သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အလှတရား ရှိသည်

ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်၏ ဝါရင့်အကြီးအကဲက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒီက တစ်သက်လုံးတော့ ဒီနေရာမှာ နေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ စံအိမ်က အကြီးအကဲ လျိုမန်ဆီကနေ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေး ဒီမှာရှိနေတယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့တာပါ"

"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးက ကျွန်မကို မောင်းမထုတ်ချင်ဘူးမလား"

"မိန်းကလေးက နောက်နေတာပဲ။ အဝေးကလာတဲ့ ဧည့်သည်ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ရိုင်းပျရမှာလဲ။ မင်း စိတ်ကြိုက် နေချင်သလို နေနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က သူ့လက်ထဲမှ ဝိုင်ဘူးကို ချလိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ချိုင်လင်း၊ ယွင်ယွင်... မင်းတို့လည်း ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ နေသွားလို့ ရပါတယ်။ အားမနာပါနဲ့" ကျန်းချန်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ယွင်ယွင်က လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သလို ချိုင်လင်းသည်လည်း သူမ၏ မာနကြီးသည့်အကျင့်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

နေဝင်ပြီး လထွက်သည်။ ကြယ်တာရာများ ရွေ့လျားခြင်းနှင့်အတူ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လတစ်ဝက်မှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျန်းချန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ညစ်ညမ်းသော ဒိုချီ အငွေ့အသက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လဝက်ကျော်ကြာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ညအတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ ရှောင်ယန်ပင်လျှင် ဆယ်နှစ်အတွင်း သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လုံလောက်သော အရင်းအနှီး မရှိသေးပေ။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ချိုင်လင်းနှင့် ယွင်ယွင်တို့မှာ အချင်းချင်း လက်ရည်စမ်းနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ယွင်ယွင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ချိုင်လင်းနှင့်ယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ကွာဟနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွင်၏ လက်ချောင်းများမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော ရှည်လျားသည့် ဓားသည် ရုတ်ချည်းပင် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်မည်းများ ရုတ်တရက် အုပ်ဆိုင်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချန်က ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ထိုထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို အမူအရာမပျက် ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားချိန်မှသာ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ပြင်ကြီးမှာ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကြည်လင်နေပြီး လေထုမှာလည်း နွေးထွေးလျက် ရှိသည်။

ယွင်ယွင်က လက်ယှက်၍ "ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာရဲ့ စွမ်းအားက အမှန်တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းလှပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယွင်ရဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း ထူးချွန်လှပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာ တူညီမယ်ဆိုရင် ဒီဘုရင်မကလည်း မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အချိန်အတော်ကြာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေနိုင်ရန် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လက်ရည်စမ်းလေ့ ရှိသည်။

"သခင်လေး... ကျင့်ကြံခြင်းပြီးသွားပြီပေါ့"

ယွင်ယွင်က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းလာပြီး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အင်း... ခုနက မင်းနဲ့ ချိုင်လင်း လက်ရည်စမ်းတာကို ငါ တွေ့လိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဓားရိပ်က စိတ်ပါပေမဲ့ စွမ်းအား မပါဘူး။ ကဲ... အခု ငါ့ကို တိုက်ကြည့်ပါဦး"

"ရှင်?"

ယွင်ယွင်မှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ "သခင်လေး... ဒါက နည်းနည်းတော့..."

"ရပါတယ်။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ။ မင်းရဲ့ အစွမ်းကို အကုန်သုံးပါ"

သခင်လေးက ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုလာသဖြင့် ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ဓားကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးလျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဓားရိပ်မှာ သက်တံနှင့် တူပြီး လေထုကို ခွင်းလိုက်သည့် အသံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျန်းချန်သည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသော လက်နက်ကို ကြည့်လျက် သူ့ခါးတွင် ထိုးထားသော ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကာ ယွင်ယွင်၏ ဓားရှည်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ကို တစ်ဖက်သို့ ထပ်မံ လှုပ်လိုက်ရာ ယွင်ယွင်မှာ ခြေလှမ်းအတော်များများ နောက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်ရပြီး သူမ၏လက်နက်မှာလည်း မြေပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျသွားတော့သည်။

ကျန်းချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်ခန့်သာ ရှိသည်။ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ကို ရောက်ရှိရန် တစ်ဝက်သာ လိုတော့သည့် ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာနှင့် ယှဉ်ပါက အနိုင်ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ယွင်ယွင်... သေချာကြည့်ထားပါ"

ကျန်းချန်သည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ရေကန်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေချလိုက်ရာ ရေလှိုင်းကလေးများ အဆင့်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်း‌ရွှေ၊ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း၊ ရှောင်ရီရှန်နှင့် ချင်းလင်းတို့မှာလည်း ရေကန်‌ပေါ်ရှိ ကျန်းချန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ကျန်းချန်က သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို နောက်ကျောတွင် ထားလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မှ ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် "တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က မြန်ဆန်မှု၊ တိကျမှုနဲ့ ရက်စက်မှုအပေါ်မှာ အဓိကထားတယ်၊ တွန့်ဆုတ်နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် အကျိုးမရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယပ်တောင်ကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက အဆုံးမရှိသော အစီအစဉ်ကျနမှုကို ဖြစ်စေသည်။ သူသည် ယပ်တောင်ကို သာမန်ကာလျှံကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်...

ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ဓားရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ယွင်ယွင်မှာ ကြက်သေသေနေသည်။ သခင်လေး ယခုလေးတင် ပြသသွားသော ကျင့်စဉ်မှာ သူတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ယခင်က ပြုမူခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သခင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုက ပိုမို ရိုးရှင်းပြီး ချောမွေ့လှပသည်။

ရန်သူက မတုံ့ပြန်ခင်မှာပင် သူ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ပြိုင်ဘက်အနေဖြင့် ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိနိုင်တော့ပေ။

ယပ်တောင်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး

ကြည်လင်အေးမြသော လေပြေလေညင်းတစ်ခုက အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ချင်းရွှေက ပြုံးလိုက်ပြီး "မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူက အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ယွင်ယွင်က ရှေ့သို့တိုးကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ကျွန်မတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

"လောကမှာရှိတဲ့ ဓားသိုင်းအားလုံးဟာ အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ မင်း ခုနက ပြသသွားတာကို ကြည့်ပြီး ငါ တစ်ခုနှစ်ခုလောက် သင်ယူလိုက်တာပါ။ ဒီစွမ်းအင်က မြေကြီးအဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးပညာနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ အတော်လေးတော့ ကောင်းမွန်ပါတယ်"

"သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အလှတရား ရှိတယ်" ကျန်းချန်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် ယခင်က ဓားရိပ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေကန်မှ ရေများမှာ ပေရာပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ရေတံခွန်ကြီးနှင့်ပင် တူလှသည်။

ယွင်ယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ စစ်မှန်သော အဆင့်အတန်းလော။ တစ်ကြိမ်မျှ ကြည့်ရုံဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသာ သင်ယူခွင့်ရှိသော တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ကျန်းချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ငါ အခု သွားတော့မယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ချိုင်လင်းအတွက် လိုအပ်နေတဲ့ အတားအဆီးဖြတ်ဆေးလုံးရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ရှာပေးမယ်"

"မီးတောက်လေး"

မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းမှာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်သားရဲ အစစ်အမှန်ပုံစံသို့ အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ရီရှန်၊ ချင်းလင်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါသင်ပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြပါ။ ငါပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ တိုးတက်မှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ချင်းရွှေက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းက ငါ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့တော့မှာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးအနေနဲ့ ပျင်းနေတယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်ကို ပြန်နိုင်ပါတယ်" ကျန်းချန်က မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခါးမှ ဝိုင်ဘူးကိုယူကာ သောက်လိုက်သည်။ "ကံပါရင်တော့ နောင်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

သခင်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းမှာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့ရာ ချင်းရွှေမှာတော့ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ဤလူသည် အမြဲတမ်း နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားတတ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ချိုင်လင်း၊ ယွင်ယွင်... သခင်လေးလည်း ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မလည်း ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်ကို ပြန်ပါတော့မယ်" ချင်းရွှေက ချင်းလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်အချို့ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ "ချင်းလင်း... မင်းက မိုးပြာမြွေသုံးပွင့်မျက်လုံး ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါတို့ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ရင် ကျင့်ကြံမှုနှုန်း ပိုမြန်လိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက သခင်လေးပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်းရွှေသည် ထိုမိန်းကလေးအကျင့်ကို နားလည်သည်။ ဆယ့်ငါးရက်ကျော်ကြာ အတူနေထိုင်စဉ်အတွင်း ချင်းလင်းမှာ သူမကို ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် နေခဲ့သည်။

"စီနီယာ... လမ်းခရီး ချောမွေ့ပါစေ"

သူတို့နှစ်ဦးက လက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်းရွှေက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မထွက်ခွာခင်မှာ ကျန်းချန်၏ လျော်ကြေးအဖြစ် မက်မွန်သီးအချို့ကို ခူးယူသွားရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံကြသည့်အခါ သူသည် ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လာဦးမည််ကို သူမ သိချင်မိသည်။

လေပြေလေညင်းကလေး တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ချင်းရွှေ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်အရ ကောင်းကင်မြွေစံအိမ်သို့ ပြန်မည့်အရှိန်မှာ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။

ကျန်းချန်အနေဖြင့် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေသို့ ခေါ်သွားရသည့် အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ထိုနေရာသည် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကွာဝေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသွားအပြန် ခရီးမှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသလို ပတ်ဝန်းကျင် အလှအပများကိုလည်း ခံစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယင်းမှာ ကျန်းချန် အလိုရှိသော အဖြေမဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်သည် နူးအိသော သားမွှေးများပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ခြေထောက်ကို ချိတ်လျက် သူ့ရှေ့မှ စာအုပ်ကိုသာ ဖတ်နေတော့သည်။