လျူလီမြောင်ရွာသို့ ချီတက်ခြင်း

လျိုမိသားစုမှ သားအဖနှစ်ယောက် သေဆုံးမှုသည် ရှန်းယီအတွက် အေးစက်သောရေတစ်ပုံးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ အသိတရား ရသွားစေသည်။

"ကံကောင်းတာလေးကို အားကိုးပြီး လျှောက်မလုပ်နဲ့"

နတ်ဆိုးများသည် အတွေ့အကြုံရဖို့ စောင့်နေသော အသိဉာဏ်မဲ့ တိရစ္ဆာန်များ မဟုတ်ကြပေ။

သူတို့သည် နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး သူရဲကောင်းများ လာသတ်တာကို စောင့်နေမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီသည် ယခင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးချကာ နတ်ဆိုးများ သတိလက်လွတ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက လွယ်ကူသော်လည်း ထာဝရ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုကြမ်းကြုတ်သော သတ္တဝါများတွင်လည်း ခံစားချက်ရှိကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း ဆက်သွယ်မှုသည် ရှန်းယီထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

အမွေးနက် ခွေးနတ်ဆိုး လျိုမိသားစုအိမ်သို့ သွားသည်ကို သိလျှင် ဘယ်သူက နောက်ယောင်ခံလိုက်သွားသည်ကို သူတို့ မသိဘဲ နေမည်လား။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင် သေဆုံးတိုင်း ကျန်ရစ်သူများက ပိုမိုရက်စက်လာကြပြီး သတိထားမှုလည်း မြင့်တက်လာသည်။

အကယ်၍ မျောက်နတ်ဆိုးများ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက နောက်တစ်ကြိမ် သူ့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်မည့်သူမှာ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးကြီးများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယီသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မနေထိုင်ချင်ပေ။

သူ့အနေဖြင့် နတ်ဆိုးသက်တမ်းများ ပိုမိုလိုအပ်နေသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ရှန်းယီသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုယဲ့လမ်းမပေါ်၌ ပြည်သူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး သူ့ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

အစိုးရအမှုထမ်းအချင်းချင်း ပြန်ရိုက်နှက်နေသော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

ရှန်းယီက မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ" ချန်ကျိက လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးပြီး ကျန်လူများကို ကြိုးဖြေပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ချန်ကျိသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဗျာများနေပုံရသည်။ သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ သွေးစွန်းနေသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေး တစ်ချက်လောက် ကြည့်မလား... ဟိုကောင်တွေဆီက ပြုတ်ကျသွားတာ"

ရှန်းယီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာကို ယူဖတ်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပါဝင်သည်။

"လျူလီမြောင်ရွာကို လာခဲ့၊ မင်းကို မေးစရာရှိတယ်"

စာတွင် အစ၊အဆုံး မပါသလို နာမည်တစ်ဝက်လောက်ပင် ရေးမထားပေ။ သို့သော် ခွေးနတ်ဆိုးအုပ်စုအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသော ရှန်းယီအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် စာရေးခြင်းထက် လက်နက်ကိုင်ရသည်ကို ပိုကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိထားသည်။

ထိုအုပ်စုထဲတွင် စားဝတ်နေရေး ပူစရာမလိုဘဲ အားနေသူမှာ ခေါင်းဆောင် ခွေးအိုကြီးသာ ရှိပြီး၊ မွေးဝါကြီး နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော အစိုးရအမှုထမ်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိကလည်း တစ်ခုခု မူမမှန်သည်ကို သတိထားမိပုံရသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ သွားလို့တော့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လစ်လျူရှုထားလိုက်ရင် သူတို့က မြို့ထဲအထိ လာရှာကြလိမ့်မယ်... စာရေးတော်ကြီး လျူ ကို သွားပြောကြည့်မလား"

လူတိုင်းသိကြသည်မှာ လျူတျန်းလီသည် ရှန်းယီကို တူတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး မြှောက်စားထားကြောင်းပင်။

ထိုဆက်ဆံရေးကြောင့် တစ်ဖက်လူသာ ကူညီမည်ဆိုလျှင် ခရိုင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ခေါ်ပြီး နတ်ဆိုးများနှင့် စကားပြောပေးနိုင်လောက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် လျူလီမြောင်ရွာက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်" ချန်ကျိ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်"

နံရံကို မှီပြီး သွေးများ အန်နေသော ကျန်းဖုန်းထျန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"လျူတျန်းလီက အမိန့်ပေးပြီးသား၊ အခု မင်းတို့ အမှုထမ်းတစ်ဝက်တောင် လှုပ်ရှားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခရိုင်ထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ။ မင်းက ကံကောင်းလို့ လူကြီးက အသက်ကယ်ထားတာ၊ ကျန်တဲ့ အသက်တွေအတွက်တော့... ဖွီ... မင်း ဝင်ပါနိုင်မယ့် အဆင့်မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျိ၏ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အားငယ်မှုများ လွှမ်းမိုးလာသည်။

ရှန်းယီ၏သိုင်းပညာသည် သာမန်အမှုထမ်းများထက် သာလွန်သော်လည်း ခွေးနတ်ဆိုးအုပ်စုကြီး တစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

နတ်ဆိုးသတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ယခုအခါ ခရိုင်ရုံးထဲတွင်သာ ငြိမ်နေကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ် ချန်ကျိသည် ရှန်းယီ၏မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုများ ပြေလျော့သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အရာရှိရှန်း..."

ရှန်းယီက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အရင် ပြန်နှင့်လိုက်"

နတ်ဆိုးများသည် တောင်နက်ကြီးထဲတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် လိုက်ရှာရန် ခက်ခဲမည်ကို သူစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ လာရှာတာကို ထိုင်စောင့်နေရခြင်းကလည်း အရမ်း အားနည်းလွန်းရာ ကျသည်။

'အခု သူတို့က စကားပြောချင်တယ်ဆိုတော့... ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို ဘယ်လက်လွှတ်ခံမလဲ'

"..."

ရှန်းယီသည် ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ချန်ကျိသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိသည်။

"မြို့ပြင်ကို ထွက်မလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မြို့ပြင်ထွက်မယ် ဟုတ်လား ငါ သူ့ကို လမ်းဘေးလူမိုက်ဘဝကတည်းက စောင့်ကြည့်လာတာ။ သူ့အမေအရင်းကို နတ်ဆိုးတွေ ဖမ်းသွားရင်တောင် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်မယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး။ အခုမှ လာပြီး သူရဲကောင်းကြီး လုပ်ပြနေတယ်"

ကျန်းဖုန်းထျန်သည် သူ့လူနှစ်ယောက်၏တွဲကူမှုဖြင့် ထရပ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ သလိပ်ထွေးချလိုက်သည်။

"ထွီ"

...

ဘိုင်ယွမ်ခရိုင် မြို့ပြင်တွင်...

လူရိပ်တစ်ခုသည် လေကိုခွင်းသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သစ်ပင်များ တုန်ခါသွားပြီး ငှက်များ လန့်ပျံကုန်ကြသည်။

မူလက သာမန်သိုင်းကွက်တစ်ခု ဖြစ်သော မြွေနဂါးခြေလှမ်းရှစ်လှမ်း သည် ကနဦးအဆင့် - မရီဒျန်ငါးခု စွမ်းအင်၏တွန်းအားကြောင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေသည်။

မကြာမီ ရှန်းယီသည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းကို လျှော့လိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းလိုက်သည်။

ယခုလေးတင် အပြင်းအထန် ပြေးလွှားလာခဲ့သည့် လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ပေ။

လျူလီမြောင်ရွာ၏လယ်ကွင်းများထဲတွင် ရွာသားများ အလုပ်ရပ်တန့်သွားပြီး ဓားလွယ်ထားသော လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အစိုးရအမှုထမ်းတစ်ဦး ရောက်လာခြင်းသည် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အမှုထမ်း ကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာခြင်း သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် လာသူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာသားများ၏ထုံထိုင်းနေသော မျက်နှာများ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

သူတို့ ဤအမှုထမ်းကို မှတ်မိသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်က ခွေးနတ်ဆိုးကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့ပြီး ပြန်သွားချိန်တွင် ငွေတစ်ပြားမှ မယူခဲ့သော အမှုထမ်း။

လမ်းမလျှောက်တတ်တတတ် ကလေးမလေး တစ်ဦးသည် သူနှင့် မတော်သော အဝတ်စုတ်ကြီးကို ဝတ်ထားပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လျှောက်လာကာ အက်ကြောင်းထပ်နေသော ပန်းကန်လုံးလေးကို ပေးလိုက်သည်။

"ဦးဦး... ရေ သောက်ပါဦး"

ရှန်းယီ သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ပန်းကန်ကို ပြန်ချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏အကြည့်သည် တစ်ဖက်ရှိ တောင်လမ်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"စောစောရောက်တာထက် အချိန်ကိုက်ရောက်တာက ပိုကောင်းတယ်" ဆိုသလိုပင် တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။

ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းပေါ်တွင် သာမန်လူထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမြင့်မားသော အရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် တောအုပ်ထဲတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

ရှုပ်ထွေးပြီး စေးကပ်နေသော အမွေးများအောက်တွင် သူတို့၏ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေပြီး မျက်နှာထားများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခါးဝတ်အဝတ်စ တစ်ခုသာ ပါရှိပြီး ပခုံးပေါ်တွင် နှစ်လံခန့် မြင့်သော ဝေါယာဉ်ကြီးတစ်ခုကို ထမ်းလျက် မြေပြန့်ကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ထိုဝေါယာဉ်ပေါ်တွင် အနည်းဆုံး ပိဿာချိန် (၈၀၀) ခန့်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခု လှဲလျောင်းနေသည်။

၎င်း၏အဆီပြင်များသည် လက်နှစ်ချောင်းစာခန့် ထူပြီး အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ရေတွက်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ ဆီများဖြင့် တောက်ပြောင်နေသော အဝါရောင်ရင့်ရင့် အမွေးများ ဖြစ်ပြီး အခြား ခွေးနတ်ဆိုးများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ဝေါယာဉ်ကို ထမ်းလျက် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အဝတ်စုတ် ဝတ်ထားသော ကလေးမလေးသည် ပန်းကန်ကို ပြန်ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိပြီး "ဗုန်း" ခနဲ လဲကျသွားသည်။

သူမ၏ညစ်ပေနေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အမူအရာများ အေးခဲသွားပြီး အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရီလာသည်။

အခြား ရွာသားများမှာမူ သူမလောက် မကြောက်ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ တည်ငြိမ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်များကို ကျင့်သားရနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရွာအဝင်ဝကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ခါး၌ ဓားတစ်လက်သာ ချိတ်ထားသော အမှုထမ်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။

အမှုထမ်း၏နောက်တွင် မည်သူမျှ ပါမလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွာသားများ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သူတို့သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကြသည်။ မငိုကြသလို ထွက်လည်း မပြေးကြပေ။

ရုတ်တရက် ကလေးမလေးသည် သူမ၏အပေါ်မှ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှုထမ်းက သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျော်ခွသွားပြီး ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဓားရှည်တစ်လက်လုံး ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင်...

ရှန်းယီသည် ဓားကို ဘေးစောင်းကိုင်လျက် ကြီးမားလှသော ဝေါယာဉ်ကြီး၏ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။