ပျက်ပြယ်ရှေးဟောင်းနဂါး၊ ဇီယန်

ကျန်းချန်သည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ကြည့်ရှုရင်း ကျေနပ်အားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေလေသည်။ မီးတောက်ကျင့်စဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သူသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်များကို ဝါးမျိုနိုင်သရွေ့ ကောင်းကင်အဆင့်သာမက၊ ကောင်းကင်ထက်ပင် သာလွန်သည့် ဧကရာဇ်အဆင့်ထိတိုင်အောင် ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

ဒိုချီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်မျိုး တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးချေ။ အကယ်၍ ထိုရှေးလူကြီးများသာ သိသွားပါလျှင် မီးတောက်ကျင့်စဉ်ကို လုယူရန်အတွက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက် သုံးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူ၏ အင်အားမှာ အနည်းဆုံး ကြယ်လေးပွင့်မှ ကြယ်ငါးပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ရွှေဧကရာဇ် ကောင်းကင်မီးတောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်စာရင်းတွင် အဆင့် ၄ ရှိသော မီးတောက်အဖြစ် သူ၏ စွမ်းရည်မှာ သိသာ ထင်ရှားလှသည်။

အဆင့် ၅ အတွင်းရှိ မည်သည့် ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်မဆို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါလျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဟေး... ကြောင်ကြီး၊ နင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

ထိုစဉ် အခန်းအပြင်ဘက်မှ နုနယ်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျန်းချန်၏ အကြည့်တို့က ထိုအသံရှင်ဆီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းဝယ်

ခရမ်းရောင်ဆံပင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သစ်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်ဝါးနေလေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ဖြစ်ပြီးသိုင်းဘုရင်အဆင့် ရှိသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး အသက် ၁၂ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ မိန်းကလေးငယ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ဆက်အိပ်နေလေသည်။

ဤအပြုအမူက မိန်းကလေးငယ်ကို ဒေါသနည်းနည်းထွက်စေသည်။ သူမသည် ခြေဆောင့်ကာ "နင်... ကြောင်ကြီး၊ နင်က ငါ့ကို တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့။ ငါ နင့်ကို မထိုးရဲဘူးမှတ်နေလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးမှာ လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခရမ်းရောင် ဒိုချီစွမ်းအင်များသည် လက်သီးမှ ထွက်လာကာ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း၏ ဗိုက်ကို သတိမပေးဘဲ ထိုးလိုက်သည်။ ဤနာကျင်မှုမရှိသော ထိုးနှက်ချက်က မရန်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သလောက်သာဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ့သခင်၏ အကူအညီဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် ကြံ့ခိုင်သန်မာနေသဖြင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် ပညာရှင်ပင် မဖျက်ဆီးနိုင်ချေ။ သိုင်းဘုရင်အဆင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးနိုင်လောက်သည့် အတောင်ပံများကို ချက်ချင်း ဖြန့်လိုက်သည်။ "ကလေးမ၊ နင် ဘာလို့ မြန်မြန် ထွက်မသွားတာလဲ။"

ဇီယန်သည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိသည်။ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း၏ ဖိအားအောက်တွင် သူမသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားမိသည်။ "ဒါက သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်တစ်ဝက် တကယ်ပဲလား။ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ မှော်သားရဲကို ဒီလို တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ထားထားတာလဲ"

"ဟဲ ဟဲ... ကလေးမလေး၊ အခုမှ ကြောက်သွားတာလား" မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် ရယ်မောကာ လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့သခင်ရဲ့ နေအိမ်ပဲ။ ငါတို့က မျိုးနွယ်တူတွေမို့လို့ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး။ မြန်မြန် ထွက်သွားတော့"

"သခင်"

ဇီယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ကြောင်ကြီး၊ နင့်သခင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့သခင်ကတော့ နာမည်ကျော် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိပဲ။ နင် မကြားဖူးဘူးမလား" မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ဇီယန်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စူးစူးဝါးဝါးရယ်မောလေသည်။

ဇီယန်သည် သူမ မကြားဖူးကြောင်း ညွှန်ပြရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် စိုက်ကြည့်ကာ လက်ပိုက်လိုက်ပြီး "နင် မကြားဖူးတာ သဘာဝကျပါတယ်။ နင်က အဆင့်ငါး မှော်သားရဲလေးပဲ ရှိသေးတာကို။ အကယ်၍ အဆင်မပြေရင် ငါ့ရဲ့ ညီမလေးပဲ လုပ်လိုက်ပါ။ နင့်ကြည့်ရတာ တော်တော်လေးတော့ ဉာဏ်ကောင်းမဲ့ပုံပဲ"

"ဘာ"

ဇီယန်သည် ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ကို မတင်ကာ "ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းမှာ ငါက အမကြီးပဲ။ ဟိုအဖိုးကြီးတွေတောင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲဘူး။ နင်က ငါ့ကို ညီမလေး လုပ်ခိုင်းတယ်ပေါ့လေ"

"ဘာလဲ၊ မင်းက မကျေနပ်လို့လား"

"ကဲ... တော်ကြတော့" ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်သည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာကာ သူ့ရှေ့မှ လိမ္မာပါးနပ်ပုံရသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး သူမကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူမသည် ပျက်ပြယ် ရှေးဟောင်းနဂါး မျိုးနွယ်စု၏ အမွေဆက်ခံသူ ဇီယန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပျက်ပြယ်ရှေးဟောင်းနဂါး မျိုးနွယ်စုသည် တော်ဝင်မျိုးရိုးဖြစ်သည့်အတိုင်း သူမ၏ဖခင်မှာ ပျက်ပြယ်ရှေးဟောင်းနဂါး မျိုးနွယ်စု၏ နဂါးဧကရာဇ် ကျူးခွန် ဖြစ်သည်။

ကျူးခွန်သည် တိုရှီရှေးဟောင်းဧကရာဇ်၏ လိုဏ်ဂူနန်းတော်ကို စူးစမ်းရှာဖွေစဉ်အတွင်း တိုးရှီးရှေးဟောင်းဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများကြောင့် ပိတ်မိသွားကာ လိုဏ်ဂူ၏ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ငယ်ရွယ်သော ဇီယန်သည် အမှောင်ထုလွှမ်းနယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော တောင်တန်းများထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။

သူမ အသိစိတ်ရရှိလာသည့် အချိန်မှစ၍ ဇီယန်သည် တောင်တန်းများထဲတွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားသော မှော်သားရဲများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း‌ဆေးပင်ကို စားသုံးမိပြီးမှ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း၏ အတွင်းစည်းကျောင်းတော်မှ ဝါရင့်အကြီးအကဲ စူးချန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကာ အတွင်းစည်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇီယန်ဟူသော နာမည်ကိုလည်း သူကပင် နာမည်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ကြီးပြင်းလာရန် ဆန္ဒရှိနေသဖြင့် သူမအား အာဟာရဖြစ်စေနိုင်သည့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို မြင်လျှင် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လေ့ရှိသည်။

သူမ၏ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို လုယူလိုသူ မည်သူ့ကိုမဆို သူမသည် ချက်ချင်း ရန်လိုကာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူမတွင် ဒေါသကြီးသော်လည်း သူမအတွက် 'အရသာရှိသော အရာများ' ပြုလုပ်ပေးနိုင်သူများကိုမူ အလွန်ဖော်ရွေလှပေသည်။

"နင်က ကြောင်ကြီးရဲ့ သခင်လား"

"ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့" မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက ဆူလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် "ငါက ကျန်းချန်ပါ၊ အကယ်ဒမီကျောင်းတော်ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ... နင်က သိုင်းသူတော်စင် ပညာရှင်လား" ဇီယန်သည် တစ်ဖက်လူမှာ ဒိုချီတိုက်ကြီး၏ ထိပ်သီးပညာရှင် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသဖြင့် သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ကြည့်ရတာ အဲ့လိုပုံမပေါက်လို့လား"

ဇီယန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "အင်း... တကယ်ပဲ ပုံမပေါက်ဘူး။ ငါ့အထင်တော့ သိုင်းသူတော်စင် ပညာရှင်တွေဆိုတာ အဖိုးကြီးတွေ ဖြစ်ရမှာ။ နင်က ငါ့ထက် နည်းနည်းလောက်ပဲ ကြီးတဲ့ပုံပေါက်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလဲ"

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက တစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းချန်က တားလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ယုံကြည်ပါက ၎င်းသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ရလဒ်တစ်ခုအတွက် ထပ်တလဲလဲ ရှင်းပြနေရန် မလိုပေ။

ကျန်းချန်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ "ဒါက အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးပဲ၊ ဒါကို ငါ့ဆီက လက်ဆောင်လို့ မှတ်လိုက်ပါ"

အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဇီယန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးလာပြီး ဆေးလုံးကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းဖြင့် နမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆေးနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်ရှုလိုက်ရုံဖြင့် လန်းဆန်းကာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။

‌

"ဒါက တကယ်ပဲ အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးပဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ မှော်ဆေးဆရာလား"

"ကလေးမ၊ ငါ့သခင်က အဆင့်ရှစ် မှော်ဆေးဆရာပဲ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုသေးလို့လား" မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက နှာရှုံ့လိုက်သည်။

သူ့သခင်၏ အစွမ်းမှာ သာမန်လူများ မှန်းဆနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏သခင်က သူမအား အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးကို အဘယ်ကြောင့် ပေးရသနည်းဆိုသည့်အ‌ကြောင်းပြချက်ကို အနည်းငယ် သိချင်နေမိသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မနာလိုသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဆင့်ရှစ် မှော်ဆေးဆရာ... ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ..." ဇီယန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ လူသားတစ်ဦးတွင် ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤမျှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ဒိုချီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ဇီယန်သည် အဆင့်ခြောက် ဆေးလုံးကို သူမ၏ လိုတရ လက်စွပ်ထဲသို့ အသေအချာ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် "ငါ့နာမည်က ဇီယန်၊ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ။ အစွမ်းထက်ဆုံးစာရင်းမှာ နံပါတ်တစ်က ငါ့နာမည်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ပျက်ပြယ်ရှေးဟောင်းနဂါး မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ် မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်းကို လာတာလဲ။ ခုနက ဆေးလုံးကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဆူညံသံတွေက ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ မလား"

ဇီယန်က ကျန်းချန်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟမ်... မင်းလည်း အဲ့ဒါကို ခံစားမိတာလား"

"ဒါပေါ့" ဇီယန်သည် သူမ၏ လက်များကို နောက်တွင် ထားကာ ပြုံးလျက် "ငါ့နှာခေါင်းက အရမ်း အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကောင်းတာ။ ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ ငါ အနံ့ခံနိုင်တယ်။ ခုနက ဦးလေးဟောင်ဆီက ဆေးလုံးအမှားကို သောက်မိလို့ ရက်အတော်ကြာ ဝမ်းလျှောခဲ့ရတာ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားဖော်စပ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ငါ တွေ့ခဲ့မှာ အသေအချာပဲ"