လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ လှည့်စားခြင်း
Vol. 1 Ch. 2
"ငါးရက်တောင် အစာမစားရသေးဘူး ဟုတ်လား?"
"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဒီကို ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာကတည်းက သူက ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်ပြီး
အစာလည်းမရှိ၊ အအေးဒဏ်လည်း ခံနေရတာပဲ။"
"ကျူးချန်လင်က သိုင်းပညာတတ်လို့သာပေါ့၊
သူ့အစွမ်းကလည်း မဆိုးတော့ တော်သေးတာ။ မဟုတ်ရင် သူ ကျူးကျီလျိုဆီ သွားတွေ့နေတာ ကြာလှပြီ။"
ကျန်းဝူကျိက တွေးလိုက်သည် - "ဒီခွေးကောင်ကို အငတ်ထားပြီး အအေးဒဏ်နဲ့ပဲ သေခိုင်းလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ?"
သို့သော်လည်း နောက်တစ်မျိုး ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤကျူးချန်လင်သည် ကျူးကျီလျို၏ မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ရီထန် ၏ အမွေခံဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဒီကောင်သည် လက်ညှိုးသိုင်း ကို သိပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏အတွင်းအားမှာ အလွန်နက်နဲနေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်သီး၊ ခြေထောက် သိုင်းကွက်များကိုမူ များများစားစား မသိသေးပေ။ အကယ်၍ သူသာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း သိုင်းကို သင်ယူနိုင်လျှင်
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆမတန် တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။
ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အရှက်အကြောက်မရှိ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေနိုင်သည့် 'ပင်လယ်ဘုရင်' တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်အတွက် သူသည် ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။
မဟုတ်လျှင်မူ အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤအတွေးကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ကျူးချန်လင်၊ ငါ မင်းနဲ့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်။ မင်း သဘောတူရင် မင်းကို အငတ်မထားဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းဘာသာမင်းသာ ကြည့်ရှင်းတော့!"
"အပေးအယူ ဟုတ်လား?"
ကျန်းဝူကျိ ဘာတွေးနေမှန်း ကျူးချန်လင် မသိသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆာလောင်နေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူက အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဝူကျိညီလေး၊ ဘယ်လိုအပေးအယူပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်! စီနီယာရှဲ့ကို ငါသွားမရှာတော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ငါ့ကို ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ သစ်သီးလေးအချို့လောက် ပေးပါဦး! ငါ..."
ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်ကောင်းရှိသူဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် ဤအပေးအယူမှာ စီနီယာရှဲ့ရွှန်းကို ဒုက္ခမပေးရန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူထင်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်၍ သူက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါက စီနီယာရှဲ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါလိုချင်တာက မင်းရဲ့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း သိုင်းပဲ။ အဲဒီသိုင်းရဲ့ ကျင့်စင် ကို ငါ့ကိုပြောပြ၊ ငါ မင်းကို အငတ်မထားဘူး။ ဒါက အပေးအယူပဲ။"
ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကျူးချန်လင်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောကာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ? လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း ဟုတ်လား?"
ကျူးချန်လင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းဝူကျိက သူ့ဆီမှာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း ကျင့်စင် ကို တောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်းကို သိသည်မှာ အမှန်ပင်၊ 'ရှေးဦးသဘာဝ စွမ်းအင် ကိုပင် အနည်းငယ်သိသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ခုမှ အထူးတလည် ကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိသလို၊ အခြားလက်ဝါးသိုင်းများလောက်လည်း အစွမ်းမထက်သဖြင့် သူခဲယဉ်းစွာသာ သုံးလေ့ရှိသည်။
ယခု ကျန်းဝူကျိက ရုတ်တရက် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း အကြောင်း ပြောလာသဖြင့် သူ လုံးဝဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။
"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? ငါ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း တတ်တာကို ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ?"
သူ့မိသားစုနောက်ခံအကြောင်းကို ကျန်းဝူကျိအား တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးဟု ကျူးချန်လင် ထင်နေသည်။ ပြောပြခဲ့လျှင်ပင် ဤအရွယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း? ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
သို့သော် သူ ထပ်မတွေးနိုင်ခင်မှာပင် ကျန်းဝူကျိက စိတ်မရှည်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား? မစဉ်းစားရသေးရင်လည်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့။ မင်းနဲ့ ကစားနေဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။"
ကျူးချန်လင်: (တောက်! သောက်ကျိုးနည်း!)
"ဒီကောင်လေးရဲ့ အမူအရာက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းသွားတာလဲ?"
"စဉ်းစားပြီးပြီ! စဉ်းစားပြီးပြီ၊ ငါ သဘောတူတယ်!"
အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ထိုကောင်လေးကို သဘောတူလိုက်ရန် ကျူးချန်လင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက လွတ်သွားရင် သူ့ကို သတ်ပစ်မှာပဲ၊ ဒါကြောင့် သိုင်းပညာပေါက်ကြားသွားမှာကို သူ မစိုးရိမ်တော့ပေ။ ကျင့်စင် လေ့ကျင့်ခန်းထဲက စာသားအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းပြောလိုက်ရင်တောင် ဒီကောင်လေး သိမှာမဟုတ်ဘူးဟု သူတွေးလိုက်သည်။
"ဒါမှပေါ့။"
ကျန်းဝူကျိ ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ဂူဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး ကျင့်စင် လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြောပြ။ ငါ လေ့ကျင့်ပြီးမှ တခြားဟာတွေ ဆက်ပြောမယ်။"
"ဘာ?"
"ငါ လေ့ကျင့်ပြီးမှ တခြားဟာတွေ ဆက်ပြောမယ် ဟုတ်လား?" ကျူးချန်လင် ကြောင်သွားသည်။ "မင်း ငါ့ကို အရင် အစာမကျွေးတော့ဘူးလား?"
ကျန်းဝူကျိက သူ့အတွေးကို သိနေသကဲ့သို့ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။
"လှည့်ကွက်တွေ သုံးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ငါသာ သိုင်းလေ့ကျင့်ရင်း သွေးလေချောက်ချားသွားရင် မင်းလည်း ဒီမှာ အငတ်ဘေး၊ အအေးဘေးနဲ့ သေရမှာပဲ!"
"တောက်! ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ပါးနပ်သွားတာလဲ!"
ကျူးချန်လင် စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း ဂါထာတွေကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာပေ။ အကယ်၍ ဒီကောင်လေးသာ သွေးလေချောက်ချားပြီး သေသွားရင် သူလည်း ဒီမှာတင် အတူတူ သေရမည်မဟုတ်ပါလား?
"ထားလိုက်ပါတော့" ဟု ကျူးချန်လင် တွေးလိုက်သည်။
"ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို သိပ်မကျွမ်းကျင်တာ။ သိုင်းပညာ အားနည်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ? သူ့ကို ပြောပြလိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ?"
ဤသို့ တွေးမိသွားပြီးနောက် ကျူးချန်လင်သည် မကောင်းသော အကြံအစည်များကို လက်လွှတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးရဲ့ အသက်က အရေးမကြီးဘူး၊
သူ့အသက်ကသာ အဓိကပဲ။
ဒါ့အပြင် ရှဲ့ရွှန်းရဲ့ နဂါးနိုင်ဓားကို လုဖို့အတွက် ဒီကောင်လေးကို သုံးရဦးမှာ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်သေသွားရင် ငါးနှစ်လုံးလုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေ အလကားဖြစ်ကုန်တော့မှာပေါ့။
ထို့ကြောင့် ကျူးချန်လင်သည် သူသိထားသော လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း ၏ ကျင့်စင် လေ့ကျင့်ခန်း အားလုံးကို ကျန်းဝူကျိအား ပြောပြလိုက်လေသည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျူးချန်လင်ကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း မလေ့ကျင့်နိုင်သော်လည်း သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း ၏ နည်းစနစ်အားလုံးကို တစ်လုံးမကျန် အမှားအယွင်းမရှိ အလွတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ မိသားစုစည်းကမ်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မွန်ဂိုများက ဆောင်မင်းဆက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဟန်လူမျိုးတို့၏ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်စဉ်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ဖျက်ဆီးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သိုင်းကျမ်းများစွာ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရီထန်၏ ဆက်ခံသူများက
စည်းကမ်းတစ်ခု ထုတ်ခဲ့သည် - "လက်ညှိုး တစ်ချောင်း သိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် မလေ့ကျင့်နိုင်ရင်တောင်မှ၊ စာအုပ်တွေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် သိုင်းပညာ အပျောက်အပျက်မရှိအောင် အလုံးစုံ အလွတ်မှတ်ထားရမည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
သာမန်အချိန်တွင် အရေးမပါလှသော ဤစည်းကမ်းသည် ယခုအခါ ကျန်းဝူကျိအတွက် အကျိုးရှိသွားသည်။ သူ၏ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင် အတွင်းအားမှာ အလွန်နက်နဲနေပြီဖြစ်၍ ကျူးချန်လင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း၏ နည်းစနစ်များကို အကုန်လုံး အလွတ်ရသွားသည်။
ထို့တင်မကသေးဘဲ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်၏ မြင့်မားလှသော အတွင်းအားကြောင့် ကျန်းဝူကျိသည် တစ်ကြိမ် နားထောင်ရုံဖြင့် နဝမအဆင့ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤသိုင်းပညာ၏ အခြေခံတံခါးဝသို့ စတင်ဝင်ရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"စမ်းကြည့်ရအောင်!"
ကျန်းဝူကျိက လက်ညှိုးကို ညွှန်လိုက်ရာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်တွင် ချက်ချင်း စုစည်းသွားသည်။ သူ၏ လက်ညှိုးပေါ်တွင် သန့်စင်သော ယန် စီးစင်းမှူကြောင်း တစ်ခုခု ခုန်ပျံနေသလို ခံစားရပြီး အဝေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လက်ညှိုးအရှိန်အဝါ ကို အဝေးသို့ မပစ်ထုတ်နိုင်သေးပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဝူကျိမှာ နဝမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စတုတ္ထအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပေပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်လှပေသည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစပျိုးမှုတစ်ခုပင်။
တစ်ကြိမ် နားထောင်ရုံဖြင့် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် သူသာ ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဆိုပါက တိုးတက်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပေလိမ့်မည်။
ကျူးချန်လင်မှာ စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်ရသဖြင့် ရေငတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ သိုင်းကျင့်နေသံကို ကြားရလျှင် သူက အမြန်ပြောလိုက်သည်။
"ညီလေးကျန်း... ငါ့ကို သစ်သီးလေး အနည်းငယ်လောက် ပေးပါဦး။"
"ဥပဲ ရမယ်!" (ဘာမှမရဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်)
ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ဤခွေးကောင် ကျူးချန်လင်ကို သတ်ပစ်ရမှ ကျေနပ်မှာ။ သူက တကယ်ပဲ ငါ့ဆီက သစ်သီးစားရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား?
"ငါပြောလိုက်မယ်၊ မင်းအတွက် သောက်စရာ ရေချိုတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး!"
ကျန်းဝူကျိသည် စကားပင် ပြန်မပြောတော့ဘဲ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်းကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဂူအထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားတော့သည်။
ခြေသံကြားရသဖြင့် ကျူးချန်လင်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်းဝူကျိက သူ့အတွက် သစ်သီးသွားခူးပေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။ သူက
"ကျေးဇူးပါပဲ ညီလေးကျန်း၊ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ!"
ဟုပင် အော်ပြောလိုက်သေးသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် စောင့်သော်လည်း ဘာသတင်းမှ မကြားရသဖြင့် သူသည် အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိသွားတော့သည်။
"ကျန်းဝူကျိ! မင်းရဲ့ အမေကို... ! မင်းရဲ့ ဘိုးဘွား ဘီဘင် ရှစ်ဆက်လုံးကို... !"
ကျူးချန်လင်သည် အကျယ်ကြီး ဆဲဆိုတော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မခံမရပ်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဤကောင်လေး ကျန်းဝူကျိ၏ လှည့်စားခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံလိုက်ရသည်လား?
သူ ကျန်းဝူကျိကို ပထမဆုံး မြင်စဉ်ကပင် ဤကလေးမှာ စိတ်ကောင်းရှိပြီး ရိုးသားသဖြင့် လှည့်စားရလွယ်မည်ဟု သူသိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိကို သူ တစ်ခါမျှ အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ၏ သားကောင်ဟု ထင်ထားခဲ့သူဆီမှ ပြန်လည် အလှည့်စားခံရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းက ကျူးချန်လင်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားစေသည်။
သူသာ ဂူပေါက်ကနေ တိုးထွက်လို့ရမည်ဆိုလျှင် ကျန်းဝူကျိနှင့် သေလဲသေ ရဲလဲရဲ သွားရောက်တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိက သူ စိတ်ဓာတ်ကျမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်ကာ ရေတံခွန်အနီးရှိ အဝေးတစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေကျသံများကြောင့် ကျူးချန်လင်၏ ဆဲဆိုသံများကို သူ ကြားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ဆဲချင်သလောက် ဆဲစမ်းပါ။ မင်းကို အငတ်မထားဘူးလို့ပဲ ငါပြောတာ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေမှာ ဒါမှမဟုတ် ချောက်ထဲပြုတ်ကျသေမှာကို မကူညီဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူး။ မင်း အအေးဒဏ်နဲ့ မသေရင်တောင် နောက်ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ကန်ချပစ်မှာ။"
ကျန်းဝူကျိ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မူလပိုင်ရှင်မှာ စိတ်ကောင်းရှိသူ၊ သူတော်စင်လေး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုသူကမူ ဤခွေးကောင် ကျူးချန်လင်အပေါ် မည်သည့်စေတနာမျှ မရှိပေ။
ထိုကောင် သေသွားလျှင် သူသည် လက်ခုပ်တီးကာ ဝမ်းသာနေမိပေလိမ့်မည်။
အခြားအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းဝူကျိသည် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာဖြစ်သော
လက်ညှိုးတစ်ချောင်းသိုင်းကို စတင်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ အရာအားလုံးအတွက် အစပျိုးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။