအင်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်စေတဲ့ ဖိအားမျိုး ခံစားရတာ။ ဘယ်လိုဆေးလုံးမျိုးက ဒီလိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရတာလဲ"

"ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမယ်။ အဲဒီကို အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်နေတာ သေချာတယ်"

"ဆေးဧကရာဇ် ၊ မင်းလည်း အဲဒီစွမ်းအင်ကို ခံစားမိတယ် မဟုတ်လား"

ထိုစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံစုတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ အရပ်ပုပု တိုတိုနှင့် သူ၏သုန်မှုန်သောမျက်နှာထားတွင် ရက်စက်ယုတ်မာမည့် မျက်နှာထားရှိနေသည်။

ဤသူကား တီယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် အကြီးအကဲ ပန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိသည်။

ယနေ့တွင် သူသည် ကောင်းကင်မီးတောက် အကြောင်းကို ဆေးဧကရာဇ်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ကြားခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မရောက်လာမီကပင် ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် စွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်လည်း ခံစားမိပါတယ်။ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းမှာ အခု ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ရောက်နေတာ အမှန်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး မန်တျန်းချီ ပြန်ရောက်လာတာလား"

အကြီးအကဲ ပန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုပညာရှင်သာ အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာပါလျှင် ကောင်းကင်မီးတောက်ကို လုယူရန် ဝေးစွ၊ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ တံခါးဝကို နင်းမိသည်နှင့်ပင် ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဆင့် ၈ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ အများအပြားကို သိထားပြီး အချို့သော အဘိုးကြီးများနှင့်လည်း တွေ့ဆုံဖူးသည်။ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး မန်တျန်းချီမှာမူ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုဟု သူ ယူဆသည်။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ မန်တျန်းချီ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော အင်အားစုများမှ ပညာရှင်များ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ ပန်၊ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေက တခြား သိုင်းဧကရာဇ်တွေကို အကြောင်းကြားပေးပါ။ အကယ်၍ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကလည်း ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ပေးအပ်မှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲ ပန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "မင်းက ဒီအချိန်မှာ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား၊ ဒါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုအရ အဲဒီလူက အဲဒီအရာ (ကောင်းကင်မီးတောက်) ကို လာယူတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က အသာစီးရအောင် အရင်ဦးအောင် လုပ်ရမယ်"

"ဘာ" အကြီးအကဲ ပန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ကောင်းကင်မီးတောက်လား၊ ဘယ်သူက ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းမှာ လာပြီး လက်စွမ်းပြရဲတာလဲ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစီအစဉ်ကို ရှေ့တိုးပြီး အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်"

ဟန်ဖုန်း၏ ဇွဲကောင်းမှုကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲ ပန်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို စေလွှတ်ကာ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေရှိ သိုင်းဧကရာဇ်များကို အကြောင်းကြားစေသည်။ သွေးဂိုဏ်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိသော သွေးဂိုဏ်းသားများကို ဆက်သွယ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ထိုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ချိန်းခြောက်မှုများအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောင်းသားများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဟိန်းသံများကြောင့် ဘာများဖြစ်ပျက်နေမည်နည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အကြီးအကဲ အားလုံးသည်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော ချန်ပိုင် အကြီးအကဲနှစ်ပါး ပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူချန်သည် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "အကြီးအကဲနှစ်ပါးခင်ဗျာ၊ ဒါက သခင်လေး ကျန်းချန် ပါ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ပိုင် အကြီးအကဲနှစ်ပါး၏ အမူအရာမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များသည် ကျန်းချန် အပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားပြီး မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ "သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်လား"

"ဒီဂျူနီယာ ချန်မူ နဲ့ ပိုင်လျဲ့တို့က သခင်လေး ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းချန်က သူ၏ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ရပါပြီ၊ ရပါပြီ၊ ထကြပါ။ ငါက ကြင်နာတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ချန်ပိုင် အကြီးအကဲနှစ်ပါးမှာ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဒိုချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ပင့်တင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူအား သိုင်းသူတော်စင် မဟုတ်ဟု ဆိုလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို သိတာပေါ့" ဟု ကျန်းချန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက မင်းတို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အတူရှိနေတုန်းက အကယ်ဒမီမှာ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် နှစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သူပြောပြလို့ ကြားဖူးတယ်၊ ချန်မူနဲ့ ပိုင်လျဲ့ ဆိုတာ မင်းတို့ပဲပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာ ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ဒုကျောင်းအုပ် ဟူချန်အတွက် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေသည်။ အမြဲတမ်း တည်ကြည်လေးနက်လှသော အကြီးအကဲနှစ်ပါး ဤသို့ ရယ်မောတတ်သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါက မင်းတို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေရင်း တစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

ကျန်းချန် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်တွင် ရှိစဉ်က ဒိုချီတိုက်ကြီးတခွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော မန်တျန်းချီနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဖူးသည်။ မန်တျန်းချီမှာ လှည့်လည်သွားလာရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဖြောင့်မတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချန်၏ အသက်အမှန်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးကြောင်းကိုမူ သူ ဘယ်သောအခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ပါ။