ချွေ့မိသားစု၏ ပြဿနာများ ( ၁ )
Vol. 14 Ch. 168
အရာရှိက တော်တော်ရိုးသားတာကိုမြင်တော့ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့နေရာလွတ်ထဲမှ ငွေအနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူပြီး သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မတို့ ဒီကိုရောက်ပြီးရင် ဘယ်မှာနေရမလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား။”
ဤမေးခွန်းသည် အခြားသူများအတွက် အစိုးရိမ်ဆုံးမေးခွန်းလည်း ဖြစ်သည်။ ရှီလင်ကျေးရွာရှိ မိသားစုစုံစုသည် အမှီအခိုကင်းစွာ အလုပ်လုပ်ကြသည်ဟု အရာရှိက အစောပိုင်းတွင် ပြောပြထားပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ နေထိုင်ဖို့ နေရာ ရှိပါဦးမည်လား။
အရာရှိသည် ဤပို့ဆောင်ခြင်းကိစ္စရပ်မှ ငွေရရှိရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ဖြစ်သွားသည်။
မိသားစု သုံးစု၏ နယ်မြေ အနောက်ဘက် တောင်ခြေရင်းအနီးရှိ နေရာကို ညွှန်ပြသည်။
“မိသားစု သုံးစုရဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို ဖြတ်သန်းပြီးရင် နောက်ကျောဘက်မှာ ပျက်စီးနေတဲ့ အိမ်တွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့အားလုံး အဲဒီနေရာမှာ အခြေချနေထိုင်ရလိမ့်မယ်။ သို့ပေမယ့်…”
အရာရှိက တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရသည်။
“ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်တာလဲ” မော့ချူဟန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
အရာရှိသည် မော့မိသားစု ညီအစ်ကိုများကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ မော့ချူဟန်က တင်းမာသောလေသံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်သည်ကိုမြင်လျှင် မော့ချူဟန် သူ့အပေါ် လက်ပါလာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အမြန်ပြောလာခဲ့သည်။
“အဲဒီအိမ်တွေက အချိန်အတော်ကြာ လူမနေထိုင်တာကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး နေရာအနှံ့ အပေါက်အပြဲတွေ ရှိတယ်။ ရွာလူကြီးတစ်ယောက်ယောက်ကများ သူတို့အိမ်တွေကို ခင်ဗျားတို့ ယာယီနေထိုင်ဖို့ အိမ်ငှားမပေးရင် ခင်ဗျားတို့တွေ ဆောင်းတွင်းမှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်။”
သူ စကားပြောနေစဉ် အရာရှိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မော့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကြား လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ရှီလင်ကျေးရွာရဲ့ ရွာလူကြီးက ချွေ့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်ပြီး လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့ရဲ့ ဦးလေးပဲ။ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့က ဒီရွာကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင် ရွာလူကြီးကို သီးသန့် သတိပေးစရာ မလိုဘူး။ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ရမယ်ဆိုတာကို ရွာလူကြီးက တန်းသိတယ်။ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို သေချာပေါက် ပြဿနာရှာနိုင်တာကြောင့် ခင်ဗျားတို့ သတိထားသင့်တယ်။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသဖြင့် အရာရှိပြောသည်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရသည်။
မော့ကျိုးယွီနှင့် မော့ချူဟန်တို့သည် ဒီလိုလူရွှင်တော်တွေကို အလေးအနက်ထားမှာ မဟုတ်သလို သူမကလည်း ဒါကို ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဟဲကျစ်ယန်သည် သူတို့က နေရာဒေသအသစ်ကို စရောက်လာတဲ့ လူသစ်တွေဖြစ်လာကတည်းက သူတို့ရှေ့က အရာရှိနှင့် အဆက်အသွယ်အချို့ ထူထောင်ရန် လိမ္မာပါးနပ်မှု ရှိသည်။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်လာရင် ဒါက ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။
ထို့ကြောင့် သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “အရာရှိလူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။”
သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဟဲကျစ်ယန်က နောက်ထပ် ငွေတစ်တွဲ ထုတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။
အရာရှိက ငွေစကိုယူကာ သူ့လက်ထဲတွင် ချိန်ဆနေရင်း သူ့အပြုံးက ပို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ဟားဟား… ငါ့မျိုးရိုးအမည်က မာ၊ နာမည်ကတော့ မာကျွင်းရှန့်လို့ခေါ်တယ်။ နောင်မှာ မင်း ပြဿနာတွေ့ရင် အစိုးရရုံးမှာ ငါ့ကို လာရှာလို့ ရတယ်။”
မာကျွင်းရှန့်သည် အစတုန်းက ဒီလူတွေမှာ ငွေမရှိလို့ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့ကို ချွေးသိပ်ပေးလိုစိတ်မရှိတာဟု ထင်မြင်မိသည်။
အဆုံးမှာတော့ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့ဟာ ဒီလူတွေအပေါ် မည်သို့မည်ပုံကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိဘဲ အလွန်မောက်မာစွာ ပြုမူခဲ့ပေသည်။
သိသာထင်ရှားစွာပင် ဒီလူတွေက သူတို့ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မလုပ်ဘဲ စကားကောင်းပြောမယ်ဆိုရင် ဆက်ဆံရ လွယ်ကူပေသည်။
သူတို့ဆီက အကျိုးကျေးဇူးတွေရချင်ရင် စကားချိုချိုလေးသာ ပြောဆိုဖို့ လိုအပ်သည်။
အခြားအရာရှိများသည် မာကျွင်းရှန့်၏ လုပ်ရပ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေပြီး မော့မိသားစုထံမှ မာကျွင်းရှန့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ လူတော်တော်များများက မော့မိသားစုဆီ အပြေးရောက်လာခဲ့ကြသည်။
အရာရှိငယ်တစ်ဦးက မော့ညီအစ်ကိုများကို ပြောလိုက်သည်၊ “အဟမ်း… ကျွန်တော် အားလုံးကို အကြံပေးပါရစေ။ ခဏနေကျ ရွာလူကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို အိမ်ရာခွဲဝေပေးတဲ့အခါကျရင် အရှေ့ဘက်အကျဆုံး နေရာကို ခင်ဗျားတို့ သေချာပေါက် မရွေးသင့်ဘူး။”
မော့ကျိုးယွီက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
အရာရှိက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။ အရာရှိက သူ့ကို ပေးလာမယ့်ငွေကို စောင့်နေပုံရသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုကဲ့သို့သောလူများကို အမုန်းဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သည့်ငွေကိုမျှ ထုတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
အရာရှိက အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူ လိုချင်သည့် အကျိုးအမြတ်ကို မရရှိသဖြင့် လှည့်ထွက်သွားဖို့ပြင်သည်။
ဒါပေမယ့် သူ နောက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ မော့ချူဟန်က သူ့အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ပြောစမ်း။ အကြောင်းပြချက်ကို အခုချက်ချင်း ပြောစမ်း။”
အရာရှိသည် သူ့အလိုလို ပြန်ခုခံလိုသော်လည်း မော့ချူဟန်၏ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်များကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူ့သတ္တိတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်သည်။
“ကျုပ်ကို အရင်လွှတ်ပေး၊ လွှတ်။ ခင်ဗျား ဒီလိုမလုပ်ရင်တောင် ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြပေးမှာပဲဗျ။”
မော့ချူဟန်၏ လက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားကာ အရာရှိအား လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။
အရာရှိသည် ဆွဲမခံလိုက်ရလို့ နာကျင်နေတဲ့ သူ့လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောပြပေးသည်၊ “အဲဒီအရှေ့ဘက်အကျဆုံးခြံထဲမှာ လူတော်တော်များများ သေထားတယ်။ လူတိုင်းက အဲဒီမှာ သရဲခြောက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
မော့ချူဟန်က သူ့ကို ဆက်မေးမှာကို ကြောက်လို့ ပြောပြပြီးတာနဲ့ အရာရှိက လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ မာကျွင်းရှန့်သည်လည်း မော့မိသားစုနှင့် ဝေးရာကို ရွှေ့သွားခဲ့သည်။
အဲဒီခြံရဲ့ အခြေအနေကို အသေးစိတ် ပြောပြဖို့ ဆန္ဒမရှိပေ။ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ မျက်နှာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်ပါသေးသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ မော့ညီအစ်ကိုတွေက သူ့ကို တားဖို့ မကြိုးစားပေ။ သူတို့ ရွာထဲကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဘယ်နေရာတွေ ဝေငှပေးလာမယ်ဆိုတာ သိပ်မကြာခင်မှာ သူတို့ သိလာရလိမ့်မည်။
သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လူနေထူထပ်သော ခြံဝင်းများရှိသည့် နေရာကို ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
ခြံတံတိုင်းများသည် ဆယ်ပေကျော်မြင့်ပြီး တံခါးများအားလုံးကို တင်းတင်းစေ့ပိတ်ထားသည်။
အရာရှိက လူတိုင်းက အကြီးဆုံး ခြံဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
မာကျွင်းရှန့်သည် မော့ညီအစ်ကိုများထံ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဒါက ရွာလူကြီးချွေ့ရဲ့ အိမ်ပဲ။”
မော့ကျိုးယွီသည် မာကျွင်းရှန့်၏ သူတစ်ပါးအတွက် စဉ်းစားပေးစိတ်ကို လက်ခံသည့်အနေဖြင့် အသာလေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် အတွင်းမှ တံခါးကို ဖွင့်လာပေးသည်။
တံခါးကို ဖွင့်ပေးသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အရာရှိတွေကို မြင်တော့ အဲဒီလူက အံ့အားသင့်သွားကာ “ဒီလူတွေကို ခရိုင်တရားသူကြီး စေလွှတ်လိုက်တာလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
အရာရှိက သူ့နောက်ကလူတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “စုစုပေါင်း အိမ်ထောင်စု ( ၃ ) စု ရှိတယ်။ ဒါကို စီမံဆောင်ရွက်ပေးဖို့ ရွာလူကြီးကို ပြောပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ညနေစောင်းနေပြီ။
“အဖေရဲ့ စိတ်အခြေအနေမကောင်းဘူး။ မနက်ဖြန်မှ ပြောကြရအောင်။”
သူပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်လာသဖြင့် ထိုလူက တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့ကြည့်ရတာ အရာရှိတွေကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ပုံပင်။
ဒီလို အခြေအနေမျိုး အရာရှိတွေ ကြုံခဲ့ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ဘူး။
တစ်စုံတစ်ဦးကို ပို့ဆောင်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်းလိုလို ချွေ့မိသားစုသည် ဤပြင်နှင်ဒဏ်ခံရသူများကို တမင်တကာ ခြိမ်းခြောက်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဒီနည်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
အိမ်ရာခွဲဝေပေးခြင်းသည် မူလက ရွာလူကြီး၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး တာဝန်ရှိသူများက ထိုနေရာသို့ လူများ ပို့ဆောင်ပေးပြီးသည်နှင့် သူတို့တာဝန်ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အရာရှိများသ်ည အချင်းချင်းကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။
မာကျွင်းရှန့်သည် ဟဲကျစ်ယန်ထံမှ ပိုက်ဆံနှစ်ခါတောင် လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်လို့ သူ မပြန်ခင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့အား တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။
“တရားသူကြီးမင်းချွေ့က သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေနဲ့ အရင်ကတည်းက ပြောဆိုဆက်သွယ်ထားပြီးသားလေ။ ဒီကို သူပို့လိုက်တဲ့ အကျဉ်းသားအားလုံးက သူ မကျေနပ်တဲ့သူတွေပဲ။ ချွေ့မိသားစုက တရားသူကြီးမင်းချွေ့ရဲ့ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးကြလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို အိမ်ရာ မစီစဉ်ပေးတာက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုပဲ။”
မော့ကျိုးယွီက ဒါကိုကြားတော့ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုက ဘာဖြစ်နိုင်လောက်မလဲ။”
မာကျွင်းရှန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ကျုပ်တို့က လူတွေကို ဒီကို လိုက်ပို့ပေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်သွားတာဆိုတော့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုက ဘာလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။”
မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ၊ လူကြီးမင်း”
သူ့အပေါ် သုံးနှုန်းသည့် နာမ်စားကြောင့် မာကျွန်းရှန့်၏ မျက်နှာကို ကြည်လင်သွားစေသည်။
မာကျွင်းရှန့်သည် သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက တရားသူကြီးမင်းချွေ့ထံ ပြန်အစီရင်ခံမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ ဤနေရာတွင် အကြာကြီး မနေဝံ့ဘဲ သူတို့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။
တာဝန်ရှိသူများ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မော့ချူဟန်က ဒေါသတကြီး ပြောလာခဲ့သည်၊ “ချွေ့မိသားစုက တကယ်ကို ဆက်ဆံရ မလွယ်ကူဘူးပဲ။ ငါတို့က တရားသူကြီးမင်းချွေ့ကို စော်ကားပြီးပြီမို့လို့ သူ့မိသားစုကို ထပ်ပြီး စော်ကားမိရင်လည်း ကိစ္စမရှိလောက်ဘူး။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မော့ချူဟန်သည် သူ့ကိုယ်ဖော့စွမ်းရည်ကိုသုံးပြီး ချွေ့မိသားစု၏ အိမ်နံရံပေါ် ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီးသည်က ပွဲကြိုက်မှန်းကိုသိသောကြောင့် လူတိုင်းရှေ့မှာ သူမ၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ပြီး နံရံကို ဖြတ်ကျော်ကာ မော့ချူဟန်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ရွာလူကြီးအိမ်မှာ မျှော်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပင်။ အပြာရောင်အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်မိုးအိမ်ဖြစ်ကာ သုံးပင်တန်းအိမ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ဟု ထင်ရသည့် အနောက်တောင်ပံမှ မီးခိုးငွေ့များ ခပ်ပါးပါးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် သူစိမ်းသုံးယောက် ရပ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။