ပါရမီရှင် လူငယ်လေးပဲ

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် လူသူကင်းရှင်းသွားသဖြင့် လင်ချွမ်နှင့် အဖော်သုံးဦးမှာ ငွေပေးချေကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် အခန်းငှားနေလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဝရမ်းပြေးဖြစ်သွားရသည့် ယွဲ့ချင်းရိုမှာမူ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။

သူမသည် လင်ချွမ်ကိုပင် စကားမပြောဘဲ နေတော့သည်။

"မင်းမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်မဆက်တာ၊ သူတို့ကက မင်းနာမည်တောင် မသိဘူး။ ဝရမ်း ဘယ်လိုထုတ်မှာလဲ"

ဟု လင်ချွမ်က လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှစ်သိမ့်လိုက်ခြင်းပင်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ယွဲ့ချင်းရိုမှာ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက မင်းမျက်နှာကို မှတ်မိသွားကြတယ်"

"ပုံဆွဲပြီး မြို့တကာမှာ ကပ်လိုက်ရင်တော့ မြောက်ပိုင်းအကျဉ်းဦးစီးဌာနရဲ့ ဝရမ်းပြေးစာရင်းထဲ ပါသွားမှာပဲ"

ဟု လင်ချွမ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ရှင်"

ယွဲ့ချင်းရိုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လင်ချွမ်​၏ လည်ပင်းကို ညှစ်မည့်ဟန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏အစွမ်းကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသဖြင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ပြန်အောင့်အည်းနေလိုက်ရသည်။

"အကြီးအကဲလင်၊ မိန်းကလေးတွေကို ဒီလိုပဲ အမြဲစနောက်နေရင် ရှင် ဘယ်တော့မှ လက်တွဲဖော် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု စုမေ့အာက ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းရိုမှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသလို၊ လင်ချွမ်မှာလည်း ခေါင်းခါရင်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရုံသာ။

"အကြီးအကဲ၊ ကိုယ်ရံတော် တပ်ဖွဲ့တွေက အခုထွက်သွားပေမဲ့ လူစုပြီး ပြန်လာကြမှာပဲ"

"ဘာလို့ ဒီတည်းခိုခန်းမှာပဲ ဆက်နေတာလဲ"

"အကြီးအကဲမှာ တစ်ခုခု အစီအစဉ် ရှိလို့လား"

ဟု ကျန်းခွေ့က မေးလိုက်ရာ

"နန်းတွင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးတွေ လွှတ်လိုက်လဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"

ဟု လင်ချွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။

ဤနေရာသည် နယ်စပ်ဖြစ်၍ နန်းတွင်း၏ အရှိန်အဝါ သိပ်မရောက်သဖြင့် သူ သိပ်စိတ်မပူပေ။

ထိုစဉ် "ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်..."

ဟူသော မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ လမ်းမပေါ်တွင် လူများထိတ်လန့်အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်ချွမ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းခွေ့နှင့် စုမေ့အာတို့ကို ကြည့်ကာ

"မင်းတို့ရဲ့ အကြောတွေကို ငါ ဖွင့်ပေးမယ်"

"ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ မင်းတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်ချွမ်သည် သူတို့ထွက်ပြေးမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။

အပြင်က စစ်သားများကို နှိမ်နင်းရန် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများက ပို၍ သင့်တော်သည်ဟု သူ ယူဆသောကြောင့်ပင်။

အာရုံကြောများ ပြန်ပွင့်သွားသဖြင့် ကျန်းခွေ့နှင့် စုမေ့အာတို့မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။

တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်ရံတော်အယောက်ပေါင်းများစွာက ဝိုင်းထားပြီး၊ မြင်းပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော ငါးပုံစံဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ကတုံးပြောင်ရဟန်းတစ်ပါးမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

သူကား မိစ္ဆာရဟန်း တောက်ယန် ပင်။

"လူတွေတော့ အများကြီးပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက အားလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာပဲ"

ဟု ကျန်းခွေ့က လှောင်ပြောင်ကာ တောက်ယန် အမိန့်မပေးမီမှာပင် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တောက်ယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် မြားသေနတ် များဖြင့် ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"လူတွေကို ကယ်လိုက်"

လင်ချွမ်းက စုမေ့အာကို အမိန့်ပေးရာ သူမက ကြာပွတ်ကိုသုံး၍ တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ စားပွဲထိုးနှင့် ဆိုင်ရှင်ကို ဘေးကင်းရာသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းရိုကလည်း သူမ၏ နဂါးဟိန်းသံဓား ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျလာသော မြားများကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်​၏။

လင်ချွမ် ထိုင်နေသော နေရာမှာမူ ဖုန်တစ်စမျှပင် မစင်ပေ။

တောက်ယန်သည် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ နဂါးဟိန်းသံဓားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားပြီး လင်ချွမ်ရှိရာသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။

လင်ချွမ်က ယွဲ့ချင်းရိုကို တားဆီးကာ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တောက်ယန်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

"ခွမ်း"

လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားသော်လည်း တောက်ယန်က ရပ်မသွားဘဲ လင်ချွမ်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသည်။

"ဖယ်စမ်း"

လင်ချွမ်းက အော်လိုက်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြင်းထန်သော အတွင်းအား လေပွေကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်ယန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

တောက်ယန်သည် ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း ဝင်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ လွင့်ထွက်လာသဖြင့် ကိုယ်ရံတော်များမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"ရပ်ကြစမ်း"

တောက်ယန်က သူ့လူတွေကို အမြန်တားလိုက်ရ​၏။

သူသည် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြင့် ထလာကာ လင်ချွမ်ကို အလွန်ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီအရာရှိ ယောင် က မျက်စိမရှိလို့ အကြီးအကဲကို စော်ကားမိသွားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များမှာ အံ့အားသင့်နေကြစဉ် လင်ချွမ်​၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကြီးယောင်၊ ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ"

"ဒါတွေက နားလည်မှုလွဲတာတွေပါ၊ ဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဦး"

လင်ချွမ်​၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်လှသဖြင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားရခြင်းပင်။

တောက်ယန်မှာလည်း မသွားချင်သော်လည်း လင်ချွမ်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူ၏ရှေ့တွင် ငြင်းဆန်ရဲခြင်း မရှိဘဲ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လင်ချွမ်အနီးတွင် ထိုင်လိုက်ရသည်။

နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်များမှာ ကြောင်ကြည့်နေကြရင်း ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိကြသည်။

"ဘုရားရေ၊ သူက တကယ်ကို လူငယ်လေးပဲ"