ရတနာများ ပေါ်ထွက်လာခြင်း

လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် လူတစ်စုသည် ပေတစ်ရာခန့်အကွာအထိ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးလာကြသည်။

"ဟူး"

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များမှာ ချွေးရွှဲနစ်နေပြီး အမောတကော ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

သူတို့ မောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်းမြင့်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တောက်ယန် သည်လည်း မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။

"အားလုံး နားထောင်ကြ"

"ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးရဘူး"

"ပေးတဲ့သူရှိရင်တော့ ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်"

ဟု တောက်ယန်က မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းထဲမှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်။

လင်ချွမ်သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရသေးသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်သင့်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

သို့သော် အနာဂတ်တွင် နန်းတွင်းကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်သည့် ထိုလူငယ်၏ သတင်းကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းရန် သူ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

...

ငါးရက်ခန့် ထပ်မံကုန်လွန်သွားပြန်​၏။

ယခုအခါ သဲကန္တာရထဲတွင် လူပေါင်းစုံ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီ။

စေတီပုထိုး ခြောက်ရာ၊ ခုနစ်ရာခန့်အနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ သိုင်းလောကသားများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စေတီတစ်ဆူကို ဖြိုချလိုက်စဉ် မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျောက်လှေကားထစ်များကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။

"တွေ့ပြီဟေ့"

တစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်နှင့် ထိုသတင်းမှာ သဲကန္တာရအနှံ့ ကူးစက်ရောဂါလို ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ငါးသောင်း၊ ခြောက်သောင်းခန့် ထိုလိုဏ်ဂူအနီးသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။

အချို့က ဂူထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြသော်လည်း တစ်နေ့ကုန်သည်အထိ မည်သူမျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်မလာခဲ့ကြချေ။

ထိုဂူမှာ ရတနာသိုက်မဟုတ်ဘဲ ငရဲသို့သွားရာ လမ်းကဲ့သို့ပင်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ကျဲ့ခုန်းသည် ရှောင်လင်တပည့်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းဟယ် ကလည်း ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပါလာသည်။

သို့သော် သူ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများက လိုဏ်ဂူဝကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦးက

"အခုထိ လူတစ်ရာလောက် ဂူထဲဝင်သွားတာ ပြန်မလာသေးဘူး"

"ဂူထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေမှာစိုးလို့ ဘယ်သူမှ ထပ်မဝင်ရဲကြတော့ဘူး"

ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျဲ့ခုန်းက ကျန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ

"သခင်ကြီးကျန်း၊ ဒီဂူအောက်မှာ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေတာလား"

ဟု မေးရာ ကျန်းဟယ်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောရင်း

"ဆရာတော် ကျဲ့ခုန်း အထင်မှားနေပါပြီ"

"ယွမ်လူမျိုးတွေက မြင်းကျောင်းတာပဲ သိတာပါ၊ ဘာမှော်ပညာမှ မတတ်ကြပါဘူး"

"စိတ်အေးအေးထားပြီး ဝင်ကြပါ"

"နောက်ကျသွားရင်တော့ အရင်ဝင်သွားတဲ့ လူတစ်ရာက ရတနာတွေ အကုန်ယူသွားပါလိမ့်မယ်"

ဟု လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ လောဘဇောတက်လာကြသည်။

ဂူဝမှာ ကျဉ်းလွန်းသဖြင့် ကျန်းဟယ်က ယမ်းမှုန့်များဖြင့် ဂူဝကို ဖြိုခွဲပေးလိုက်ရာ ကြီးမားသော လမ်းကြောင်းကြီး ပေါ်လာတော့သည်။

သိုင်းလောကသားများမှာ ရူးသွပ်မတတ် ဂူထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်သွားကုန်​၏။

"သခင်ကြီးကျန်း၊ ဒါက သင့်တော်ရဲ့လား"

ဟု ကျဲ့ခုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာသည်။

သူတော်စင်ဂိုဏ်းနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတို့ ရတနာတွေကို ခွဲဝေယူသွားပါက နန်းတွင်းအတွက် ဘာကျန်တော့မည်နည်း။

ကျန်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာပင်

"ဆရာတော်၊ ဆင်ကို မျိုချချင်တဲ့ မြွေအကြောင်း ကြားဖူးလား"

"ရတနာဆိုတာ လူတွေကို ပြုစားနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပဲ"

"သူတို့က တရားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် လူဖြစ်နေသရွေ့တော့ လောဘကြောင့် တိုက်ခိုက်ကြဦးမှာပဲ"

"ဒီဂူထဲမှာ မကြာခင် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ဟောကိန်းထုတ်ရဲတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဟယ် စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဆူညံနေသော လိုဏ်ဂူထဲမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အား"

သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများမှာ ငရဲမှ ထွက်လာသည့် သရဲတစ္ဆေများအလား ဂူထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့​၏။

ထိုနှင့်အတူ အလွန်အင်မတန် ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအား လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ဂူဝမှ ဝုန်းခနဲ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

"ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ အတွင်းအားမျိုး"

ကျဲ့ခုန်း ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်လေသည်။