ဂျိချန်းဖန်၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ကျေနပ်နေတာလား?”

ထို ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျိချန်းဖန် ခဏတာ ကြောင်အ သွားသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် လက်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အဆုံးစွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်း ပေါင်းများစွာ ဆုတ်မိလိုက်သည်။

“ဝှစ်—“ သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ဒေါသစိတ်ကြောင့် နီရဲနေသော အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် မျက်နှာတစ်ခု ဂျိချန်ဖန် ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ထို အံ့မခန်း လှပပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဂျိချန်ဖန် ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် အစအနလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အဆုံးမဲ့ အရှက်ရမှုတစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

“ရွှယ်... ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့” ဂျီချန်ဖုန်း အနေခက်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးဘာမှ ပြန်မပြောပေ၊ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ကို စိုက်ကြည့်နေကာ မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ...

သို့သော်လည်း သူမ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များကို ထောက်ရှုပါက၊ ဤ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းမပျို သည် အပြင်ပန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပုံမရ ပေ။

“ဝှစ်—“ လရောင်သည် အောက်သို့ ဖြာကျလာပြီး ရွှယ်ယွဲ့၏ ကျောပြင်ကို လင်းလက်လာစေသည်။

သူမသည် ပါးလွှာသော ဇာပုဝါတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံသည် လရောင်နှင့် ထိတွေ့နေကာ သူမကို ပို၍ပင် နတ်ဘုရားမ ဆန်သော အရှိန်အဝါ ကို ပေးစွမ်းနေ၏...

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ သည် ယခင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ၏ အလှပဂေး ညီအစ်မ နှစ်ယောက် ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီးသားမို့ သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် သဘာဝကျကျ ပြစ်မျိုးမှည့်မထင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမသည် ဂျိချန်ဖန် ပေးထားသော တင်းယန် ဆေးလုံး ကို စားသုံးထားသေး၏။

သူမ၏ လက်ရှိ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် အသက် နှစ်ဆယ် အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်မြဲနေပြီး၊ အကယ်၍ သူမသာ လုရွှယ်ချီ နှင့်အတူ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ပါက၊ သူတို့ကို မသိသူများက ညီအစ်မ တွေဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်...

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။

သူမသည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ကို မြှောက်ကာ သူ့အား ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်၊ သို့မှသာ အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို စော်ကားခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို သူသိလာ ပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့်... သူမ ဘယ်လိုမှ မလုပ်ရက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ရိုက်ရန် လက်ပင်မရွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့?” ဂျီချန်ဖုန်း သည် သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး ကို ကြည့်ပြီး အံကြိတ်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဖိအားက ပြင်းထန်လွန်း၏။

သူ ထွက်မပြေးနိုင်သလို၊ ရှောင်တိမ်း၍လည်း မရနိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ပြစ်ဒဏ်ကျရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်...

သို့သော် ခဏအကြာတွင်၊ သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော တာအိုသီလရှင် သည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်ငေးစွာ ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် အနီရောင် သမ်းလိုက်၊ စိတ်ဆိုးလိုက်ဖြင့် ဖြစ်နေကာ သူမ ဘာတွေ တွေးနေမှန်းမည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

“ဂလု~” ဂျိချန်ဖန် အနေခက်စွာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

သူ ကျိန်ပြောရဲသည်၊ ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးနေမှ သူ ဒီလောက်ထိ အနေခက်ရခြင်းက ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူ့ထက် အဆင့် မြင့်သော ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေရစဉ်ကတောင် သူ ဒီလောက်ထိ အနေရခက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယနေ့တွင်တော့ သူသည် ဤ ဂိုဏ်းတူဒေါ်လေး ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့လေပြီ...

“ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့?” ဂျိချန်ဖန် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ရင် သူ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ? ဒီအတိုင်း ရပ်ပြီး လရောင် ကိုခံစား နေရတော့မှာလား?

ဒီလိုခေါ်လိုက်ခြင်းက သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး ကို သတိပြန်ဝင်လာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ကို ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်- “ငါ့ကို ဂိုဏ်းတူ ဦးလေး လို့ မခေါ်နဲ့၊ ငါ့မှာ မင်းလို တူတပည့် မရှိဘူး!”

“ဒါက...” ဂျိချန်းဖန် အနေခက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားကို ဂိုဏ်းတူ ဦးလေး လို့ မခေါ်ရင်၊ ကျွန်တော် ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ?”

“မင်း...” အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး သည် လုံးဝ ပျာယာခတ်သွားသည်။

သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်အုပ်သည် ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး၊ သူမ၏ နှင်းခဲကြယ်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်သည်၊ ဤ မလိမ္မာသော တပည့်ကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးရန်အတွက် အားကုန် ရိုက်ချတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်?

သို့သော် သူမသည် လက်မောင်းကို မြှောက်ထားလျက် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေသော်လည်း၊ ရိုက်ချက်က ဂျိချန်ဖန် ဆီသို့ ဘယ်တော့မှ ကျမလာခဲ့ပေ။

သူမကို ကြည့်နေရင်း၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြုံးရိပ် ပေါ်လာသည်။

သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး သည် သူ့ကို ရိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ၏ လှပသော မျက်နှာလေး အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်းဖန် ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာပြီး၊ သူမ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် အေးစက်လာသည်- “ဂျိချန်ဖန်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ကျေနပ်နေတာလား?”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ၊ ဂျီချန်ဖန် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် လေးစားစွာဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော တာအိုသီလရှင် ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်- “တပည့် အမှားကို သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ ဂိုဏ်းတူ ဒေါ်လေး”

ဒီကိစ္စက အစကတည်းက တကယ်ပဲ သူ့အမှားပါ။

ယခင်က မတော်တဆမှုသည်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွှယ်ယွဲ့က သူ့ကို ရိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ သူ အလွန်အကျွံ ရောင့်မတက်ရဲပေ။

ခုနက သူပြောလိုက်သော ဟာသသည် လေထုကို ပေါ့ပါးစေရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခြေအနေက အလွန် အနေခက်လွန်း နေ၏။

“ဟူး—“ ရွှယ်ယွဲ့ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ယခု ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန် သည် သူမကို အခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် အထင်မှားသွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိသည်။

သူမကို ထိုမိန်းကလေး လုရွှယ်ချီ ဟု ထင်သွားသောကြောင့်သာ သူ ဤမျှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပွေ့ဖက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ...

ရွှယ်ယွဲ့ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

သူမ ရုတ်တရက် ဂျိချန်ဖန် ကို ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်- “မင်းကောင်၊ မင်း ဘာလို့ သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူတောင်ထိပ် ကို ပြေးလာရတာလဲ? ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူ ထိပ်သီး က အမျိုးသား တပည့် တွေအတွက် တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား!?”

“မင်း မပြောနဲ့ဦး!”

“ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲ တွေနဲ့ ခေါင်းဆောင် တွေတောင်မှ၊ ရှောင်ကျူ တောင်ထိပ်ကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးဝင်ချင်ရင် ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်!!”

အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး သည် ဤအချက်ကို မလျှော့တမ်း ကိုင်စွဲထား၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဂျိချန်ဖန် အပေါ် စူးစိုက်နေပြီး၊ ‘မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြချက် တစ်ခု မပေးရင်၊ ဒီနေ့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်သွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့’ ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိပ်အယောင် ပြနေသည်။

“ဒါက...” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားသည်။

ရွှယ်ယွဲ့ မိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးနေတုန်းရှိသေး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ သူမက မိသွားတာလား?

တကယ်ကို အနေခက်စရာကြီးပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

“အဟွတ်၊ အဟွတ်။” ဂျိချန်ဖန် မဟာဗျူဟာကျကျ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

သူ့ ဦးနှောက်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့သွား၏။

“ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့၊ တပည့် ဒီတစ်ခါ ရှောင်ကျူ တောင်ထိပ် ကို လာရတာက ခင်ဗျားကို ပေးချင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိလို့ပါ။”

အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အမြွက် ပါဝင်နေပြီး၊ ‘ဆက်လိမ်လိုက်ဦး!

မင်း ဆက်လိမ်နေတာကို ငါ ကြည့်နေမယ်!’ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဂျိချန်ဖန် အနည်းငယ် လက်လျော့ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မူလက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့ လာတာလို့ ပြောချင်သော်လည်း... ထိုအကြောင်းပြချက်က ယုတ္တိမရှိလွန်းလှ ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနိုင်မှာလဲ? အကြီးအကဲ တစ်ယောက်မှ မပါဘဲနဲ့၊ ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ဆလိုက်လဲ...

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ဂျိချန်ဖန် ၏ ဉာဏ်က လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်သွားပြီး အခြား ဆင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် သည် ရတနာတစ်ခုကို ဆက်သသကဲ့သို့၊ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး ကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြောသည်- “ဂိုဏ်းတူ ဒေါ်လေး၊ ဒါက တပည့် အထူး သန့်စင်ထားတဲ့ ဆေးရည်ပါ၊ ‘ရေခဲ ကျောက်စိမ်းရည်’ လို့ အမည်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အာနိသင်ကတော့ အလှအပနဲ့ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုအတွက်ပါ။

ရေချိုးတဲ့အခါ ရေထဲကို အစက်အနည်းငယ်လောက် ထည့်ပြီး တစ်လလောက် ဆက်တိုက် သုံးပေးရုံနဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသားအရေကို နှင်းပွင့်လေးလို နူးညံ့သွားစေမှာပါ...”

အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော ိမိန်းကလေး ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ သူမ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ဂျိချန်ဖန် အပေါ် အေးစက်စွာ စူးစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်ဖန် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ “ဂိုဏ်းတူ ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော် ဒီဆေးရည်ကို တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဖူးပါဘူး။

ခင်ဗျားက ပထမဆုံးပါပဲ။”

တကယ်တော့၊ ဒီပစ္စည်းက သူ မကြာသေးခင်ကမှ သန့်စင်ထားတာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးဖို့ အချိန်မရသေးတာပါ...

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ၊ အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်။

သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ရေခဲ ကျောက်စိမ်း အရည် ကို ယူလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ထိုလူငယ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်- “အမြန် ထွက်သွားတော့။

နောက်တစ်ခါ ရှောင်ကျူတောင်ထိပ် ကို ခိုးဝင်တာ မိရင်၊ ငါ မယဉ်ကျေးဘူးလို့ မှတ်...”

ဂျိချန်ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီပေါ့။

မထွက်ခွာမီ၊ ဂျိချန်ဖန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ “ဂိုဏ်းတူ ဦးလေး၊ ရွှယ်ချီ ဘယ်မှာလဲ? ကျွန်တော် သူမကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ?”

အေးစက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေး သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- “လုရွှယ်ချီ က ရှန်ကျင်းအဆင့်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီး သီးသန့် ကျင့်ကြံနေတယ်။

သူမ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်ဝက် လောက် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ထွက်လာရင်တောင်မှ...”

ရွှယ်ယွဲ့ က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်- “ငါ သူမကို မင်းနဲ့ ပေးတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဒါကို ကြားတော့ ဂျိချန်ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီနေ့တော့ သူ တကယ် ကံဆိုးတာပါပဲ။

…