တပည့် လုရွှယ်ချီ! ကျွန်မ အသက်နဲ့ အာမခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်!

“ဗုံး—“

ကျူရှင်းဓားစွမ်းအား သည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး တောက်ပသော အရောင် ခုနစ်မျိုး အလင်းများ လင်းလက်နေသည်။ ဤ ဓား သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ် မှာ...

ဤအရာအားလုံးသည် မျက်နှာပြင် ပေါ်တွင်သာ ရှိသည်။

ဤ ဓားစွမ်းအား သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းချီ သည် မလုံလောက်ပေ၊ အများဆုံး ရှန်ချင်းဘုံ ၏ စွမ်းအားကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သည်။

ဂျိချန်းဖန် ၏ ခွန်အားဖြင့်၊

သူသည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့ နိုင်သည်။

ဤအရာသည် လုံးဝ ပြဇာတ် တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ တောက်ရွှမ် က ‘ကျန်းရှောင်ဖန် ကို သေစေရန်’ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသည့် ပြဇာတ် ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ ဒီလိုမျိုး မသရုပ်ဆောင်ရင်၊

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်တွေက ကျန်းရှောင်ဖန် ကို ဘယ်လို ယုံကြည်ကြမလဲ?

ထို့အပြင် ကျန်းရှောင်ဖန် သည် ယခင်က တောင်ဝှေးဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ပူခုံး ကို လျှို့ဝှက် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက် ခဲ့ခြင်းသည်လည်း ပြဇာတ် တစ်ခု ဖြစ်သည်...

အခြားသူများ က မသိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဗုံး—“

တောက်ပသော အရောင် ခုနစ်မျိုး ဓားစွမ်းအား ဆင်းသက်လာသည်။

တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားသက်တံ တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင်းယွမ် တပည့်များ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြသည်။

“လုညီမလေး!”

“ရွှယ်အာ...”

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့သည် သူမ ချစ်ရသော တပည့် သည် ကျူရှင်းဓားစွမ်းအား ၏ လွှမ်းခြုံထားသော အကွာအဝေးထဲသို့ အတင့်ရဲစွာ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မည်း သွားပြီး ထိုနေရာတွင် မူးလဲ လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း တုန်လှုပ် သွားကြသည်။

အချိန်သည် ရပ်တန့် သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်၊ ကွင်းအတွင်းရှိ အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်၊ ထို အရောင် ခုနစ်မျိုး ဓားစွမ်းအား သည် လူကို စားမည့် အရှိန်အဝါ ကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေခြင်းသာ ရှိသည်၊ ပြီးတော့...

ထို ရမ်းကားသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထို တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားသက်တံ ကို ကြည့်နေကြသည်၊ ဓားသက်တံ အတွင်းရှိ အေးစက်ပြီး အထီးကျန် သော မိန်းကလေး ကို ကြည့်နေကြသည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှု နှင့် သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် တို့ကို ကြည့်နေကြသည်...

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ခု လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ဤ အချစ် သည် မည်မျှ ပြင်းထန်ပါသနည်း။

မည်သူမျှ မသိပေ။

သူတို့ သိသည်မှာ လုရွှယ်ချီ၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း သာ ရှိနေသည့်အလား—

သေဖို့! ပြီးတော့ အတူတူ သေဖို့!

“ရွှစ်!”

ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ထပ်မံ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သွားသည်။

အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး ၏ မျက်နှာသည် သူမ၏ ပုံမှန် တက်ကြွမှု ကို မပြသတော့ပေ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှု ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို ဓားသက်တံ့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ...

သူမသည် ကျောက်စိမ်းဖျာကို ဗီဇ အရ ဖွင့်၍ အပြေးအလွှား သွားရန် ဆန္ဒရှိ ပေသည်။

သို့သော်၊

အနီးနားရှိ စူးရု သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကျန့်လင်အာ ကို အလျင်အမြန် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော၊ နူးညံ့သော မျက်နှာ ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး တောင်းပန်သည်- “မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး! လင်အာ၊ မသွားပါနဲ့...”

သူမသည် ဂျိချန်ဖန် ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ၊ သူမသည် သူမ ကြီးပြင်းလာသည် ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော ကျန်းရှောင်ဖန် ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ၊ သူမ၏ သမီး ကို ထပ်မံ ဆုံးရှုံး မခံလိုတော့ပေ။

မဟုတ်ရင်၊

သူမ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ် ဟု သူမ ခံစားရသည်။

“ဝူးဝူးဝူး~ အမေ—“

ကျန်လင်အာ ရုန်းကန်ချင်သည်။

သို့သော် စူးရု က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်၊ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင်ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ငိုကြွေး နေခဲ့ရသည်၊ ထို ကျူရှင်းဓားစွမ်းအား ဆင်းသက်လာသည်ကို မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေ ခဲ့ရသည်။

တစ္ဆေဘုရင်ဂိုဏ်း ဘက်တွင်၊

ဝမ်ရင်ဝမ် သည် သူ၏ ဘေးမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ၊ ပိယောင် သည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ပန်းကို ဖွင့်၍ အရှေ့ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေပြီ ဖြစ်သည်...

“ယောင်အာ!”

ဝမ်ရင်ဝမ် သည် ထိတ်လန့် ၍ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ပိယောင် ကို တားဆီးရန် လျင်မြန်စွာ ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အရမ်း နောက်ကျ သွားပြီ။

ကျူရှင်းဓားစွမ်းအား သည် အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အခု အပြေးအလွှား သွားရင်တောင်၊ ပိယောင် နဲ့အတူ ဓားအောက် မှာ သေဆုံးရုံသာ ရှိ ပေသည်။

“ရွှစ်—“

အားလုံး ငြိမ်သက်သွား‌ ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွား၏။

နာကျင်မှု၊ ငိုကြွေးသံ နှင့် ဒေါသပေါက်ကွဲသံ များ ဤ အဆုံးစွန်သော အချစ် ဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်း ခံလိုက်ရသည့်အလားပင်။

လုရွှယ်ချီ သည် ဂျိချန်းဖန် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည်ကို လူတိုင်း မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေ ခဲ့ကြရသည်၊ ပြီးတော့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း မှ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြသည်...

“ဗုံး!”

အရောင် ခုနစ်မျိုး ဓားစွမ်းအား သည် သူတို့ သုံးဦးလုံးကို ရက်စက်စွာ ဝါးမြိုလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊

လူတိုင်း မျက်လုံးများ မှိတ် လိုက်မိကြသည်။

သူတို့သည် ဤမျှ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက် ကို ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မကြည့်ရက်တော့ဘဲ၊ သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ လိုက်ကြကာ ဘာမှ မမြင်ခဲ့သည့်အလား ဟန်ဆောင် လိုက်ကြရသည်...

“ရွှစ်—“

ထိုအချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။

အလွန် တောက်ပသော ဓားရောင် တစ်ခု အရောင် ခုနစ်မျိုး ဓားစွမ်းအား အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထို ဓားရောင် သည် စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ကျူရှန်းဓားစွမ်းအား ကိုပင် မှိန်ဖျော့စွာ ကျော်လွန် သွားသည်...

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ မျက်လုံးများ ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အလား ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်း တစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရသည်။

“ရွှစ်!”

တောက်ပသော ဓားရောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မတုန်မလှုပ်သော ဓားဆန္ဒတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး သည် သူ၏ ဓား ကို လက်တစ်ဖက် ဖြင့် ကိုင်ထား၏။ အစွမ်းထက်သော ကျူရှင်းဓားစွမ်းအား ကို ရင်ဆိုင်လျက် သူ၏ ဓား ကို ညင်သာစွာ ခုတ်ပိုင်း လိုက်သည်...

ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သော အသံ တစ်ခု ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်လျှောက်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

“ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ခြင်း”

“ချပ်—“

ချက်ချင်းပင် အဆုံးမဲ့ ဓားဆန္ဒတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဓား သည် ကောင်းကင်တံခါး ကို ဖွင့်နိုင်ရုံသာမက၊ အသက်ရှင်ရာ လမ်း ကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်၏၊ ထို သေခြင်းဘုံ အတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်ရာ လမ်းကိုလည်း ရှာဖွေနိုင် ပေသည်!

လူတိုင်း သူတို့၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေမိကြသည်။

တောက်ပသော ဓားစွမ်းအားနှစ်ခု တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိလိုက်ကြသည်၊

တစ်ခုက အဆုံးမဲ့ အရောင် ခုနစ်မျိုး အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ခမ်းနားပြီး ရောင်စုံ ဖြစ်‌ေနသည်၊ သို့သော် ထူထပ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ လူအများကို သေစေလိုသည့်အလားပင်...

အခြား ဓားစွမ်းအား သည် အလွန် တောက်ပ ပြီး လောကကို ငုံ့ကြည့်သော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ် နေသည်၊ မတုန်မလှုပ် ဖြစ်၍ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်း ကို ရှာဖွေနိုင်သည့်အလား ပင်...

“အုန်း!”

ဓားစွမ်းအားနှစ်ခု တိုက်မိသွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် အလင်း သည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။

အစွမ်းထက်သော ချီ လှိုင်း တစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး ထူထပ်သော ဓား‌ဆန္ဒ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူတိုင်းကို ချက်ချင်း မျက်စိစုံမှိတ် လိုက်စေသည်၊ မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ မရတော့ပေ။

“ရွှစ်—“

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ မျက်လုံးများ ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မှိန်သော ရွှေရောင် အလင်း သည် အရာအားလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ လျိုဟဲ့ ကြေးမုံ သည် လေထဲတွင် ဆက်တိုက် လည်ပတ်နေသည်၊ ၎င်း၏ အောက်တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ရပ်နေသည်—

ကောင်လေး သည် နဂါးသတ်ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လေထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်သည် ဖြောင့်မတ် နေသည်၊ သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ လေတွင် လွင့်နေသည်၊ သူ၏ ထူထဲသော ဆံပင်နက်များ ပျံဝဲနေသည်၊ သူ၏ တက်ကြွသော မျက်လုံးများ သည် မီးရှူးတိုင် ကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်၊ ထက်မြက်သော ဓားအာရုံ ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး လောကကို ငုံ့ကြည့် နေသည်!

သူ၏ ရင်ခွင် ထဲတွင်၊

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး က သူ့ကို ရမ်းကားစွာ ပွေ့ဖက် ထားသည်၊ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် သည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်၊ ကောင်လေး ၏ ရနံ့ ကို လောဘကြီးစွာ ရှူရှိုက် နေသည်၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်ဘက် တွင်၊

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး ၏ မျက်လုံးများတွင် အထီးကျန်မှု အရိပ်အမြွက် လင်းလက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူမသည် အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာ လည်း ဖြစ်သည်၊ သူမသည် ဂျိချန်းဖန် ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အေးစက်ပြီး အထီးကျန် သော နတ်သမီး ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမထက်ပင် ပို၍ ရဲတင်း နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့် ခဲ့ပေ...

ကောင်းပြီ။

ငါ နင့်ကို နည်းနည်း လိုက်လျော ပေးမယ်။

သူ့ ရင်ခွင် ထဲက နေရာကို နင် ယူလိုက်ပါ— ပိယောင် မနာလိုမှု ကြောင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်‌ေတာ့သည်။

…

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ တုန်ခါနေသော နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေး ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်-

“ရွှယ်ချီ၊ မကြောက်ပါနဲ့။”

သူ၏ အသံသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေ သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် တစ်မျိုးတစ်မည်သော မှော်အစွမ်း ဖြင့် ပြည့်နေသည့်အလားပင်။

၎င်းသည် လုြရွှယ်ချီ ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များ ကို ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်သက်စေသည်၊ သို့သော်... သူမသည် မလွှတ် ပေးသေးဘဲ၊ သူမ၏ ရှေ့ရှိ ကောင်လေး ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ နောက်တစ်စက္ကန့် ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊

လူတိုင်း စုပေါင်း ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တောက်ရွှမ် သည် ‘ခွဲထွက်သွားသော’ အမူအရာဖြင့် ဂျိချန်းဖန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လေထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်နေသည်၊ ကျူရှင်းဓား ကို ကိုင်ထားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်-

“ဂျိချန်းဖန်။”

“မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား?”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ် သွားသည်။

သူတို့အားလုံး ထို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျက်သရေရှိသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်လေး သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံသည် တည်ငြိမ် သည်၊ ပြောသည်- “တပည့် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ရှောင်ဖန် က ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေး ပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့မှာ သေဆုံးတာကို မကြည့်နိုင်ဘူး...”

“ဒါဆို ဘာလဲ? မင်းလည်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကို သစ္စာဖောက် တော့မလို့လား?”

တောက်ရွှမ် ၏ အသံသည် လျစ်လျူရှု နေသည်၊ အတွင်းတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသ ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

ဤအချက်ကို၊

လူတိုင်း ခံစား မိသည်။

ကျင်းယွမ် တပည့်များ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင် ပုံရိပ် တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားသည်။

လုရွှယ်ချီ သည် ဂျိချန်းဖန် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး တောက်ရွှမ် ဘက်သို့ ဒူးထောက်လိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံသည် ခါးသီးစွာ တောင်းပန် သည်-

“ဂိုဏ်းချုပ် အစ်ကိုကြီးဂျိ က နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကို သေချာပေါက် သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တပည့် လုရွှယ်ချီ က...”

“ကျွန်မ အသက်နဲ့ အာမခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်!”