ဘာ အပြစ်လဲ? ဆုလာဘ်တောင် ချီးမြှင့်သင့်တယ်!

“ဟူး—“

ချက်ချင်းပင် ပရိသတ် တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ် သွား၏။

လူတိုင်းသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး ကို ကြည့်လိုက်မိကြသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခါးသီးသော တောင်းပန်မှု ကို တွေ့လိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ထိမိ သွားသည်...

သူမ၏ အသက် ဖြင့် အာမခံရန် ဆန္ဒရှိသည်လား?

ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်လိုက်တဲ့ အချစ် လဲ!

“ရွှစ်!”

ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာသည်။

တကျူး တောင်ထိပ်၊ ရှောင်ကျူး ေတာင်ထိပ်)၊ လုံရှိုးတောင်ထိပ်၊ ဖန်ဟွေ့တောင်ထိပ်...

တပည့်များ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့သည် တောက်ရွှမ်း ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ တောင်းပန်လိုက်ကြသည်-

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ဂျိ ညီလေး ဟာ နတ်ဆိုး လမ်းစဉ် ကို သေချာပေါက် သစ္စာဖောက်ပြီး ဝင်ရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!”

“တပည့် ရှိဟောင် က အသက်နဲ့ အာမခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်!”

“တပည့် ကျန့်ရှူးရှူး ...”

“တပည့် စုန့်ဒါရန် ...”

ဂိုဏ်းခွဲ ခုနစ်ခု မှ တပည့်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊

လူတိုင်း နေရာတွင် အံ့အားသင့် နေမိကြသည်၊ သူတို့သည် လေထဲရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ သူသည် သူ၏ ရွယ်တူချင်းများ ကြားတွင် ဤမျှ ဂုဏ်သတင်း ကို စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်ကို စိတ်ကူး၍ မရနိုင် ဖြစ်နေကြသည်...

တောက်ရွှမ်း ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက် နေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် အောက်ခြေရှိ ဂျိချန်းဖန် ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မှိန်သော သတ်လိုစိတ် လင်းလက်နေသည်။

သရုပ်ဆောင်တွေ၊ အားလုံး သရုပ်ဆောင်တွေ။

တကယ်တော့ တောက်ရွှမ် က တော်တော် စိတ်သက်သာရာ ရ နေသည်။

ဂျိချန်းဖန် သည် သူ၏ ရွယ်တူချင်းများ ကြားတွင် ဤမျှ ဂုဏ်သတင်း ကို စုဆောင်းနိုင်ပါက၊. အနာဂတ်တွင် ဂိုဏ်းချုပ် ရာထူးကို သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးရန် စိတ်ချ နိုင် ပေသည်။

တောက်ရွှမ်း က ‘ဒေါသတကြီး’ အော်ဟစ်လိုက်သည်- “မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? လူများလို့ ငါက အပြစ်မပေးဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား?”

သူ၏ အမူအရာသည် အလွန် ဒေါသထွက် နေသည်။

သူ၏ တပည့်များကို ဖိအားပေး သော တင်းကျပ်သော သခင် ကဲ့သို့ပင်။

မေ့လိုက်ပါ၊ မေ့လိုက်ပါ။

ယနေ့၊ တပည့်များကို ဖိအားပေး သော ဤ ဂုဏ်သတင်း ကို၊ ဤ နိမ့်ကျသော ရသေ့ တစ်ဦးတည်း ခံယူပါမည်၊ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း အတွက်၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် အတွက်...

ဒီ နိမ့်ကျတဲ့ ရသေ့ နည်းနည်းလောက် ခံစားရလည်း ဘာဖြစ်လဲ?

တောက်ရွှမ်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် မျက်နှာပြင် ပေါ်တွင်မူ သူသည် ဒေါသ ဖြင့် ပြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ အနည်းငယ် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ် သွားကြသည်၊ သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ် အစ်ကိုကြီး သည် တကယ်ပဲ ဒေါသထွက် နေပုံရသည်ဟု မှုန်ဝါးဝါး ခံစား မိကြသည်?

သူ ကျူရှင်းဓား ကို ရိုက်ချလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဦးလေး သည် ကျန့်ရှူးရှူး ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး ဆူပူသည်- “သစ္စာဖောက် သား၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? အမြန် ပြန်လာခဲ့!”

ချန်စုန့်လည်း သရုပ်ဆောင်ရန်အတွက်။

တင်းမာ ဟန်ဆောင်ကာ ရှီဟောင် ကို ကြည့်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- “ရှီဟောင် ပြန်လာခဲ့!”

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ၏ မျက်လုံးများက လုရွှယ်ချီ ကို ကြည့်နေသည်၊ သူမသည် သူမ၏ ချစ်ရသော တပည့် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ခါးသီးစွာ တောင်းပန် နေသည်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချ လိုက်သည်...

သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့။

ကျန့်ပူယီ သည် ချီယန် နတ်ဓား ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင် ထားလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ် နေ၏။

“မင်းတို့ အားလုံး...”

တောက်ရွှမ်း ဒေါသထွက်ပြနေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျူရှင်းဓား ကို မြှောက်၍ နောက်ထပ် ဓားချက် တစ်ချက် ရိုက်ချရန် ရွယ်လိုက်သည်။

“အောမိတောဖော!”

ဘုန်းတော်ကြီးပုဟုန် သည် သတ္တိ မွေးကာ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏- “ မိတ်ဆွေ‌ေတာက်ရွှမ်း၊ ဘာလို့ ဒေါသထွက် နေရတာလဲ? သူတို့က ကလေး တစ်စုပါပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တောက်ရွှမ်း ၏ မျက်နှာ မှောင်မည်း သွားသည်။

သူသည် ဂျိချန်းဖန် ကို အေးစက်စွာ စောင်းငဲ့ကြည့် လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စကို ယာယီ ရပ်ဆိုင်း လိုက်သည်။

“ဟွန့်!”

တောက်ရွှမ်း အေးစက်စွာ နှာရှုံ့လိုက်သည်။

သူ လှည့်၍ ကျူရှင်းဓား ကို ကိုင်ကာ ယုကျင်းခန်းမ သို့ တစ်ဦးတည်း ပြန်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊

နတ်ဆိုး လမ်းစဉ် အဖွဲ့ဝင်များ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ရင်ဝမ် သည် ပိယောင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန် ကို အဇူရာ နဂါး ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်တစ်စုကို ဆုတ်ခွာ ရန် လျင်မြန်စွာ အချက်ပြလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် အဖွဲ့ဝင်များသည် ဘာမှ မမြင်ခဲ့သည့်အလား သရုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

မတတ်နိုင်။

ယနေ့ အဖြစ်အပျက်များ သည် အလွန် များပြားလွန်းသည်၊ ၎င်းတို့သည် အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသည်၊ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုး လမ်းစဉ် အဖွဲ့ဝင်များကို ဂရုစိုက်ရန် ပျင်းရိ နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

“တပည့် အားလုံး၊ ဆွေးနွေးဖို့ ယုကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြပါ!”

ထိုအချိန်တွင် ယုကျင်းခန်းမ အတွင်းမှ လျစ်လျူရှုသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင်းယွမ် တပည့်များ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ထိပ်သီးခေါင်းဆောင် အနည်းငယ်လည်း တိတ်ဆိတ် နေကြသည်။

သူတို့ နားလည်သည်...

တောက်ရွှမ်း သည် အပြစ်ပေးခြင်း ကို စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့။”

ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်၊ သူတို့သည် သူတို့၏ တပည့်များ ကို စည်းကမ်းတကျ ယုကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျန့်ပူယီ ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မှောင်မိုက် နေသည်။

သူသည် ဂျိချန်းဖန် ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်၊ တစ်ခုခု ပြောရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ် နေခဲ့လိုက်သည်။

“ချီအာ၊ ပြန်လာခဲ့...”

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အေးစက်သော အမျိုးသမီးငယ် ကို ကြည့်နေသည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရင်နာခြင်း အရိပ်အမြွက် လင်းလက်နေသည်။

“ဆရာမ...” လုရွှယ်ချီ သည် သူမ၏ ဆရာ ကို ကြည့်၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အင်း—“ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။

လူရွှယ်ချီ သည် မဆိုင်းမတွ ကျူရှင်းဓား အောက်သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားသည့် အချိန်မှစ၍၊ သူမသည် ဤ စုံတွဲ ကို...

မည်သူမျှ ခွဲခြား ၍ မရနိုင်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ ပေပြီ။

“ရွှစ်—“

ဂျိချန်းဖန် သည် လုရွှယ်ချီ ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်၊ သူသည် ဝမ်းနည်းနေသော၊ အေးစက်သော အမျိုးသမီးငယ် ကို ညင်သာစွာ ထူမလိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ရွှယ်ချီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။”

“ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ပြောရပါမည်။

ဤ သရုပ်ဆောင်မှု သည် အတော်လေး အောင်မြင် ခဲ့သည်။

၎င်းသည် နတ်ဆိုး လမ်းစဉ် အဖွဲ့ဝင်များကို လှည့်ဖြားခဲ့ရုံသာမက၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များကိုပင် လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့သည်။

အာ— ဂိုဏ်းချုပ် အစ်ကိုကြီး က တကယ့်ကို သရုပ်ဆောင် ပဲ!

“ဟင်?”

လုရွှယ်ချီ ၏ အမူအရာ ခဲ သွားသည်၊ သူမသည် ဂျီချန်ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများရှိ အပြုံး ကို သတိပြုမိသည်၊ သူမ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သလား...

“ရှူး!” ဂျိချန်းဖန် မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး ၏ သွယ်လျသော လက် ကို ကိုင်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် ယုကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဆုံးဖြတ်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဘာ အပြစ်လဲ?

ဒါဟာ ဆုလာဘ် တစ်ခု ဖြစ်တာ ရှင်းနေတာပဲလေ!

ထျန်ယင် ဘုရားကျောင်း အဖွဲ့ဝင်များ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖာရှန် သည် ရိုသေသော ပူဟုန် ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်ပြီး မေးသည်- “သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဝင်သင့်သလား?”

“အောမိတောဖော!” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုသေသော ပူဟုန် က သူ၏ လက်ဝါးများကို ပူးလိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာသည် ကရုဏာ ပြသနေသည်၊ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“အင်း၊ ဝင်ပြီး ကြည့်ကြစို့။”

ပုဟုန် ပြောသည်။

တောက်ရွှမ် သည် ဂျီချန်းဖန်ကို အပြစ်ပေးရန် တကယ် ရည်ရွယ်ပါက၊ ထျန်ယင် ဘုရားကျောင်း သည် သူ့ကို တားဆီးရန် သေချာပေါက် ဝင်ရောက် စွက်ဖက် ရလိမ့်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

ဒါဟာ ထျန်ယင် ဘုရားကျောင်း က ချောင်းမြောင်ရွာ ကို ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေး ဖြစ်သည်။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် အဖွဲ့ဝင်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ယုကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်၊ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မှောင်မိုက်သော မျက်နှာ ဖြင့် အဓိက ထိုင်ခုံ ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တောက်ရွှမ် ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်။”

ချန်စုန့် နှင့် အခြား ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ အသံ နိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောကြသည်။

ရွှေရွှီ၊ ထျန်ပူယီ နှင့် စူးရု တို့သည်မူ အေးစက်သော မျက်နှာများ ဖြင့် တိတ်ဆိတ် နေကြသည်။

“အင်း...” တောက်ရွှမ်း က တင်းမာသော မျက်နှာ ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်၊ သူသည် သူတို့ကို ချက်ချင်း ‘အပြစ်မပေး’ ဘဲ အခြား မေးခွန်းများ မေးသည်၊ ပြောသည်-

“ဒီ မဟာ စစ်ပွဲ မှာ၊ ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှု က ဘယ်လောက်လဲ?”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်စုန့် က အသံ နိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောသည်- “အကြီးအကဲ လေးဦး သေဆုံးသွားသည်၊ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်တဲ့ တပည့် တချို့လည်း ရှိတယ်၊ အဲဒါကလွဲလို့...”

“သိသာထင်ရှားတဲ့ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှု မရှိပါဘူး။”

ဤ မဟာ စစ်ပွဲ တွင်။

ချင်းယွမ်ဂိုဏ်း သည် ကြီးမားသော အောင်ပွဲ ရရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်၊ အခြေခံအားဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် နတ်ဆိုး လမ်းစဉ် မှာမူ...

သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့် ပုံရိပ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရရုံသာမက ရှန်ချင်း အကြီးအကဲများ နှင့် ထိပ်တန်း တပည့်များ အများအပြားကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်၊ အဆိပ်နတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရ ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ၊ နှစ်တစ်ရာ ပင် ကြာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

တောက်ရွှမ်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ရွှစ်—“

သူ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန် ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်၊ သူ၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ပြောသည်-

“ဂျိချန်းဖန်၊ မင်းရဲ့ အပြစ် ကို မင်း သိရဲ့လား?”

ဒီစကားတွေ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်။

ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ် သွားကြသည်။

ဂျိချန်းဖန် ၏ အမူအရာ မပြောင်းလဲပေ။

သူ ရှေ့သို့ တိုးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ၏ ဘေးရှိ အေးစက်သော အမျိုးသမီးငယ် က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင် ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့...”

ဂျိချန်းဖန် က သူမကို စိတ်ချစေသော အကြည့် တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် လုရွှယ်ချီ သည် မလုံခြုံ သေးပေ၊ သူမသည် ဂျိချန်းဖန် ၏ လက်ကို ခေါင်းမာစွာ ဆုပ်ကိုင် ထားသည်၊ တစ်ခဏမျှပင် လွှတ်မပေးဝံ့ပေ...

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိ။

ဂျီချန်ဖုန်း သည် သူမကို ကိုင်ခွင့်ပေးရုံသာ ရှိသည်၊ ထို့နောက် အေးစက်သော အမျိုးသမီးငယ် ၏ လက်ကို ကိုင်လျက်၊ သူသည် အဓိက ခန်းမ ၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားသည်၊ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် သူက ပြောသည်-

“တပည့် ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ် ကို ဝန်ခံပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်အပြစ်ပေးပါ!”