ဓားကို ဖန်တီးပြုပြင်ခြင်း!

“ရှူး—“

ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးသည် သံရှည်ဆွဲကာ တွန်သံပေးလိုက်သည်။

၎င်း၏ ဧရာမမြွေခန္ဓာကိုယ်ကြီး တင်းမာနေပြီး အမြီးကို မရပ်မနား ယမ်းခါနေကာ တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်မီ သတိပေးချက်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှေ့မှ လူသုံးယောက်တွင် ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

“ဟိန်း—“

ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ပါးစပ်မှ ပူပြင်းလှသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင် အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ သိသိသာသာ လှိုင်းထနေသည်။

“ရွှစ်—“

သို့သော် ၎င်း ရရှိလိုက်သည်မှာ ဓားချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ မက်မွန်ကိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သင်းပျံ့သောရနံ့ရှိသည့် ထိုမက်မွန်ကိုင်းကို ဓားဆန္ဒများ ရုတ်တရက် ဝန်းရံသွားသည်။

ဤအချိန်တွင်။

ဂျိချန်းဖန်၏ ခွန်အားသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သာမန် မှော်လက်နက် များပင် သူ၏ ဓားဆန္ဒကို မခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားနိုင်သောကြောင့် သူသည် မက်မွန်ကိုင်းကို ချိုးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခါသုံးပြီးရင် လွှင့်ပစ်ရမှာပဲလေ။

ဒါဆို သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပဲ ဘာလို့ မသုံးရမှာလဲ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်လက်နက်များကို ခရီးသွားလာရာတွင် အသုံးပြုရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဒီလိုမျိုး အလဟသ သုံးစွဲနေ၍ မဖြစ်ပေ။

“ဒုန်း—“

သူ၏ လက်ထဲရှိ မက်မွန်ကိုင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

အလွန် အားကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အဆုံးမဲ့ ဓားစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောက်ပသော ဓားရောင်ခြည်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာသည်။

ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဓားဆန္ဒသည် ကခုန်နေသော မြွေစိမ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဝင်သွားသည်။

“ရွှစ်—“

ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော မြွေစိမ်း ဓားဆန္ဒသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးသည် ဘာမှပင် မတုံ့ပြန်လိုက်ရပေ။

၎င်း၏ ဧရာမ မြွေဦးခေါင်းကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှူး—“

နံစော်သော သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးသည် ခေါင်းပြတ်နေသော မြွေအလောင်းကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖျန်း!”

ဂျိချန်းဖန် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ မက်မွန်ကိုင်းသည်လည်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ။

ဧရာမ မြွေကိုယ်ထည်ကြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေ၏။

၎င်း၏ ခုနစ်လက်မ အမှတ်အသားပတ်လည်တွင် သတိမထားမိလောက်အောင် ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု လည်ပတ်နေပြီး လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ ပုလဲလုံးတစ်လုံး အထဲမှ လျှောထွက်လာသည်။

၎င်းသည် ဤ ချီယန် စပါးအုံးမြွေ၏ နတ်ဆိုးအမြုတေ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးအမြုတေသည် နတ်ဆိုးသားရဲ၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်အားလုံးကိုသာမက အလွန်အားကောင်းသော စွမ်းအင်နှင့် သွေးဓာတ်များပါ ပါဝင်သောကြောင့် ရှားပါးပြီး အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်သည့် ပစ္စည်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

“ရွှစ်—“

ဂျိချန်းဖန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ နတ်ဆိုးအမြုတေကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

သူ ကောက်ယူပြီး ခဏတာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ပိယောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရော့... နင့်အတွက်”

“ဟင်?” ပိယောင်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ နတ်ဆိုးအမြုတေကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ်လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင် မလိုချင်ဘူးလား”

ဂျီချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ “ငါ အဲဒီပစ္စည်းကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

နတ်ဆိုးအမြုတေသည် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ပေ။

သူလည်း အခု ဆေးဖော်စပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ပီယောက်ကို စနောက်ဖို့အတွက် သုံးလိုက်တာက ပိုကောင်း ပေသည်။

“နင်...” ပိယောင်က ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှု ကွဲပြားသည်ဟု ပြောချင်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

သူမ၏ နတ်ဆိုးဘုရင်ဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးအမြုတေများ စုဆောင်းနေချိန်တွင် သူက ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်ခြင်းသည် သူမ၏ နတ်ဆိုးဘုရင်ဂိုဏ်းကို ကူညီနေခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလား။

ပိယောင် ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူမသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထိုစကားများကို ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ဂျိချန်းဖန်သည် အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...

သူ ရှိနေသရွေ့ နတ်ဆိုးဘုရင်က နတ်ဆိုးဝိညာဉ်လေးပါးကို စုစည်းပြီး နတ်ဆိုးဝိညာဉ်လေးပါး အစီရင်ကို အသက်သွင်းကာ အသူရာ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဝိညာဉ်လေးပါး အစီရင်ကို အသက်သွင်း၍ မရနိုင်တော့သည့်အတွက်။

ရိုးရိုး နတ်ဆိုးအမြုတေတစ်ခုကို ပေးသည်ဖြစ်စေ မပေးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

ထို့အပြင်။

နတ်ဆိုးသားရဲ ကွေ့နျူသည် ဤသေးငယ်သော နတ်ဆိုးအမြုတေကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးဓာတ်ကို ပြန်လည်ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ပေးသည်ဖြစ်စေ မပေးသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်။

ပေးလိုက်လျှင် ပိယောင်ကို ပျော်ရွှင်စေနိုင်သော်လည်း မပေးလည်း ကိစ္စမရှိပေ။

ယိုကျီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူက ဒီလောက် ရက်ရောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သိထားသင့်သည်မှာ...

သူတို့ရှေ့မှ မြွေနတ်ဆိုးသားရဲသည် ယွီချင်း အဆင့် ခြောက် ကျင့်ကြံမှုရှိပြီး ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှုရှိသည့် နတ်ဆိုးအမြုတေသည် ရတနာတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

သူက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်တာလား။

“ကျေးဇူးပါပဲ!”

ပိယောင်သည် နတ်ဆိုးအမြုတေကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်သွားသည်မှာ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေကြောင်း သိသာ ပေသည်။

ဂျိချန်းဖန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ရှေ့မှ ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူဆီသို့ လှည့်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

သူ အာရုံမခံစားမိတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်။

ဒီ ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူထဲက မီးဓာတ်မူလစွမ်းအင်တွေဟာ သူ နောက်ဆုံးလာတုန်းကထက် အများကြီး ပိုများလာသလိုပါပဲ? အတွင်းထဲမှာ မီးဓာတ်သဘာဝရှိတဲ့ နတ်ဘုံ မြေသားရတနာ တစ်ခုခုများ ပေါ်ပေါက်လာတာလား။

ထိုအတွေးဖြင့်။

ဂျိချန်းဖန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး အတွင်းထဲတွင် နတ်ဘုံ မြေသားရတနာ တစ်ခုခု တကယ်ရှိမရှိ ကြည့်ချင်သည်။

သူလည်း မှော်လက်နက်တစ်ခု ပြုပြင်ဖို့ စီစဉ်နေတာနဲ့ အတိုက်အဆိုင် ဖြစ်နေသည်။

သင့်တော်တဲ့ ပစ္စည်းတွေသာ ရှိရင် ပိုတောင် ကောင်းတာပေါ့။

“ဟင်? ဂျိချန်းဖန် ငါ့ကို စောင့်ဦး!”

ပိယောင် မူလက မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြွေအလောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤအရာသည် ယွီချင်း အဆင့်ခြောက် နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရတနာဖြစ်နေသည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားဦး။

အဆိပ်ရှိသော အစွယ်တစ်စုံတည်းပင် မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးရန် လုံလောက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသား ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

အတွင်းထဲတွင် အခြား နတ်ဆိုးသားရဲများကို မတွေ့ရပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူထဲရှိ မူလနတ်ဆိုးသားရဲများအားလုံးသည် ချီယန် စပါးအုံးမြွေကြီးက မျိုချခံရခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဟုတ်ပါတယ်။

ဂျိချန်းဖန် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ သွားပြီး ပူပြင်းသော ချော်ရည်ကန်ဘေးတွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေကာ သူ၏ အကြည့်များ ပတ်ပတ်လည်တွင် စဉ်ဆက်မပြတ် ဝေ့ဝဲနေသည်။

“နင် ဘာရှာနေတာလဲ” ယိုကျီက မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီနေရာက မီးဓာတ်မူလစွမ်းအင်တွေ နောက်ဆုံးလာတုန်းကထက် အများကြီး ပိုများနေတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား”

သူတို့ နောက်ဆုံး လာရောက်တုန်းက။

ဒီနေရာက မီးဓာတ်မူလစွမ်းအင်တွေ ဒီလောက် မထူထပ်သေးဘူးလေ။

ယိုကျီ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပိယောင် မျက်လုံးမှိတ်တုပ်မှိတ်တုပ်လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင် ပြောချင်တာ ဒီနေရာမှာ မီးဓာတ်သဘာဝရှိတဲ့ နတ်ဘုံ မြေသားရတနာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်ပေါ့?!”

“ဖြစ်နိုင်တယ်” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ကျောက်နက်လိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

“ချော်ရည်အောက်မှာများ ပုန်းနေတာလား”

ဂျီချန်ဖုန်းသည် သူ့ရှေ့မှ ချော်ရည်ပင်လယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤချော်ရည်များသည် မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ မည်မျှ နက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူများကတော့ သေချာပေါက် ဆင်း၍ မရနိုင်ပေ။

ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ နက်နဲသော မီးမှန် ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မီးအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ဤအရာကို အသုံးပြု၍ လိုဏ်ဂူထဲရှိ နတ်ဘုံ မြေသားရတနာကို ရှာဖွေနိုင်မလား ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း—“

မမြင်နိုင်သော နက်နဲသည့် စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဂျီချန်ဖုန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ သတိထား၍ အာရုံခံလိုက်သည်။

မီးအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော နက်နဲသော မီးမှန်ကို အသုံးပြု၍ ချော်ရည်များအောက်တွင် အလွန် ပူပြင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို သူ တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

“နတ်ဘုံ မြေသားရတနာ တကယ်ရှိ နေတာပဲ!”

ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

စွမ်းအင်ကို အကဲဖြတ်ကြည့်လျှင်။

ချော်ရည်အောက်မှ နတ်ဘုံ မြေသားရတနာ၏ အဆင့်က မနိမ့်လှဟု ထင်ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုးကောင်းကင် နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခု ဖန်တီးပြုပြင်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်လောက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ နက်နဲသော မီးမှန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး နက်နဲသော မီးမှန်မှ မီးနဂါးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာစေရန် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

မီးနဂါးသည် အောက်ရှိ ချော်ရည်များထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ။

မီးနဂါးသည် ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်း တစ်ခုကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းသည် လူ၏ ဦးခေါင်းအရွယ်ခန့် ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလွန် ပူပြင်းသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် မီးဓာတ်သဘာဝရှိ နတ်ဘုံ မြေသားရတနာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသည်။

သူတို့ရှေ့မှ ကျောက်စိမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ

ယိုကျီပင် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ဘဲ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်မိသည်။ “အဆင့်အမြင့်ဆုံး ချီရွှမ်ကျောက်စိမ်း လား?!”

…

…