ဘိုင်ယွင်မြို့နယ်၏လက်ရှိအခြေအနေ

"နှစ်ယောက်ပဲ ထားခဲ့လိုက်၊ နာမည်ကောင်းရှိတဲ့သူဆိုရင် ရပြီ။"

ရှန်းယီ၏စိတ်အာရုံမှာ ယခုအချိန်တွင် သိုင်းပညာအပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်ထားသည်။

အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် တာဝန်ယူရသည့် သေးဖွဲသော ကိစ္စရပ်များ သို့မဟုတ် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုမှရသည့် အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ်အပေါ် သူ စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

လက်သန့်သည့် လူငယ်အချို့ကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုခြင်းသည် သူ၏ အကုသိုလ်များကို လျှော့ချရာလည်း ရောက်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုန့်ချန်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှန်းယီပြောသော "နာမည်ကောင်း" ဆိုသည်မှာ ရက်စက်ခြင်းကို ပြောဆိုခြင်းလောဟု တွေးတောမရ ဖြစ်နေသည်။

နာမည်ကျော် ဓားပြရှန်း လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေပြီးမှတော့ မည်သူက နာမည်ကောင်း ကျန်ရစ်ပါဦးမည်နည်း။

မကြာမီ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ နာမည်နှစ်ခုကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ တာ့နျို၊ အာ့နျို ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်လူတွေနေရာမှာ အစားဝင်ပြီး တာဝန်ယူရမယ်။"

ခေါ်ယူခြင်းခံရသူ နှစ်ဦးမှာ ထိုလူများထဲတွင် ဗလအကောင်းဆုံးနှင့် မျက်နှာအထားအသိုအတင်းမာဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ သတ္တိကို မွေးမြူကာ လက်ပိုက်လျက် မျက်နှာသေဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ရှန်းယီ ဘာပြောပြော သူတို့ကတော့ အဖက်လုပ်မည်မဟုတ်ဟု ကြုံးဝါးထားကြပုံရသည်။

သို့သော် ရှန်းယီက သူတို့ကို ဆုံးမဩဝါဒပေးရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ ဆုန့်ချန်ဖုန်းဘက်သို့သာ လှည့်ကြည့်ကာ "တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် လက်အောက်ငယ်သားများ၏အလောင်းများ ရှိနေသော်လည်း နတ်ဆိုးအလောင်းမှာ အစအနပင် မကျန်တော့သည်မှာ အမှန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

"မနေ့ကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဆုန့်ချန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်သည်လော သို့မဟုတ် ရှန်းယီက ဆင်ခြေတစ်ခုပေးကာ သူ့အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပေးခြင်းကို ကျေးဇူးတင်သည်လော ဆိုသည်မှာ မသေချာချေ။

ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ "စားရေးတော်ကြီးလျိုက မင်းအတွက် သတင်းပါးလိုက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ မင်းလုပ်တာတွေက နည်းနည်း လက်လွန်နေပြီမို့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်း ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေပါဦးတဲ့။"

ယခင်ကဆိုလျှင် ရှန်းယီသည် ဘေးရောက်နေသော ဤအဘိုးကြီးထက် သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုစောစီးစွာ ရရှိသူဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သတင်းစကားမှာ ဆုန့်ချန်ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

ခွေးနတ်ဆိုးနှင့် မျောက်နတ်ဆိုးတို့၏ခေါင်းများ ပြတ်သွားသည့်သတင်းမှာ အထက်လူကြီးများထံသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

"..."

ရှန်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောချေ။

"နတ်ဆိုးတွေက ရက်စက်ကြပေမဲ့ သူတို့က ဘိုင်ယွင်မြို့နယ်ရဲ့အပြင်ဘက်မှာပဲ နေကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ သေးဖွဲတဲ့ နှောင့်ယှက်မှုလေးတွေကိုတော့ ငါတို့က မျက်စိမှိတ်ပေးထားသင့်တာပေါ့... အရင်က မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလား။"

မနေ့က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် မြို့နယ်ရုံးခန်းထဲအထိ ဗြောင်ကျကျ ဝင်ရောက်လာပြီး လက်စားချေသွားသည့် ကိစ္စကြောင့် ဆုန့်ချန်ဖုန်းမှာ အတော်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပုံရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ အလုပ်သွားကြတော့။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး နားတော့မယ်။"

ဆုန့်ချန်ဖုန်းနှင့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်စု ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ တံခါးပြင်သို့ လျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏စစ်ဆေးခြင်းမှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အရာရှိများအားလုံးမှာ သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

သူ နားမလည်နိုင်သည်မှာ... ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လှည့်ဖြား၍ အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် ဤလူများ ဘာဆက်လုပ်ရန် စိတ်ကူးထားကြသနည်း။

အရာရှိဦးထုပ် ခေတ္တချွတ်ရမည်ကို ကြောက်လန့်နေခြင်းမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရခြင်းထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေသလော။

လူသားကို အစာအဖြစ် စားသုံးသော နတ်ဆိုးများမှာ သင်သည် သာမန်အရပ်သားလော သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးလော ဆိုသည်ကို ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

"အရာရှိရှန်း။"

ချန်ကျိက လက်ဝါးနှင့်လက်သီးစုံယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည် "မနေ့ညက ကိစ္စ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

မနေ့ညက ဘာတွေ တကယ်ဖြစ်ခဲ့သလဲဟု သူ မေးချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှန်းယီ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

ချန်ကျိက ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးကို သိနေသကဲ့သို့ "ဒီရက်ပိုင်း မြို့နယ်ထဲက အရာရှိတွေရော၊ သူဌေးမိသားစုတွေရော ချင်းကျိုး မြို့က နာမည်ကြီး သိုင်းဆရာတွေကို ငွေပုံပေးပြီး ခေါ်နေကြတယ်။ သူတို့က အိမ်စောင့်ဖို့သက်သက် ငှားထားတာဆိုပေမဲ့ မြို့ပြင်က နတ်ဆိုးတွေအတွက်တော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဟန့်တားမှု ဖြစ်စေတာပေါ့။"

"သိုင်းဆရာတွေလား" ရှန်းယီ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ထင်ရှားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက လာကြတဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရှိသူတွေလေ" ဟု ချန်ကျိက အားကျသည့်လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည် "ဥပမာ... လင်းမိသားစုက ဖိတ်ထားတဲ့ ကျောက်လက်ဝါး လို့ လူသိများတဲ့ ဆရာကြီး လျိုချီဆိုရင် သူ့ရဲ့သံလက်ဝါးအောက်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ဒါဇင်ကျော် သေဖူးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။"

"အဲဒီ သိုင်းဆရာတွေက ဆေးရည်ချိုးတာတွေ၊ အဖိုးတန် အသားနဲ့ ဆေးဝါးတွေ စားသုံးပြီး ကြီးပြင်းလာကြတာ။ လမ်းခုလတ်ကမှ စခဲ့ရတဲ့ ငါတို့လို အမှုထမ်းတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ယုံကြည်အားကိုးရတယ်။ အဲဒီ သူဌေးကြီးတွေက သူတို့မိသားစု အသက်အန္တရာယ်အတွက် ငါတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အားကိုးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်မှာကို အရာရှိရုံးက မကြောက်ဘူးလား" ရှန်းယီက နားမလည်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းတွေက အင်ပါယာနန်းတော်မှာ မှတ်ပုံတင်ထားပြီးသားတွေလေ" ဟု ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားနည်းသော ချန်ကျိက သိုင်းလောက ကောလာဟလများကို စိတ်ဝင်တစား ပြောပြနေသည်။

"ဒါတင်မကဘူး၊ ငွေနဲ့ ဖိတ်လို့ရတဲ့သူတွေက အဆက်အသွယ်နဲ့ ဖိတ်ရတဲ့သူတွေလောက် အစွမ်းမထက်ကြဘူး။ ကြားရတာတော့... မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ချင်းကျိုးက သူ့ဆရာဆီ စာရေးပြီး အကျော်အမော်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို ဖိတ်ထားတယ်တဲ့။ အဲဒီလူက အိမ်တော်ထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်းထွက်လေ့မရှိဘူး။ ဆရာကြီး လျိုချီတောင် ပိုင်ယွင်မြို့နယ်ကို ရောက်စက အဲဒီလူကို သွားပြီး ဂါရဝပြုခဲ့ရသေးတယ်တဲ့။"

ရှန်းယီ စိတ်ဝင်စားသွားကာ လေသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည် "အဲဒီ သိုင်းဂိုဏ်းတွေက တပည့်လက်ခံတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လို သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိလဲ"

အကယ်၍ ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ရှာတွေ့နိုင်လျှင် ဤရုံးခန်းထဲတွင် နေရသည်ထက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနိုင်ပေသည်။

"ပါရမီ၊ မျိုးရိုးနောက်ခံနဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ။ အဲဒီသုံးခုထဲက တစ်ခုခု လိုနေရင်တော့ မရဘူး" ဟု ချန်ကျိက ပြောရင်း ရှန်းယီ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည် "ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံး တားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါကတော့ အခု မင်းဝတ်ထားတဲ့ အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ထားလို့ မရဘူး။"

ချန်ကျိ၏မျက်လုံးထဲမှ အကူအညီမဲ့နေသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သိုင်းလောကဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အင်ပါယာနန်းတော်၌ မှတ်ပုံတင်ထားမှသာ အသိအမှတ်ပြုခံရသည်မှာ ခြေချင်းခတ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

ဤလမ်းကို စတင်လျှောက်လှမ်းမိသူများအနေဖြင့် အင်ပါယာအာဏာစက်အောက်သို့ သွတ်သွင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကြသဖြင့် အစိုးရနှင့် ပတ်သက်သူများကို ငြင်းပယ်ကြခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုင်ယွင်မြို့နယ်ကတော့ ပိုင်ယွင်မြို့နယ်ပါပဲ၊ သိပ်တော့ ပရမ်းပတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခရောက်တာကတော့ သာမန်အရပ်သားတွေပဲပေါ့" ဟု ချန်ကျိက ရင်နာနာဖြင့် ပြောသည်။

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အလောတကြီး မေးလိုက်သည် "မိန်းကလေးတွေကိုတော့ အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ပြီ၊ မျောက်နတ်ဆိုးက ဘယ်တော့ လာမှာလဲ"

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ထိုသို့သော ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ ဓားပြရှန်းကိုသာ နောက်ကွယ်မှ ကျိန်ဆဲနေမိမည်။

ယခုမှသာ ကျိန်ဆဲရုံနှင့် ဘာမှမထူးခြားကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။

ဓားဆွဲထုတ်၍ ခုတ်ပိုင်းရန်မှလွဲ၍ သူ့တွင် အကြံဉာဏ် မရှိချေ။ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဆိုးများ၏မျက်စိအောက်တွင်ပင် အေးဆေးသက်သာစွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော ရှန်းယီအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက် ထားလိုက်ရတော့သည်။

ရှန်းယီတွင် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

"ငါ အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးပြီ။"

ရှန်းယီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။

ချန်ကျိ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူကတော့ ကိစ္စအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းပြီးနေလေပြီ။

"မျောက်နတ်ဆိုးက ဘာမှမပြောဘူးလား"

"ငါက အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လုပ်တတ်တဲ့သူမို့ ငါ့ကို သဘောကျတယ်တဲ့။ ဆုန့်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ နေရာကိုတောင် ငါ့ကို ပေးချင်နေကြတာ" ဟု ရှန်းယီက ပညာရှိဝတ်စုံဝတ် မျောက်အိုကြီး ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်း သဘောတူလိုက်လား"

"မတူပါဘူး။"

"မအံ့သြပါဘူး..." ချန်ကျိ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်သွားသည်။ ဆုန့်ခေါင်းဆောင် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု သူ တွေးနေခဲ့မိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းများ ရှိနေခဲ့သည်ကိုး။

"အော်... မေ့လို့၊ မင်း ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ" ဟု သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဘယ်နေရာက တစ်မျိုးဖြစ်နေလို့လဲ"

"သေချာတော့ မပြောတတ်ဘူး... မြင်ရတာ တစ်ခုခုက ထူးခြားပြီး မျက်စိထဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသလိုပဲ။"

ရှန်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ နားလည်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို အကြောများထဲသို့ ဖြည်းည်းချင်း ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ပြရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများကို သတိပေးရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးလေးတွေက သူ့ကိုမြင်တိုင်း ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေကြလျှင် နတ်ဆိုးသက်တမ်း ဖြည့်တင်းရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

စွမ်းအင်များကို ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ရှန်းယီက လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ "နောက်ဆိုရင် မင်းပဲ သူတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်လိုက်တော့၊ ပြဿနာတွေတော့ မရှာနဲ့ဦး" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

ချန်ကျိ၏ရင်ထဲတွင် သံသယများ မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် ခေတ္တမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီက လုံးဝ အပြောင်းအလဲ လုပ်တော့မည်လော။ ပြည်သူတွေဆီက မတရား ညှစ်ယူတာတွေ မလုပ်တော့ဘူးလား။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

"နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။"

ရှန်းယီက သူ့ကို တားလိုက်သဖြင့် ချန်ကျိက နားမလည်စွာ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။

"ငါ့ကို ငွေအချို့ ခေတ္တချေးပါဦး။ လစာရရင် ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

"..."

ချန်ကျိ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

'ကောင်းကြသေးရဲ့လား၊ အခုတော့ ငါ့ဆီကနေ အသားကို လှီးထုတ်နေပြီ။'

သူသည် ခါးပတ်ထဲမှ ငွေအကြွေစအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါက ကျင်းယွီ ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စုထားတာ..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ပြန်မဆပ်နိုင်ရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သူမကို လက်ထပ်ယူလိုက်မယ်။"

ရှန်းယီက ငွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ခံလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ လျှောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။