ငါက ကျန်းဝူကျိပဲ

​ကျန်းဝူကျိ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤသို့ဖြစ်၏။

​သူ့ရှေ့တွင် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုရှိပြီး အထက်မှ အောက်သို့ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုက ကြမ်းတမ်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။ ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်နေဆဲဖြစ်၍ ရေအရှိန်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ရေတံခွန်ကြီးမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပြီး ရေစက်ရေပေါက်လေးများမှာ ပုလဲရတနာများပမာ ဟိုဟိုဒီဒီ လွင့်စင်နေကြသည်။ ရေတံခွန်အောက်ခြေတွင် ကြည်လင်စိမ်းမြသော ရေကန်ကြီးရှိပြီး ရေအောက်ခြေအထိ မြင်နိုင်ကာ ငါးဖြူလေးများ ကူးခတ်နေကြသည်။

​ဤရှုခင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းသော်လည်း သူကမူ ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

​ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?

ငါက ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်သွားတာလား!! ?

​"နဂါးနိုင်ဓား (The Heaven Sword and Dragon Slaying Saber)" ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ကျန်းဝူကျိအကြောင်းကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။

​ကျန်းဝူကျိအကြောင်း ပြောရလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာရော၊ မိန်းမလှလေးများ၏ အချစ်ကိုပါ အားလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

​သို့သော် ပြဿနာများလည်း ရှိနေသည်။

သူ ထိုစာအုပ်ကို ဖတ်စဉ်က ကျန်းဝူကျိသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မပြတ်သားလွန်းဘဲ အလွန်အမင်း ရိုးအနလွန်းသည့်အတွက် အတော်လေး စိတ်တိုခဲ့ရသည်။ အချို့သော အခန်းများမှာ သူ့ကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

​ငယ်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်ပိုင်း သူလုပ်ခဲ့သော အပြုအမူအချို့မှာ 'သူတော်စင်' အလွန်အကျွံ လုပ်လွန်းနေသည်။

​ဥပမာအားဖြင့်၊ ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းတွင် ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း၊ ဟဲတိုက်ချုံးကဲ့သို့သော လူယုတ်မာများအပေါ် မလိုအပ်ဘဲ ကြင်နာပြပြီး သည်းခံနေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မိန်းကလေးအချို့၏ လှည့်ဖြားခြင်းကို ခဏခဏ ခံရသည်မှာ ဖတ်ရသူအဖို့ အတော်လေး ဒေါသထွက်

စရာကောင်းလှသည်။

​သူ့စိတ်ဓာတ်မှာ ပျော့ညံ့လွန်းပြီး အစောပိုင်းက ရိုးအလှသော ကော်ကျန့် ကိုပင် မမီသလို၊ သူရဲကောင်းဆန်သော ချောင်ဖုန်းနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။

​သူသည် အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း စရိုက်လက္ခဏာမှာ ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘဲ အားနည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဆိုရမည်။

​ထိုစာအုပ်ကို ဖတ်နေစဉ်က "ငါသာ ကျန်းဝူကျိဆိုရင် ဘာနောင်တမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု သူတွေးခဲ့ဖူးသည်။

​ကျိုးကျစ်‌ေလာ၊ ယင်းလီပါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွတ်မပေးဘူး။ ရှောင်ကျောက်လည်း ပါရှားကို သွားစရာမလိုတော့ဘူး။ နိုင်ငံခြားသားတစ်စုက ဒီမှာလာပြီး ဆရာလုပ်ချင်တာလား? ဘယ်သူက အလိုလိုက်နေမှာလဲ? အကုန်ထွက်သွားကြ!!

​တစ်နေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် အမြဲအပြစ်တင်ခဲ့သော ဇာတ်လိုက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့မိပေ။ ၎င်းကို ကံကြမ္မာ၏ ထူးဆန်းသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဟု ဆိုရမည်ထင်သည်။

​"မင်းလုပ်နိုင်ရင် မင်းဝင်လုပ်လေ" ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်၊ ယခုအခါ ကျန်းဝူကျိက "ငါလာပြီ၊ ငါတကယ် လုပ်ပြမယ်" ဟု ပြောချင်နေမိသည်။

​ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ငါက ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်လာမှတော့ မူလပိုင်ရှင်လို ရိုးအနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ အရာအားလုံးကို ကြိုသိနေတဲ့ 'ဘုရားသခင်ရဲ့ အမြင်' ရှိနေတာပဲ၊ ငါကတော့ သူတော်စင်ကြီး လုပ်မနေတော့ဘူး။

​အခွင့်အရေးတွေလည်း အများကြီး၊ မိန်းမလှလေးတွေ အများကြီး၊ ယွမ်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းရဲ့ လှပတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီး... ဒါတွေအားလုံးကို ငါပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။

သိုင်းပညာရော အာဏာပါရှိတဲ့ ကာလသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ?

​သူ့လမ်းစဉ်ကို သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊၊ လူကောင်းတွေဟာ အမြဲ အနိုင်ကျင့်ခံရတတ်သည်။ ဘာလို့ လူကောင်းလုပ်နေမှာလဲ?

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ဖို့ကသာ အဓိကပဲ !!!

​အခြေအနေအားလုံးကို နားလည်သွားပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ရာ ယခု ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

​လက်ရှိတွင် သူသည် ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ပန်းများ၊ ငှက်များ၊ ငါးများနှင့် တိရစ္ဆာန်လေးများကို အဖော်ပြုကာ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ကျူးချန်လင် နှင့် ကျူးကျိုကျန်း သားအဖနှစ်ယောက်၏ လှည့်ကွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

​မူလကျန်းဝူကျိမှာ လူပျိုပေါက်အရွယ် မိုက်မဲမှုကြောင့် ရက်စက်သော မိန်းမယုတ် ကျူးကျိုကျန်းအပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းခဲ့မိသည်။

ကျူးချန်လင်ကလည်း သရုပ်ဆောင်ကောင်းလွန်းသဖြင့် ကျန်းဝူကျိမှာ သူ့ကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျေးဇူးရှင် သူရဲကောင်းတစ်ဦးဟု ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ကျူးချန်လင်က ရှဲ့ရွှန်းကို ရှာရန် ရေခဲမီးကျွန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟုပင် ကတိပေးခဲ့သေးသည်။

​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မူလကျန်းဝူကျိသည် ဤလူယုတ်မာများ၏ လုပ်ကြံမှုကို သိရှိသွားပြီး ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

သို့သော် ခဏတာ အမှားကြောင့် လူမိသွားပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ချောက်ထဲသို့ ခုန်ချခဲ့ရသည်။ ကျူးချန်လင်က သူ့ကို လှမ်းဖမ်းခဲ့သော်လည်း နဂါးနိုင်ဓား၏ အကျိုးအမြတ်ကို မက်မောလွန်းသဖြင့် လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ ကျန်းဝူကျိနှင့်အတူ ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

​ချောက်လယ်တွင် တင်ကျန်ခဲ့ပြီးနောက် ပြန်တက်လာရာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

​မူလကျန်းဝူကျိနှင့် ကျူးချန်လင်တို့ ဤနေရာသို့ အတူရောက်လာပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းဝူကျိမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ဂူပေါက်မှ တွားသွားကာ အထဲဝင်နိုင်သော်လည်း ကျူးချန်လင်မှာမူ ကိုယ်လုံးကြီးသဖြင့် မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဂူပေါက်ဝတွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

​ငါးနှစ်တောင်!

ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ ငါဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလဲ မင်းတို့ သိလား?!!

​တကယ်တော့ သူက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရမည်။ အခွင့်အခါသင့်၍ မျောက်ဖြူကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ 'ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင် (Nine Yang Divine Skill)' ကို ရရှိခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိမှာ အသက် ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ အတွင်းအားမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဂိုဏ်းချုပ်များကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။

​သို့သော် ပြောရလျှင် စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်ရသည်မှာ ထိုလူယုတ်မာ ကျူးချန်လင်သည် ကျန်းဝူကျိနှင့် မိဘများပြီးလျှင် အချိန်အကြာဆုံး အတူရှိခဲ့သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

​မူလကျန်းဝူကျိမှာ စိတ်နှလုံး နူးညံ့လွန်းသဖြင့် ကျူးချန်လင် အစာငတ်မသေစေရန် ဂူပေါက်မှတစ်ဆင့် သစ်သီးများ ပစ်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်သာ ထိုလူယုတ်မာမှာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ထိုကောင်မှာ အရိုးစု ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ။

​ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးအပေါ် ကြင်နာမှုပြနေသေးသည်မှာ မူလကျန်းဝူကျိသည် တကယ့်ကို သဘောကောင်းလွန်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

ကျန်းဝူကျိသည် 'သူတော်စင်' စစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။

​ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီကောင့်ကို အငတ်ထားပြီး သေအောင်သတ်ပစ်မှာ၊ ဒါမှ ကလဲ့စားချေရာ ရမှာ။

​ကျန်းဝူကျိ တွေးလိုက်သည်

"ဒီမြေးကို အခုပဲ အငတ်ထားသတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ သေခိုင်းလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်က ဘာလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ရဦးမယ်။"

​ထိုသို့တွေးကာ ကျန်းဝူကျိသည် အတွင်းအားကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားသည်။ သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး မိမိအတွင်း၌ ပြည့်လျှံနေသော အားအင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်နက်နဲဆန်းကြယ်သော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ကွက်ကွင်းသိုင်းကွက်ကိုမျှ မသိသေးသော်လည်း လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သည်ဟု ကျန်းဝူကျိ ခံစားနေရသည်။

​ထိုစဉ် ဂူအပြင်ဘက်မှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ညီလေးကျန်း... ငါ နေမကောင်းဘူး၊ နာကျင်လွန်းလို့ သေတော့မယ်။ ငါ့ကို လာကယ်ပါဦး၊ တောင်းပန်ပါတယ်!"

​အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း ၎င်းမှာ အလိမ်အညာဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

​ဤလူယုတ်မာ ကျူးချန်လင်သည် အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ သူ သေသွားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ ကျူးကျီလျို (Zhu Ziliu) ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ဘိုးဘွားများကို အရှက်ရစေသည်။

​ဒီကောင်က အခု နေမကောင်းချင်ယောင်

ဆောင်ပြီး ကျန်းဝူကျိကို အပြင်ထွက်လာအောင် လှည့်စားနေတာပဲ။ ပြီးမှ အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံနေတာ။ မူလကျန်းဝူကျိရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ဆိုရင်တော့ အပြင်ထွက်ကြည့်မိမှာ သေချာတယ်။

​သို့သော် ယခုကျန်းဝူကျိအတွက်မူ ထိုကောင် သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ? ဒီငါးနှစ်လုံး အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားတာတောင် မူလပိုင်ရှင်က အတော်လေး ကျေးဇူးပြုထားလို့ပဲ။

​သူ သစ်သီးနှစ်လုံး စားလိုက်ရာ ဗိုက်ထဲတွင် အစာရှိသွားသဖြင့် ပို၍ နေလို့ကောင်းကာ အားအင်ရှိလာသည်။

​ရေထဲရှိ မိမိ၏ အရိပ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ကျန်းဝူကျိ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​ရေထဲမှ လူသည် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ပေ။ ဆံပင်များမှာ အလွန်ရှည်ပြီး ရှုပ်ပွနေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်။

သူ့ကို သူတောင်းစားဂိုဏ်း ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လျှင်ပင် မည်သူမျှ လက်ခံချင်မည်မဟုတ်ပေ။

​ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းရဲ့ မြေးတပည့်ဆိုတော့ ကျန်းဝူကျိကလည်း အဲ့ဒီအဘိုးကြီးအတိုင်း ဝတ်ပုံစားပုံ မသပ်ရပ်တာ ပါလာတာနေမှာ။ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မပြင်ဆင်ဘဲနေတော့ တောတွင်းလူကြီးလို ဖြစ်နေတာ သဘာဝပါပဲ။

​သူ့ရဲ့ လက်ရှိပုံစံမှာ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးတွေကသာ ချောမောတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင် ကျန်နေတော့သည်။

​"ထားလိုက်ပါတော့၊ အခုပုံစံက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီနေရာက ထွက်သွားပြီးမှ တခြားဟာတွေ စဉ်းစားတော့မယ်။"

​ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

​ပထမဆုံး ကျူးချန်လင်ကို သတ်မည်၊ ထို့နောက် ကျူးကျိုကျန်း၊ ဝူလျဲ့ နှင့် အခြားသူများကို သတ်မည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးနိုင်။ ဤလူယုတ်မာများအားလုံးမှာ သေထိုက်သူများဖြစ်ပြီး သူတို့ကို သတ်ပစ်ခြင်းကသာ အကျေနပ်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

​သူသည် လူဆိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် မရည်ရွယ်သော်လည်း လူကောင်းတစ်ယောက်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်လား - "အပြင်လောကမှာ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းဆိုတာ မင်းဘာသာမင်း ဖန်တီးယူတာပဲ"။ သူသည် တရားသောလမ်း (Righteous Path) လား၊ မိစ္ဆာလမ်း (Demonic Path) လား ဆိုသည်မှာ သူ ရင်ဆိုင်ရသည့် လူပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

​လက်ရှိတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူသည် အနည်းငယ် လိုက်လျောညီထွေရှိရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ သိုင်းပညာသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်စရာမလိုသည့် အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ စိတ်ကြိုက် နေထိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

​ကျန်းဝူကျိ ဤနေရာမှ မည်သို့ထွက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ကျူးချန်လင်က အပြင်ဘက်မှ ထပ်ပြောပြန်သည်။

​"ညီလေးကျန်း၊ မင်း ငါ့ကို အစာမကျွေးတာ ငါးရက်ရှိပြီ။ ငါ့ကို အငတ်ထားသတ်ချင်နေမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျူး အမှန်တကယ် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ ငါ့ကို ကယ်ပါဦး၊ တောင်းပန်ပါတယ်!"

​အသံမှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး အသနားခံနေသည့် အသံဖြစ်သည်။ အခြေအနေမသိသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် အမှန်တကယ် နောင်တရနေသည့် လူတစ်ဦးဟု ယုံကြည်သွားပေလိမ့်မည်။