ပိယောင်နှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ခြင်း! ရှောင်ချီမြို့တွင် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ထပ်မံကြုံတွေ့ရခြင်း!

ထိုည တကျူးတောင်ထိပ်တွင် တပည့်တစ်သိုက်သည် ရှိုကျင့်ခန်းမဆောင်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်။

သူ ရှောင်ဖန်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

မတတ်နိုင်ပေ၊ အစ်ကိုကြီးစွန်း ချက်ထားသည့် ဟင်းလက်ရာက တကယ်ကို မျိုချရခက်လှသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ဟင်းအနည်းငယ်ကိုသာ မြည်းစမ်းပြီးနောက် တူကို ချလိုက်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများစု စားသောက်ပြီးစီးသွားသည့်အခါ သူက စကားစလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဆရာကတော်၊ ညီမငယ်လေးကော ဘယ်ရောက်နေလဲ။ မတွေ့မိပါလား”

စူးရုက ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည် “သူမ တိုင်းချီလိုဏ်ဂူထဲ သီးသန့်ကျင့်ကြံဖို့ ဝင်သွားပြီ။ ယွီချင်း ကိုးဆင့်မြောက်အထိ မရောက်မချင်း အပြင်မထွက်ဘူးလို့ ပြောတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ရွှယ်ချီကြောင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

မကြာသေးမီက လုရွှယ်ချီသည် ရှန်ချင်းဘုံသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သတင်းများ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ဝိုက် ပျံ့နှံ့နေပြီး ဂိုဏ်းသားများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ယခုမျိုးဆက် လူငယ်တပည့်များထဲတွင် ရှန်ချင်းဘုံသို့ ဒုတိယမြောက် တက်လှမ်းနိုင်မည့်သူမှာ ရှီဟောင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း လုရွှယ်ချီဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းသားအများစုမှာ စိတ်ဓာတ်အကြီးအကျယ် ကျဆင်းခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုရွှယ်ချီ ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိသည်မှာ ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသောကြောင့်ပင်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ထက် နှစ်နှစ်စော၍ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ခုနစ်နှစ်အတွင်း ရှန်ချင်းဘုံသို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အဘယ်ကဲ့သို့သော သဘောတရားမျိုးနည်း။

ယခုမျိုးဆက် တပည့်များထဲတွင် ဂျိချန်းဖန်မှလွဲ၍ သူမသည် အကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး၊ ဘိုးဘေးသခင်ကြီး ချင်းယဲ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှာ စကားသက်သက်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ ပါရမီမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တူညီသောမျိုးဆက်မှ အခြားတပည့်များမှာမူ အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျန်ရှုရှုသည် လက်ရှိတွင် ယွီချင်းအဆင့် ရှစ်သာ ရှိသေးပြီး၊ ကျန့်လင်းအာမှာမူ ယွီချင်းအဆင့် ခုနစ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

သူတို့သည် ရှန်ချင်းဘုံနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာနေသေး၏။

တကယ်တမ်းတော့ ကျန့်လင်းအာ၏ ပါရမီမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ ဒါပေမယ့် သူမက အကစားမက်လွန်းသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကစားဖို့သာ စိတ်ရောက်နေခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ကျင့်ကြံခြင်း၏ အရေးပါပုံကို နားလည်လာခြင်းဖြစ်သည်။

“သတ္တမ၊ မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာတာလဲ” ကျန့်ပုယီက တူကိုချရင်း မေးလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က ပခုံးအနည်းငယ်တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ဆရာကတော်... ကျွန်တော် ဆရာတို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ သက်သက် လာခဲ့တာပါ”

“နှုတ်ဆက်တာလား”

ကျန့်ပုယီနှင့် စူးရုတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အလျင်အမြန် မေးလိုက်ကြသည်။ “မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”

ဂျိချန်းဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး အလည်အပတ် သွားရုံပါပဲ။ တောင်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းသလို ခံစားရလို့ပါ။ ပြီးတော့... နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက မကြာသေးမီက လှုပ်ရှားမှုအချို့ လုပ်နေတယ်”

“ဆယ်ရက်ကနေ နှစ်ပတ်လောက်အတွင်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တပည့်တွေကို စေလွှတ်ပါလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုကြီးဒါရန်၊ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်”

“ဟမ်” စွန်းဒါရန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် တကျူးထိပ်သီးရှိ လူတိုင်း သူ့အား လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

စူးရုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင် ဂျိချန်းဖန်... အဲဒါ ဘာကိစ္စလဲ”

“ဆရာကတော်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အကြီးအကျယ် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို စုံစမ်းဖို့ တာအိုယင်ဘုရားကျောင်းက တပည့်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရုံပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုကြီးဒါရန်တို့အဖွဲ့နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားမှာပါ”

ဂျိချန်းဖန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူတို့လား” ကျန့်ပုယီက အဓိကအချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ဂျိချန်းဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီခရီးစဉ်မှာ လူငါးဦး ပါဝင်မှာဖြစ်ပြီး အစ်ကိုကြီးဒါရန်က အဲဒီထဲက တစ်ဦးပါ”

ကျန်ပုယီ ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် ထပ်မမေးတော့ပေ။

ဂျိချန်းဖန် ဆက်ပြောလိုက်သည် “မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကနေ အရင်ထွက်ခွာပါ့မယ်။ အစ်ကိုကြီးဒါရန်ကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စီစဉ်မှုအတိုင်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပါ”

“ကောင်းပါပြီ” စွန်းဒါရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ညစာစားပြီးနောက် ရှိုကျင့်ခန်းမဆောင်တွင် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ရှင်းလင်းကာ သက်ဆိုင်ရာ ခြံဝင်းများသို့ ပြန်လာကြ ပေသည်။

ဂျိချန်းဖန် တကျူး‌ေတာင်ထိပ်ပေါ်တွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ကျန်ပုယီနှင့် စူးရုတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တောင်‌ေပါ်မှဆင်းပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန် ဟဲယန်မြို့သို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ယာယီဓားပျံစီးပြီးသွားလာရန်အတွက် သာမန်မှော်ဓားတစ်လက်ကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုဓားမှလွဲ၍ သူ ဘာမှမယူလာခဲ့ပေ။ ‘မှင်နှင်း’ နှင့် ‘နဂါးသတ်’ ဓားနှစ်လက်စလုံးကို တကျူး တောင်ထိပ်တွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဓားနှစ်လက်သည် အလွန်ထင်ရှားလွန်းသောကြောင့်ပင်။ အပြင်တွင် ယူဆောင်သွားပါက ကျင့်ကြံသူများက သူ့ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း မှတ်မိသွားနိုင် ပေသည်။

“ရှယ်ချီ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေတာ နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူ ငါနဲ့ တောင်‌ေအာက်ဆင်းပြီး အဖော်လိုက်ပို့ပေးမှာ...” ဂျိချန်းဖန်က နောင်တရစွာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

သူ့ဘေးမှာ မွှေးပျံ့နူးညံ့ပြီး အေးစက်စက်နိုင်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူ နေ့တိုင်း ဇိမ်ခံရထားလုံးမောင်းပြီး ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးများတွင် နေရန်ပင် ဆန္ဒရှိပေလိမ့်မည်။

“တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ တကယ်ပဲ နည်းနည်းပျင်းဖို့‌ေကာင်းတယ်”

ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ဟဲယန်မြို့တွင် ကြာကြာမနေဘဲ လျှောက်သွားရင်း ကောက်ရိုးဦးထုပ်တစ်လုံးဝယ်ကာ ဓားပျံစီး၍ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားရင်း ဂျိချန်းဖန်သည် ယခင်က ရောက်ဖူးသော ရှောင်ချီမြို့လေးသို့ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

“ဟမ်?”

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ချီမြို့လေးတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေပုံကို ဂျိချန်းဖန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ရွာသူရွာသားများ စုဝေးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြမှန်း မသိရပေ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်သည် ဆင်းသက်ရန် နေရာတစ်ခုရှာလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ချီမြို့လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဘုရား... ဘုရား... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကမှ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခု ထပ်ပြီး နတ်ဆိုးတွေ ပေါ်လာရပြန်တာလဲ”

“အေးဗျာ! ကျုပ် တောင်ပေါ်မှာ အမဲမလိုက်ရတာ လေးငါးရက်ရှိပြီ။ ဒီအတိုင်းသာဆို ကျုပ် ငတ်သေရတော့မှာလား”

“ကျုပ်လည်း အတူတူပါပဲ။ လေးငါးရက်လောက် ဆေးမြစ်မခူးရတော့ဘူး။ ဒီတိုင်းဆို ကျုပ်မိသားစုတစ်စုလုံး မြေကြီးပဲ စားရတော့မယ်...”

ရွာသူရွာသားများ စုဝေးဆွေးနွေးနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ရှောင်ချီမြို့လေးသည် နတ်ဆိုးများကြောင့် ထပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေပြန်ပြီလား။

ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် နတ်ဆိုးသတ္တဝါများ ဖြစ်နေမလား။ ဒီလိုတော့ မဖြစ်သင့်။ သူ မထွက်ခွာမီက အမြီးခြောက်က သူတို့ကို မည်သည့်အခြေအနေမျိုးမှာမှ လူများကို ဒုက္ခမပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားနေမည် မဟုတ်တန်ရာ။

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် နတ်ဆိုးများ ဘယ်က လာနေလဲဆိုတာကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုမတိုင်မီ အရင်ဆုံး ဗိုက်ဖြည့်ရ ပေဦးမည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ဂျိချန်းဖန်သည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသူနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထိုင်နေကြပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားထားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို အနက်ရောင်ပုဝါပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သွယ်လျ၍ အသားအရေမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနူးညံ့ကာ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကျက်သရေရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေ၏။

နောက်ထပ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာမူ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံအနားသတ်အောက်တွင် သွယ်လျသော ခြေသလုံးလေးများ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးကို လက်မောင်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ တင်ထားပြီး တူကို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်ကာ ကြွေပန်းကန်လုံးအား ခေါက်နေသည်။

ကြည်လင်သာယာသော အသံစဉ်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ရွှစ်...”

ယိုကျီသည် တစ်စုံတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမသည် တွေဝေမနေဘဲ တည်းခိုခန်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ချောင်းကြည့်နေသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“ဂျိချန်းဖန်...”

ယိုကျီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ပိယောင် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အလန့်တကြားဖြင့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး ပျော်ရွှင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဂျိချန်းဖန်...”