ဂျိချန်းဖန် ရှိနေသရွေ့! တကျူတောင်ထိပ် ထာဝရ တည်တံ့မည်။

ထိုသို့နှင့်ပင်

အထက်လမ်းစဉ် မှ အဓိက ဂိုဏ်း သုံးခု ၏ တပည့်များ မျက်မှောက် တွင်

ရှီဟောင် သည် လုံရှိုးတောင် ခေါင်းဆောင်၏ အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူဟာ တပည့် တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးပါသည်။၊ သူ တောင် ကို ပြန်ရောက်ပြီး အမွေအနှစ်များ ကို ဆက်ခံပြီးမှသာလျှင် ခေါင်းဆောင် အဖြစ်သတ်မှတ်ခံရမည်ပင်။

"အော်မီတော်ဖော်!"

ဘုန်းတော်ကြီး ပူဟုန် သည် လက်အုပ်ချီကာ တောက်ရွှမ်း ကို နှုတ်ဆက်ရန် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးကာပြောလိုက်သည်-

"တောက်ရွှမ်း မိတ်ဆွေ၊ ဒီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့၊ ဒီ ဘုန်းကြီး ဟာ သူ၏ တပည့်များ ကို ထျန်ယင် ဘုရားကျောင်း ကို ပြန်‌ တော့မယ်။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ကို စာရေးပြီး အကြောင်းကြားနိုင်ပါတယ်..."

ကိစ္စက အခုအချိန်မှာ အများအားဖြင့် ဖြေရှင်း ပြီးသွား ချေပြီပင်။

သို့သော် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ကိစ္စကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်သေးတာပါ၊ ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ရဲ့ ကိစ္စကတော့ မပြီးပြတ် သေးပါချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

သူတို့က ချောင်းမြောင်ရွာမှ မိဘမဲ့ကလေးများ ကို လျော်ကြေး မပေးရသေးပါချေ။

ချန်စုန့်တောက်ရသေ့ က ဘုန်းတော်ကြီး ပူကျိီကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက် ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက်လော။ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း က ဖြေရှင်းနည်း ကို ပေးခဲ့ပြီးပြီ- ချန်စုန့်၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအား ကို ဖျက်သိမ်း ပြီး တစ်သက်လုံး ဘိုးဘေး ခန်းမ မှာ အကျဉ်းချလိုက်ပြီပင်။

ဘုန်းတော်ကြီး ပူဟုန် အတွက် ဤကိစ္စမှာ ပြောစရာမရှိတော့ချေ။

သူ၏ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန် နဲ့ လင်ကျင်းယွီ တို့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး သူ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ပူဟုန် မိတ်ဆွေ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှာ ဧည့်သည် အဖြစ် ရက်အနည်းငယ် မနေချင်ဘူးလား?" တောက်ရွှမ်း က ယဉ်ကျေးစွာ စည်းရုံး ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သူသည် ဘုန်းတော်ကြီး ပူဟုန် ၏ အတွင်းစိတ် အဓိပ္ပာယ် ကို နားလည်သည်။

ချောင်းမြောင်ရွာဈ မှ မိဘမဲ့ကလေးများ အနာဂတ်တွင် တစ်ခုခု လိုအပ်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း သို့ စာရေးနိုင်သည်၊ ပြီးတော့ သူတို့သည် အကောင်းဆုံး လျော်ကြေးပေး ရန် ကြိုးစားမည်။

တောက်ရွှမ်းလည်း ဒီအရာကို သဘောတူ ခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စကို ဒီနည်းနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း ကို တိုက်ခိုက်မည်လော။ သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ကို သတ်ဖြတ် မည်လော။

ဟုတ်တော့ မဟုတ်ပါချေ။

လင်ကျင်းရူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကာစဥ်းစားသည်ဤကိစ္စက အများအားဖြင့် ပြီးဆုံး သွားပြီဆိုတာ သူ သိသည် လူများက သေဆုံး ပြီးနောက် ပြန်လည် ရှင်သန် လာနိုင်မည် မဟုတ် သော်လည်းသူသည် သူ၏ မိသားစု ကို လက်စား လည်း မချေနိုင်တော့ပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူသတ်သမား က သေဆုံး သွားခဲ့ပြီပင်။

"အော်မီတေယ်ဖော်။"

"ဧည့်သည်အဖြစ် နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဘုရားကျောင်း မှာ ဒီ ဘုန်းကြီး ကို စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခု နှုတ်ဆက်ပါရစေ..."

ဘုန်းတော်ကြီး ပူဟုန် ကခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထျန်းယင် ဘုရားကျောင်း မှ တပည့်များ ကို ဦးဆောင် ၍ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

...

ဂျိချန်ဖန် သူတို့၏ ဆုတ်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့် နေ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက် မရှိပေ၊

သူ၏ စိတ် သည်လည်း အလွန် တည်ငြိမ် နေသည်။

သူသည် ချောင်းမြောင်ရွာ အဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ခံစားချက် သိပ်မရှိပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကိုယ်တိုင် မကြုံ‌တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် စာနာစိတ်မခံစားရပါချေ။ သူ ကအနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ခံစားရ၏။

"ရွှစ်—"

ထိုအချိန်တွင်

နူးညံ့ကာ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းသဖွယ်လက် တစ်ဖက်က သူ့ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင် လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ

သူသည် သူ့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသောမိန်းကလေးတစ် ယောက် ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ သည် လွင့်နေကာ သူမ၏ ဆံပင် လေထဲတွင် လွင့် နေ၏၊ မှိန်ဖျော့သော ရနံ့ တစ်ခု ကလည်း သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်ပျံနေသည်၊ ပြီးတော့ သူမ၏ စိုစွတ်သော မျက်လုံးများ သည် အဆုံးမဲ့ နူးညံ့သော အလင်းရောင် ဖြင့် ပြည့်နေ၏။—

ဂျီချန်ဖုန်း ပြုံးလိုက်ကာ သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါး အတွင်းရှိ လက် ကို တင်းတင်းဆုပ် လိုက်သည်။

ထို့နောက်သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

...

...

တကျူ တောင်၊ ရှိုကျင်း ခန်းမ အတွင်း

ကျန့်ပူယီ သည် ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်လိုက်သည်၊ စားချင်စိတ်က လုံးဝ မရှိပါ၊ အခြား အကြောင်းပြချက်ကြောင့်မဟုတ်ချေဘဲ

ဒူးဘိုင်ရှုက ချက်ပြုတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အင်း—"

ကျန့်ပူယီက အနည်းငယ် စားပြီး‌ နောက် သူ၏ တူ ကို ချလိုက်၏။

မကြာမီတွင်

စူးရူ လည်း ကျန့်လင်အာ နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

"ပူယီ။"

စူးရု ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်၏။

"အင်း..." ကျန့်ပူယီက စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်၊ သူ၏ စိတ်သည် လွင့်မျော နေ၏။

"မေမေ။" ကျန့်လင်အာ စူးရူ ၏ လက်စ

ကို ဆွဲကာ သူမ တီးတိုး ပြောသည်၊ "ဂျီချန်ဖုန်း က တုန်းထျန်း တောင်မှာ မကြာခင် အကျဉ်းချ ခံရတော့မှာလား?"

ညစာစားပြီးနောက်

ဂျိချန်ဖန် သည် သူ၏ ပစ္စည်းများ ကို ထုပ်ပိုး ရန် သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အနာဂတ် နေ့ရက်များ သည် တုန်းထျန်းတောင်တွင် ကုန်ဆုံးရမယ် ဟယ၍ပင်ခံစားနေရ၏။

စူးရူ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်‌ သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးသည် အတင်းပြုံးထားရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်နေသည်။

"လင်အာ..."

သူမ တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်အချိန်တွင်၊

မှိန်ဖျော့သော ခြေသံ တစ်ခု ခန်းမအပြင် မှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာကတော်။"

ရှင်းလင်းသော အသံ တစ်ခု မှိန်ဖျော့စွာ မြည်လာသည်။

ဒါ ဂျိချန်းဖန် ၏အသံ ဖြစ်သည်။

စူးရူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပ လာကာ သူမ အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်၊ "ဂျိချန်းဖန်? အမြန် ဝင်လာခဲ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ

သူ လည်း အခန်း ထဲသို့ ဝင်လာ‌ သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျန့်ပူယီ ၏ မိသားစု သုံးယောက် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာကတော်၊ ညီမငယ်။"

ဂျီချန်ဖုန်း မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ် သည်။

ကျန့်ပူယီ သည် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအအရာ ဖြင့် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "သတ္တလေး၊ မင်း တုန်းထျန်းထိပ်သီး ကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်။" ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အကျဉ်းချ ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍...

ဒါဟာ တကယ်တမ်း စကားလုံး သက်သက်ပါ၊ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ထွက်လာနိုင်သည်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ သူက သရုပ်ပြပွဲတစ်ခုလုပ်ရခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ဂျိချန်းဖန် သည် သူ၏ အိတ် ထဲမှ စာအုပ်ငယ်များ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ လက်ရေး ဖြင့် ရေးထားသော ကောင်းကင်ကျမ်းစာ ပထမအတွဲ နှင့် ပဉ္စမအတွဲ ၊ ပြီးတော့ သူ ကျွမ်းကျင် ထားသော ဓား ကျင့်စဉ်များ နဲ့ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံများ အချို့၊ ပြီးတော့ သူ တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ထားသော ထိုက်ကျိရွှမ်ရှင်းတာအို တို့ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ဒါတွေက ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက် ထားတဲ့ အရာတွေပါ။"

"ဆရာ အချိန်ရရင် ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ တခြား အစ်ကိုကြီးတွေ ကို သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ကို တိုးတက်အောင် ကူညီဖို့ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"နောက်ထပ်..."

"ကျွန်တော်က တကျူ‌ တောင် တပည့် တစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေပါမယ်၊ ဒီအရာက ပြောင်းလဲ မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ပူယီ သည် ရှုပ်ထွေးသော အမူအအရာ ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ဂျီချန်ဖုန်း ပေးသော စာအုပ်ငယ်များ ကို ယူသည်။

"ဂျိချန်းဖန်..."

ကျန့်လင်အာ ဘေးတွင် ရပ်နေကာစကား ပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်း နေသည်။

" မင်းက ငါ ပြန်မလာတော့သလိုမျိုး ပြောနေတာပဲ။" ဂျိချန်းဖန် နည်းနည်း စိတ်ပျက် သွားသည်။

သူ အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာရင်တောင်

သူ ယွီချင်းခန်းမ မှာ နေ့တိုင်း နေဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါ‌ ချေ။

သံသယ မဝင်ပါနဲ့

သူက လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေသော ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမှာ သေချာပါသည်။

ဂျီချန်ဖုန်း လက်လှမ်း၍ ကျန့်လင်အာ ရဲ့ သေးငယ်သော ခေါင်း ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ဒီမိန်းကလေး ငလုရွှယ်ချီနောက် ကို လိုက်ပြီး ကျူရှန်းဓား အောက်ကို ဝင်ချင်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့် ကတည်းက၊

သူသည် ကျန့်လင်အာ ၏ ခံစားချက်များ ကို နားလည်ခဲ့သည်။

တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့ သူ ပြောနိုင်တာက အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ လို့ပါပဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခဏ ပြန်လာကြည့်ပါ့မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဂျီချန်ဖုန်း ပြုံးရယ် ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့~" ကျန်လင်အာ ၏ လှပသော မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲ သွား၏။

ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ခေါင်းပွတ်သပ်မှု ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူမ သိပ်မပြောခဲ့ပါဘူး၊ တိတ်တဆိတ် စူးရူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာသာ ပုန်းအောင်း နေခဲ့သည်။

ဒီ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊

စူးရု ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံး ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ဂျီချန်ဖုန်း အပေါ် အကြည့်သည် သားမက် ကို ကြည့်သလိုမျိုး ပို၍ပင် နူးညံ့ လာ၏။

"ဆရာ၊ ဆရာကတော်၊ ဒါဆို ကျွန်တော် သွား တော့မယ်နော်?"

"သွားပါလေ။" စူးရု ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။

ဂျီချန်ဖုန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှိုကျင်း ခန်းမ မှ ထွက်ခွာသည်၊ သူတို့ကို ဦးညွှတ် ရန် ရပ်မနေခဲ့ပေ...

သူက တုန်းထျန်းတောင်ကို ခဏတာ ကျင့်ကြံ ရန် သွားခြင်းပင်။

ဒါဟာ အသက်ရှင်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးခြင်း ခွဲခွာခြင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ မလိုအပ်ပါချေ။

ကျန့်ပူယီ သည် ဂျီချန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူ ညင်သာသော သက်ပြင်း တစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ၊ ထို့နောက် သူ ဘေးသို့ ပစ်ချ ထားသော စာအုပ်ငယ်များ ကို ကောက်ယူပြီး လှန်လှော ဖတ်ရှု ရန် စတင်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်၊

သူ၏ အမူအအရာ သည် တဖြည်းဖြည်း လေးနက် လာသည်။

"ဒါ..."

"ပူယီ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?" စူးရု လှည့်ကြည့်သည်။

ထျန်ပူယီ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ငယ်များ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စူးရု စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်သို့သော် မကြာခင်မှာ သူမ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ..."

ကျန့်ပူယီ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီအရာတွေ သတ္တမလေး ပေးခဲ့တာက ဂိုဏ်းသစ် တစ်ခု တည်ထောင် ဖို့ လုံလောက် တာထက် ပိုတယ်!"

ဟားဟားဟားဟား သူတွေးလိုက်သည်။ ဂျိချန်းဖန် ရှိနေသရွေ့ တကျူ‌ တောင်ကဟာ ဘယ်တော့မှ အင်အားဆုတ်ယုတ်သွားမှာမဟုတ်တော့ပါချေ။

...

...