လမ်းဆုံးသို့ ရှေးရှုခြင်း နှင့် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အဆုံးအသတ်

လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကျန့်ခုန်း၏ ခုခံလိုစိတ်ကို ခချေမှုန်းလိုက်နိုင်ခဲ့ ပေသည်။

ကျန့်ခုန်းသည် သူ၏ 'ရွှေခေါင်းလောင်းအကာအကွယ်' သိုင်းကို ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း လင်ချွမ်၏ 'တျန်းရှန်း ဆဋ္ဌမမြောက် ယန်လက်ဝါး' ကိုမူ မတွန်းလှန်နိုင်မှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။

လက်ဝါးရိုက်ချက်၏ အရှိန်ကြောင့် ကျန့်ခုန်းသည် လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြန်ကျလာပြီးနောက် အသက်ငင်နေပြီး မသေဆုံးသေးပေ။

သို့သော် လင်ချွမ်​၏ အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသော သိုင်းသမားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဆရာတော်"

ရူယိက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်ချွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန့်ခုန်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားခြင်းမှာ ရှောင်လင်အတွက် အရှက်ရစရာပင်။

ရူယိ ဦးဆောင်သော ရှောင်လင်တပည့်များမှာ လက်စားချေရန် လင်ချွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ရှောင်လင်တပည့်များသည် လင်ချွမ်​၏ အစွမ်းကို သိထားသဖြင့် သူတို့၏ ထူးခြားသော သိုင်းပညာရပ်များဖြစ်သည့် ပန်းကြဲလက်ချောင်း၊ သိမ်းငှက်ခြေသည်း၊ သဲသံလက်ဝါး၊ ဈာန်ဝင်လက်ချောင်း နှင့် သံခေါင်းသိုင်း စသည်တို့ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ကြ၏။

"ဟမ့်"

လင်ချွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူ့အတွက် ဤလူငယ်များမှာ အနှောင့်အယှက်သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူတော်စင်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူတို့ကို သတ်ပစ်၍ မရပေ။

ထို့ကြောင့် လင်ချွမ်သည် 'အတွင်းအား ချေဖျက်ခြင်းအတတ်' ကို အသုံးပြုကာ ရူယိနှင့် အခြားတပည့်များ၏ အတွင်းအားများကို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်တပည့်များမှာ အတွင်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အကုန်လုံး လဲကျသွားကုန်​၏။

ရူယိ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ကျန်ရှိနေပြီး သူသည် စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ လင်ချွမ်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

ဟု အော်ဟစ်နေသော ရူယိ​၏ အသွင်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေပေ​၏။

ရှောင်လင်အကြီးအကဲများမှာ ရူယိကို ကယ်တင်ရန်နှင့် လင်ချွမ်ကို အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်လင်ကျောင်းတော်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

လင်ချွမ်က ကဲ့ရဲ့လိုက်ခြင်းပင်။

လူအများဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်ပင်။

သို့သော် ရှောင်လင်ဘက်ကတော့ ကျန့်ခုန်း ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် ရူယိ​၏ စိတ်ဖောက်ပြန်မှုကြောင့် သိုင်းလောက စည်းမျဉ်းများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"ထွက်သွားစမ်း"

လင်ချွမ်က အော်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိုင်းရံထားသော ရှောင်လင်အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် နောက်ဖေးတောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း လင်ချွမ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ အစွမ်းအစစ်ပင်။

လင်ချွမ်သည် စေတီတစ်လုံးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဒီစေတီအောက်မှာ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး အနှိမ်နင်းခံထားရတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု သူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ရှောင်လင်တပည့်များမှာ အံ့ဩသွားကြခြင်းပင်။

လင်ချွမ်က လက်ဝါးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်လိုက်သောအခါ စေတီမှာ ပြိုကျသွားပြီး အောက်ခြေရှိ တွင်းနက်ကြီးထဲမှ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များနှင့် သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပေ​၏။

"ဟားဟား၊ ငါတို့ကို ကယ်တင်တာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ဘယ်သူလဲဟေ့"

စေတီအောက်မှ လူမွဲခြောက်ခြောက် ပုံရိပ် ၁၀ ခုကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် အကျဉ်းချခံထားရသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်နေကြခြင်း။

သို့သော် သူတို့ ထွက်လာချိန်တွင် ရှေ့၌ ရင်ဆိုင်နေရသော အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းသမား ၂၀၀ ကျော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြတော့​၏။

"ဒီက အကြီးအကဲက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား?" မျက်နှာလေးထောင့်စပ်စပ်နှင့် မိစ္ဆာတစ်ဦး

က လင်ချွမ်ကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

အကျဉ်းထောင်ကနေ လွတ်မြောက်လာချိန်မှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာကို ရောက်နေရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ကံဆိုးလှခြင်းပင်။

"ရှောင်လင်ဘုန်းကြီးတွေကို သတ်ချင်တယ်ဆို... ငါ ခေါ်ထားပေးတာလေ၊ မကောင်းဘူးလား"

လင်ချွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ လင်ချွမ်​၏ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်ကို စိတ်ထဲမှ ကောင်းကောင်းကြီး ဆဲဆိုနေမိတော့​၏။

"အားလုံးပဲ! ဒီမိစ္ဆာတွေကို လွတ်မသွားစေနဲ့!"

ဟု တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သိုင်းသမား ၂၀၀ ကျော်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

လင်ချွမ်သည် ထိုအရှုပ်အထွေးကြားမှ သတိမေ့နေသော ယွဲ့ချင်းရိုကို ပွေ့ချီကာ လင်ယန်ရွှယ်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

လင်ယန်ရွှယ်သည် စေတီအောက်မှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ရလာခဲ့ပေ​၏။

"ရပြီ၊ သွားကြစို့"

ဟု သူမက ဆိုကာ လင်ချွမ်နှင့်အတူ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချကာ ထွက်ပြေးသွားကြခြင်းပင်။

"တောက်! ငါတို့ အသုံးချခံလိုက်ရပြီ"မျက်နှာလေးထောင့်နှင့် မိစ္ဆာမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ရောက်လာသော သိုင်းသမားလှိုင်းလုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ကျန့်ခုန်းနှင့် ရူယိတို့ကို ဆေးကုသရန် ပို့ဆောင်လိုက်ရသည်။

ကျန့်ခုန်း၏ ဒဏ်ရာမှာ မပြင်းထန်သော်လည်း ရူယိမှာမူ စိတ်အတွင်းမှ မိစ္ဆာကြောင့် သတိမေ့မြောနေခဲ့သည်။

သိုင်းလောကသားများမှာ ရှောင်လင်ရတနာ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်ကာ အနောက်ဒေသ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းများထံသို့ စစ်ချီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဓားနတ်ဘုရား ဆီသို့လည်း ယွဲ့ချင်းရိုကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ဖမ်းသွားပြီဟု သတင်းပို့ကြရာ သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလျက် ရှိနေသည်။

“အကြီးအကဲလင်က တကယ်ပဲ ပါးနပ်တာပဲ၊ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားအယောင်ဆောင်ပြီး အကုန်လုံးကို လှည့်စားသွားတာကိုး” ဟုပင် သူက တွေးမိ​၏။

"ရိုအာ... ဆရာကတော့ ဒီလောက်ပဲ ကူညီနိုင်မယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ မင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာပေတော့"

ဟု ဓားနတ်ဘုရားက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။