ရှီအစ်ကိုမှာ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိပါတယ်

ယုကျင်းခန်းမ (ခန်းမဆောင်ကြီး) အတွင်းရှိ လေထုသည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ် နေသည်။

လူတိုင်း မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော ချန်စုန့် ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ကိစ္စ၏ အမှန်တရားတွင် ဤမျှ အတွင်းကျ‌ သော အကြောင်းအရာ မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့် ခဲ့ကြပေ။

လုံရှိုးတောင်ထိပ် မှ တပည့်များ၏ မျက်နှာများသည် အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ ဆရာ ကို ကြည့်ကြသည်၊ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

"ဆရာ..."

လင်ကျင်းရူ ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

ရှီဟောင်သည်လည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျ နေကာ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ပိတ် လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

ချန်စုန့် သည် သူ၏ အသက်ကို ထိန်းသိမ်း ထားနိုင်ခြင်းသည်ပင် အကောင်းဆုံး ရလဒ် ဖြစ်နေခြင်းကို သူသဘောပေါက်၍ပင်ဖြစ်၏။

မြင့်မားသော ပလ္လင်များ ပေါ်တွင် တောင်ထွတ်ခေါင်းဆောင်များ အများအပြားသည် ထျန်ယွမ် ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအအရာများ ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ချန်စုန့် ၏ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်း ကို သစ္စာဖောက် ရသည့် အကြောင်းရင်း ကို ခန့်မှန်း နိုင်ကြသည်။

ထိုအရာက ဝမ် အစ်ကိုကြီး (ဝမ်သခင်ကြီး) ကြောင့်ပင်လော။

"အင်း—" ကျန့်ဦးလေး ( ကျန့်ပူယီ ) ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်၊ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြင့် ပြောသည်၊ "ချန်စုန့် ၊ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ခဲ့ရတာလဲ?"

ဒီစကားများပြောလိုက်သည်နှင့်သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူ လိုက်ကြသည်။

"ဟွန့်!"

ချန်စုန့်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ

သူသည် ခေါင်းဆောင်များ ကို မကျေနပ်မှု ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးလျှင်ပြောလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ? ကျနော်က ခင်ဗျားတို့လိုပဲလို့ ထင်နေတာလား? ကျွန်တော်က ဝမ် အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့တာကို ဘဝအဆုံးထိ ဘယ်တော့မှ မမေ့ ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့နဲ့ မတူဘူး..."

ချန်စုန့် ၏ မျက်နှာသည် လှောင်ပြောင်စွာပြုံးကာ ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်-

"ခင်ဗျားတို့ လူတွေ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာကတည်းက အရာအားလုံး ကို လုံးဝ မေ့ပစ် လိုက်ကြပြီ။"

"ငါ..."

ကျန့်ပူယီ ၏ မျက်နှာသည် စိတ်မကောင‌်းသော အမူအရာဖြစ်သွား၏။

ကျန့်ပူယီ သည် ချန်စုန့် ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊ "ဝမ် အစ်ကိုကြီး က ငါ့ကို ကူညီခဲ့တာကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ ဘူး၊ ဝမ် အစ်ကိုကြီး လိုအပ်သရွေ့..."

"ငါ သူ့အတွက် အသက်ပေး နိုင်တယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ

ချန်စုန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထောင့် က တောက်ရွှမ်း ၏ အလွန် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ၍သူ လျင်မြန်စွာ ပါးစပ်ပိတ် လိုက်သည်။

သူသည် တောက်ရွှမ်း ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဦးညွှတ်ကာ သူ၏ ရင်ထဲရှိ လေးစားမှု ကို ဖော်ပြလိုက်၏။

စူးရူ သည် တိတ်ဆိတ် နေခဲ့ကာ ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့က သူမ၏ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှိတ် ထားသည်၊ သူမ၏ နူးညံ့ လှပသော မျက်နှာ ပေါ်တွင် နာကျင်မှု များကအထင်းသားပေါ်နေသည်။

"အင်း—"

တောက်ရွှမ်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် ဆွေးနွေး ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ အစားရှီဟောင် ကို ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးသည်-

" မင်းရဲ့ ဆရာ ကို ဘိုးဘေး ခန်းမကို သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး!"

ရှီဟောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ

သူ ဖြည်းညင်းစွာ ချန်စုန့်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်၊ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကို သတိထား ၍ ထောက်ကူကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်-

"ဆရာ၊ သွားကြစို့။"

ချန်စုန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ထို့နောက် သူသည် တုန်ယင်စွာ ယုကျင်းခန်းမ ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအား မရှိတော့သည့်အတွက်၊ သူသည် ယခုအခါ သေလုနီးပါး အသက်တစ်ရာ ရှိသူနှင့် မခြားတော့ပေ၊ လေထဲတွင် တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင် ကဲ့သို့ပင်၊ သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့ နေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ယုကျင်းခန်းမ မှ ဘိုးဘေး ခန်းမ အထိ

တစ်လီ သို့မဟုတ် နှစ်လီ ခန့်မျှသာ ရှိသော်လည်း သူသည် နာရီပေါင်းများစွာ ခန့် ခေါင်းမာစွာ လမိးလျှောက် ခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ရောက်ပါပြီ" ရှီဟောင် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်း နေကာ ချန်စုန့် ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေ ကို မကြည့်မိစေရန် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားသည်၊ သူ၏ မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်စုန်း သည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ လုံး သင်ကြားခဲ့ခြင်းပင်။

လူ့ဘုံ တွင်

ဘယ် ဖခင် က သူ့သားကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ လုံး သင်ကြားနိုင်မည်နည်း။

"မိန်းကလေး လိုမျိုး စိတ်ပျော့ မနေနဲ့။"

ချန်စုန့်က သူ့ကို အားနည်းစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ" ရှီဟောင် အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"သွား၊ ဒီ ဆရာ ကို ကျန်တဲ့လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ဝင်ခွင့် ပေးပါ။"

ထျန်ယွမ် ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ချီဟောက် ပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် သူ မထွက်ခွာခဲ့ပေ၊ အစား အကွာအဝေးတစ်ခု မှနေ၍ ချန်စုန့် ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့် နေသည်၊ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ဦးညွှတ် လျက် ဘိုးဘေး နတ်ကွန်း ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်...

နောက်ဆုံးတွင် ချီဟောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသည့် အခိုက်အတန့် တွင်

လက်တစ်ဖက် တည်းရှိ အဘိုးကြီး တစ်ဦးသည် ဘိုးဘေး ခန်းမ ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည် ၊ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ဦးညွှတ် နေသော ထျန်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံး လိုက်သည်-

"ချန်စုန့် ညီလေး၊ မင်း လာပြီလား?"

ထို ရင်းနှီးသော အသံ ကို ကြားသောအခါ။

ချန်စုန့် ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်‌ နေသော မျက်နှာ သည် ရုတ်တရက် နီရဲ လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်၍ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ် သည် အားတက် သွားသည်၊ သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးရာ ကာလသို့ ပြန်ရောက်သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်...

"ဝမ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံမှုအတွက် မေးခွန်းတွေ မေးလို့ရမလား?" ချန်စုန့် မျက်ရည်များ စီးကျ လျက် ပြောသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာ ကဲ့သို့ပင်

သူသည် ဝမ်ကျင့်ယီ ကို ဤပုံစံအတိုင်း မေးခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ဝမ်ကျင့်ယီ မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးကာပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍

ဘိုးဘေး ခန်းမတွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်သော အဘိုးကြီး တစ်ဦးမှသည် နှစ်ဦး သို့ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

...

...

ယုကျင်းခန်းမအတွင်း

တိတ်ဆိတ်သော လေထု သည် လေထဲတွင် ပြန့်နှံ့ နေသည်။

ရှီဟောင် သည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် လူတိုင်းက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်း နေကြသည့်အလား တွေ့လိုက်ရသည်?

"ဂိုဏ်းချုပ် သခင်ကြီး" ရှီဟောင် သည် တောက်ရွှမ်း ကို အရိုအသေ ပေးကာအနည်းငယ် ဝမ်းနည်း သော ခံစားချက်ဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"အင်း။" တောက်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "ဘယ်လိုလဲ? မင်းရဲ့ ဆရာ ကို သေသေချာချာ စီစဉ်ပေးခဲ့လား?"

ဝမ်ကျင့်ယီ သည် ဘိုးဘေး ခန်းမ မှာ ရှိနေသည်။

သူသည် ချန်စုန့် ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို မကြောက်ပေ။

"သခင်ကြီး ကို တင်ပြပါတယ်၊ ဒီ တပည့် ဟာ ဆရာ ကို ဘိုးဘေး ခန်းမ မှာ သေသေချာချာ နေရာချပေးခဲ့ပါတယ်" ချီဟောက် လက်ပိုက်၍ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ။"

တောက်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် သူ နောက်ထပ် မပြောတော့ပေ

သူ၏ အကြည့်ကို ပတ်ပတ်လည် လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ ညီလေးများ နှင့် ညီမလေးများ ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏၊ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် မကောင်းကြပေ။

"ညီလေးများ နဲ့ ညီမလေးများ အားလုံး၊ လုံရှိုး‌ေတာင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် ရာထူးက လောလောဆယ် လစ်လပ် နေတယ်၊ အားလုံး ဘာ အတွေး တွေ ရှိလဲ?"

"အခုပဲ ဆွေးနွေးကြစို့။"

တောက်ရွှမ် က စဉ်းစားဟန် ဖြင့် ပြောသည်။

ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်သည်နှင့်

လုံရှိုး မှ တပည့်များအားလုံး သူတို့၏ အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီး ကို ရှေ့ဆုံးတွင် ကြည့်ကြသည်။

ရှီဟောင် ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှား သွား၏။

သို့သော် အကြီးအကဲများ အုပ်စုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်၊ သူ စကားပြော ခွင့် မရှိပေ၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် ရိုးသားစွာ ရပ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် စီစဉ်မှုများ ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်—"

ထိုအချိန်တွင်

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာကာ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ဒီ တပည့် ပြောစရာ ရှိပါတယ်။"

ဂျီချန်ဖုန်း အနည်းငယ် လက်ပိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံး တစ်ခု ရှိသည်၊ နွေဦးလေ ကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းသည် အနီးအနားရှိ ရှီဟောင်ကို ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေ၏။

ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ရှီဟောင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲ နတ်ဘုရားဓား ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင် ထားကာ

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှား နေမိသည်။

"ပြောပါ" တောက်ရွှမ်း က မှိန်ဖျော့သော အပြုံး ဖြင့် ပြောသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် သခင်ကြီး ကို တင်ပြပါတယ်၊ လုံရှိုးတောင်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရှီဟောင်မှာ မှာ နက်နဲတဲ့ ရှန်ကျင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီ ပြင်ပ လေ့ကျင့်ရေး ကာလအတွင်းမှာ၊ သူဟာ ဒီ တပည့် ကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်း မကောင်းဆိုးဝါးများစွာ ကို သတ်ဖြတ် ရာမှာ ကူညီ ခဲ့ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဖန်းယွဲ့မြို့ ကိုတောင် သူ့ဘာသာ စည်းကမ်းတကျ စီမံခန့်ခွဲ နိုင်ခဲ့တယ်၊ သူဟာ လုံရှိုးတောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်ခံဖို့အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်ဆိုတာ ဖော်ပြနေပါတယ်"

ဂျီချန်ဖုန်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

အချုပ်အားဖြင့်—ချီ အစ်ကိုကြီး မှာ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် မြင်ပါသည် ဟုပြောလိုက်သည်နှင့်အတူတူပင်။

ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်သည်နှင့်

ရှီဟောင် သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြင့် ချက်ချင်း တုန်ယင် သွားသည်။

"အင်း..." တောက်ရွှမ်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်၊ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ ကို လှည့်ကြည့်သည်၊ ပြီးတော့ မေးသည်-

"ကန့်ကွက်စရာရှိကြသလား?"

"ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။"

ကျန့်ပူယီ၊ ရွှယ်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများအားလုံး သူတို့၏ ရပ်တည်ချက် ကို ဖော်ပြကြသည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ဂျိချန်းဖန် နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သည်၊ သူက က စကားပြောပြီးသောကြောင့် သူတို့ ကန့်ကွက် ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ဂျိချန်းဖန် ကဲ့သို့ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ် က စကားပြောပြီးပြီ၊ သူတို့ ဘာထပ်ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။

"ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။"

...