ဒုကျောင်းအုပ် ဟူချန်

ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ကြီးကို အတွင်းကျောင်းတော်နှင့် အပြင်ကျောင်းတော်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲခြားထားသည်။ အသီးသီးသောတိုက်ကြီးများမှ ခေါ်ယူထားသော ကျောင်းသားသစ်များအားလုံးသည် အစပိုင်းတွင် အပြင်ကျောင်းတော်၌သာ အခြေခံကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ကြရသည်။

သူတို့၏ စွမ်းအားသည် သတ်မှတ်ထားသည့် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်သော အတွင်းကျောင်းတော် ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထိုရွေးချယ်ပွဲတွင် အဆင့်အကောင်းဆုံး ထိပ်သီးငါးဆယ်အတွင်း ပါဝင်နိုင်မှသာလျှင် အတွင်းကျောင်းတော်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

အတွင်းကျောင်းတော်သည် အပြင်ကျောင်းတော်နှင့် များစွာကွာခြားလှသည်။ ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အပြင်ဆိုသည်မှာ ကျောင်းသားသစ်များကို စမ်းသပ်ရာနေရာမျှသာဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော်ကြီး၏ စစ်မှန်သော အချက်မှာ အတွင်းကျောင်းတော်၌သာ ရှိပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ကျောင်းတော်၏ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်သည်လည်း အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရပြီဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို သိရှိရသောအခါ သူသည် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိဟု ခေါ်ဆိုပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင် ထားခဲ့သည့် အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။

သူ၏ဘေးတွင် အပြင်ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများ ရှိနေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ သိုင်းဘုရင်အဆင့်မှ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်အတွင်း အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ... အခုရောက်လာတဲ့ စီနီယာကြီးက ကျွန်တော်တို့ ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် လာတာလားခင်ဗျာ။" သိုင်းဘုရင်တစ်ဦးက အမောတကောဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးက တိုက်ကြီးအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီ၊ ဝါရင့်အကြီးအကဲကလည်း ကျောင်းမှာ မရှိဘူးဆိုတော့ ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနေအထားက ..."

ဟူချန်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေပြီး ဤကိစ္စကို တကယ် အလေးအနက်ထားဟန်ရှိသည်။ သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် "အတွင်းစည်းကျောင်းတော်က အကြီးအကဲတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ သခင်လေး ကျန်းချန်ကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် ဒီကို လာခဲ့ကြပါ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ထိုသိုင်းဘုရင်သည် ခေါင်းညိမ့်ပြပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အတွင်းကျောင်းတော်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။ အကယ်၍ ဝါရင့်အကြီးအကဲသာ ကျောင်းတွင်ရှိနေပါက ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအမှတ်အသားတံဆိပ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဝါရင့်အကြီးအကဲတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်ပိုင်ပင်လျှင် ကျောင်းတော်အတွက် ဆောင်ရွက်ပေးမှု မလုံလောက်သေးသောကြောင့် ၎င်းကို မရရှိခဲ့ဖူးပေ။

ဤအချက်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရောက်ရှိလာသူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မြတ်သည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

အချိန်ကာလတစ်ခုကြာပြီးသည့်နောက် ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်း၏ စစ်သင်္ဘောကြီးသည် လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်သည် ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အကြီးအကဲများအားလုံးကို ဦးဆောင် စုဝေးစေပြီး "သခင်လေး ကျန်းချန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ။" ဟု လက်အုပ်ချီကာ တပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "အားလုံးပဲ ဒီလောက်ယဉ်ကျေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ကျန်းချန်ပါ။" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ထင်ထားသည့်အတိုင်း ရှေ့တွင်ရှိနေသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ အချို့သောသူများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်တတ်ကြသော်လည်း ဤအမျိုးသား၏ စကားလုံးများမှာ လူကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေလောက်သည့် အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခင်က သွေးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖန်လောင်သည် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်မျှသာ ရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသားမှာမူ ဖော်ရွေပျူငှာပြီး မည်သည့်အခါမျှ အပိုအလျှံစကားများ ပြောဆိုမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"စူးချန် ဒီမှာ မရှိဘူးလား။"

ကျန်းချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ရှိသူ မတွေ့ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်လေးကို တင်ပြရရင် ဝါရင့်အကြီးအကဲက အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေထဲက ကိစ္စအချို့ကြောင့် ကျောင်းတော်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဝါရင့်အကြီးအကဲကို ရှာဖို့အတွက် လူလွှတ်ထားပြီးပါပြီ၊ သူ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "သခင်လေး ... ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အတွင်းကျောင်းတော်ဘက်ကို ကြွပါဦး" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒုက္ခများစေပြီ"

ကျန်းချန်က သူ၏ဘေးမှ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို ကြည့်ကာ "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်သည် လူသားအသွင်ပြောင်းထားသည့် မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပုံစံအစစ်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက သူ၏ ဒိုချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်မသုံးသရွေ့ ထိုသိုင်းဘုရင်များနှင့် သိုင်းဧကရာဇ်များသည် စေ့စေ့စပ်စပ် သိနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းသားများသည်လည်း စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ထိုလူများမှာ မည်သူများဖြစ်သနည်း၊ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရိုသေနေရသနည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

သို့ရာတွင် ထိုသူသည် သိုင်းအတောင်ပံများကို အသုံးမပြုဘဲ လေဟာနယ်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံးပင် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းမှာ သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးပင်။

"သူပဲ ..."

လူအုပ်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးအစုံတွင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ဟပ်နေသည်။

ကျန်းချန်သည် မျက်တောင့်အနားသို့ အကြည့်တစ်ချက်ရောက်ရှိသွားပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ ပုံစံသည် ကြာပန်းစိမ်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်သည့် အရှိန်အဝါရှိပေသည်။

သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ သူမက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မြင့်တက်လာကာ "သူ ဘာလို့ ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းကို ရောက်နေတာလဲ ... အဲ့တာ ... ကြောင့်များလား" ဟု တွေးနေမိသည်။

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် အတွင်းကျောင်းတော်ရှိ တိတ်ဆိတ်သည့် ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန်၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး အတိတ်ဆိတ်ဆုံး နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန်၏ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ မည်သူမျှ ဤနေရာသို့ ဝင်ခွင့်မရှိပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သခင်လေး ကျန်းချန် ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်းသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ထိုစည်းကမ်းများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။

"ကြွပါခင်ဗျာ"

"အင်း" ကျန်းချန်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး "မီးတောက်လေး၊ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အဝင်ဝတွင် ကျောမှီကာ ရပ်နေလိုက်သည်မှာ အဆင့်မြင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှသည်။

ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်သည် ဝါရင့်အကြီးအကဲ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော လက်ဖက်ခြောက်များကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချန်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ... သုံးဆောင်ပါဦးခင်ဗျာ" ဟူချန်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ၊ ကျွန်တော် မိတ်မဆက်ရသေးဘူးနော်၊ ကျွန်တော်က ကျားနန်အကယ်ဒမီ အပြင်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်ပါ"

"ကောင်းကင်ဘုံသို့ စစ်ပြိုင်ခြင်း" ဇာတ်လမ်းကို အမာခံပရိတ်သတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းချန်သည် ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဤလူသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ပါရမီရှင်များကို တန်ဖိုးထားတတ်သည့် သိုင်းဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် မိမိ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။

"ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန် မရှိဘူးဆိုတော့ ... ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ဟူချန်၊ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလား။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟူချန်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမိန့်ရှိပါ သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်"

ကျန်းချန်က မပြောမဆိုနှင့် သူ၏ လိုတရလက်စွပ်ထဲမှ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ဆီမှာ အဲဒီပစ္စည်းတွေရှိရင် ကြိုက်တဲ့ဈေးပေးပါ့မယ်"

ဟူချန်သည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းစာရင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုစာရင်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အမောတကော ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီသည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင်ပင် အလွန်တရာမှ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟူချန်၏ ပူပန်သောက ရောက်နေရသည့် မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုပစ္စည်းများသည် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမည်ကို ကျန်းချန် သိရှိလိုက်ပြီး

"မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

သခင်လေး ကျန်းချန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဟူချန်က ပျာပျာသလဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ... မလောပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်၊ စာရင်းထဲက ပစ္စည်းအချို့ကတော့ ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေပေမယ့် ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရနိုင်မလားဆိုတာတော့ ... ကျွန်တော် အာမမခံရဲသေးပါဘူး"

ကျန်းချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤပစ္စည်းများသည် မည်မျှတန်ဖိုးရှိကြောင်းကို သိထားသည်။ ယင်းတို့အထဲတွင် အဆင့်ခုနစ်ရှိသည့် မှော်သားရဲ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ နှစ်ခုပင် ပါဝင်နေသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူအများစုကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဟူချန်သည်လည်း ထိုပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သည်။ အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို မိုးထိုးနေအောင် ဈေးကြီးပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ရရှိရန်အတွက်လည်း လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အားနှင့် ငွေကြေးအင်အား အမြောက်အမြား လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သခင်လေး ကျန်းချန်က လိုချင်နေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ထွက်သွားစဉ်အခါက အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျောင်းတော်၏ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့ပါက သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အစွမ်းကို မကြည့်ဘဲ လိုအင်ဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။

ဟူချန်နှင့် အခြားသူများသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေးစားလိုက်နာကြသည်။ တခြားဘယ်သူမဆို ဘာလိုအပ်သည်ဖြစ်စေ ကျားနန်အကယ်ဒမီကျောင်း၏ စွမ်းအားနှင့် နောက်ခံသာရှိပါလျှင် အရာအားလုံးကို စုဆောင်းရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။