မင်းကို အငတ်မထားဘူးလို့ပဲ ငါပြောတာ၊ မသတ်ဘူးလို့ မပြောဘူး!!
Vol. 1 Ch. 3
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန်းဝူကျိသည် လက်ညှိုး သိုင်းကို ပဥ္စမအဆင့် အထိ လေ့ကျင့်အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကျန်းဝူကျိ သင်ယူမှုနှေးကွေးနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ သင်ယူမှုအရှိန်မှာ မယုံကြည်နိုင်
လောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
နှိုင်းယှဉ်ပြရလျှင် တွမ့်ကျိန့်မင် သည် စတုတ္ထအဆင့်သာ ရှိပြီး တွမ့်ကျိန့်ချွမ်း မှာမူ ပဥ္စမအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။
ကျန်းဝူကျိအဖို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပဥ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။
မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် 'စကြာဝဠာ ပြောင်းပြန်ရွှေ့ခြင်း ကို သင်ယူခဲ့စဉ်ကလောက် မမြန်ရခြင်းမှာ သိုင်းပညာနှစ်ခု၏ သဘာဝမတူညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 'စကြာဝဠာ ပြောင်းပြန်ရွှေ့ခြင်း' မှာ ထိပ်တန်းအတွင်းအား အခြေခံရှိရုံနှင့် အလွယ်တကူ သင်ယူနိုင်သော်လည်း
'လက်ညှိုး တစ်ချောင်းသိုင်း' မှာမူ နည်းစနစ်ပိုင်း ပိုမိုနက်နဲသည်။
သို့သော်လည်း သိုင်းပညာအားလုံးသည် အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ရာ အတွင်းအားသာ လုံလောက်လျှင် မည်သည့်အစွမ်းထက်သိုင်းကိုမဆို အားစိုက်မှုတစ်ဝက်ဖြင့် ရလဒ်နှစ်ဆ ရရှိနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့်သာ ကျန်းဝူကျိသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လက်ညှိုးသိုင်းကို ဤမျှအထိ တတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း... ပဥ္စမအဆင့် လက်ညှိုးသိုင်းနဲ့ အခုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အတော်လေး အစွမ်းထက်နေပြီ။ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်က အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကို မရောက်သေးတာပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတာ။"
ကျန်းဝူကျိသည် မိမိ၏ တိုးတက်မှုအပေါ် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အခု ငါ့ရဲ့သိုင်းပညာနဲ့ဆိုရင် လူအတော်များများကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့တွေ 'လင်းကျွယ်ဖုန်း ကို ဝိုင်းကြတော့မှာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီမှာ သွားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ပါဝင်ရင်း 'စကြာဝဠာ ပြောင်းပြန်ရွှေ့ခြင်း' တို့ ဘာတို့ သင်ရဦးမယ်။"
ကျန်းဝူကျိသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် သူ ကျူးချန်လင်အကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။
အကယ်၍ ထိုကောင်သာ မသေသေးလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်သည်။ သူသည် အရာရာကို သတိထားလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည် - လူတစ်ယောက်က အသက်ရှူရပ်သွားသည့်တိုင် နောင်တမရစေရန် ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ခြင်းကသာ အသေချာဆုံးဖြစ်သည်။
ထိုသို့တွေးကာ ကျန်းဝူကျိသည် ဂူဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်၏ 'အရိုးကျုံ့နည်းပညာ' ကို သုံးကာ ဂူပေါက်မှ တိုးထွက်လိုက်သည်။
"အား! ကျန်းဝူကျိ! မင်း သူခိုးလေး!"
ကျန်းဝူကျိ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ကျူးချန်လင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျူးချန်လင်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျူးချန်လင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်အားနည်းနေသည်။ သူသည် ဆယ်ရက်ကျော်တိုင်တိုင် အအေးဒဏ်နှင့် ဆာလောင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူ၏အတွင်းအားသာ အနည်းငယ် မတောင့်တင်းပါက သူသည် အငတ်ဘေးဖြင့် သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ။
"မဆိုးဘူးပဲ၊ မင်းမှာ အစွမ်းတော့ ရှိသား၊ အငတ်တောင် မသေသေးဘူး။"
ကျန်းဝူကျိက အံ့သြဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။ အတွင်းအားရှိခြင်းက တကယ်ကို ကောင်းလှသည်။ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအတွင်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်လလောက် အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲနေလျှင်ပင် သေမည်မဟုတ်ပေ။
ကျူးချန်လင်သည်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာ အရပ်အမောင်း ပိုမိုထွားကျိုင်းသန်မာလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အံ့သြနေမိသည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိ၏ စကားကို ကြားသောအခါ
ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာပြီး ပြောလိုက်သည် - "မင်း သူခိုးလေး! မင်း ဒီလောက်အထိ လှည့်စားတတ်တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာဖြစ်နေမယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး! မင်း အပြင်ထွက်လာမှတော့ ငါ မင်းကို သတ်ကိုသတ်ရမယ်!"
ထိုသို့ပြောကာ ကျူးချန်လင်သည် နေရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိအား လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ရှိသိုင်းပညာမှာ ကျူးချန်လင်ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျူးချန်လင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အငတ်ဘေးကြုံနေရသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်နှေးကွေးနေပြီး ကျန်းဝူကျိကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။
ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ပင်မရှောင်လိုက်ပေ။
ကျူးချန်လင်၏ လက်ဝါးသိုင်း မရောက်လာခင်မှာပင် သူ၏ လက်ညှိုးသိုင်းက ကျူးချန်လင်၏ 'သွေးကြော များကို အဝေးမှ လှမ်းနှိပ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ ပဥ္စမအဆင့် လက်ညှိုးသိုင်းကို ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် အဝေးမှ လှမ်းနှိပ် နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ အကွာအဝေး အလွန်ကြီး မဝေးသော်လည်း ဤကျောက်ကမ်းပါးရှိ လမ်းကျဥ်း ကျဉ်းလေးပေါ်တွင်မူ အပြည့်အဝ အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။
ကျူးချန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ခြေလက်များ လှုပ်မရတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူသည် အလက်ညှိုးသိုင်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်ရာ ၎င်းကို သူကိုယ်တိုင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ အဝေးမှ လှမ်းနှိပ် နိုင်သော စွမ်းအားမှာ အိယန်လက်ညှိုးသိုင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင်?!!!
သူသည် အဝေးမှ သွေးကြောများ ကို လှမ်းနှိပ် နိုင်သည့် အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့တာလား?!
သူသိသလောက်ဆိုလျှင် လက်ညှိုးသိုင်းကို အဝေးမှ လှမ်းနှိပ် နိုင်ရန် အနည်းဆုံး ဆဋ္ဌမအဆင့် ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးမှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိသေးသည်။
ယခုမူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူနှစ်ကိုယ်စာ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လှုပ်မရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျန်းဝူကျိသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားပြီလား?
ကျူးချန်လင်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
"အခုထိ လက်ဦးမှူရယူပြီး လုပ်ချင်နေသေးတာလား?
မင်းကတော့ အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်သေးဘူးပဲ။"
ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်
"မင်း ငါ့ကို ဒိလောက်အထိ လှည့်စားပြီး ဒီမှာ ငါးနှစ်တောင် ပိတ်မိအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်လို စီရင်သင့်တယ် ထင်သလဲ?"
ကျူးချန်လင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည် - "ညီလေးကျန်း၊ မင်း ငါ့ကို အငတ်မထားဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား။
မင်းက သူရဲကောင်းကြီး ကျန်းဝူရှ ရဲ့ သား၊ ဆရာကြီး ကျန်းစန်းဖုန်းရဲ့ မြေးတပည့်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ကတိကို မဖျက်ပါနဲ့!"
ကျန်းဝူကျိသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိသွားသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ အရင်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုများမှာ ဟန်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ ကျန်းဝူကျိ သူ့ကို တကယ်သတ်ပစ်မည်ကို သူ အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။
အသက်လုရသည့် အခြေအနေတွင် လူတို့သည် အမြန်စဉ်းစားတတ်ကြသည်။
ကျူးချန်လင်မှာ ဆာလောင်အေးစက်နေသော်လည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် အမြန်ပင် အသနားခံတော့သည် - "ညီလေးကျန်း၊ ငါ့အိမ်မှာ မင်းနေတုန်းက ငါမင်းအပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား? ကျူးကျိုကျန်းအကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားပါဦး၊ သူလည်း မင်းကို အများကြီး ချစ်ခဲ့တာပဲ! ကျူးကျိုကျန်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့!"
ကျန်းဝူကျိမှာ ကျူးကျိုကျန်းအပေါ် ခံစားချက်ရှိခဲ့သည်ကို သူသိသဖြင့် ကျူးကျိုကျန်းကို အကာအကွယ်ယူကာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျူးချန်လင်၏ အမြင်တွင် ဆရာကြီး ကျန်းစန်းဖုန်း၊ ဖခင် ကျန်းဝူရှ နှင့် ကျူးကျိုကျန်း တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထောက်ထားပြီး ကျန်းဝူကျိ သူ့ကို သတ်မည်မဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ဤငါးနှစ်လုံးလုံး ကျန်းဝူကျိ ပစ်ပေးသော သစ်သီးများကို စားပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်းဝူကျိသည် ရက်စက်လာသည်ဆိုဦးတော့၊ ဤမျှလောက်အထိ ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူ မသိခဲ့သည်မှာ ယခုကျန်းဝူကျိသည် ထိုကျန်းဝူကျိ မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။
ယခုအချိန်မှာမှ သနားကရုဏာပြနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် မိုက်မဲရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
"မင်းက ငါ့အဖေအကြောင်း ပြောနေတာလား? ငါ့အဖေက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆို? မင်းက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ သားကိုတောင် ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်ခဲ့သေးတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့ မင်းကို သည်းခံနေရမှာလဲ?
ငါ့ရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးအကြောင်း ပြောရရင်တော့ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကတည်းက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တာ။ ငါက သူ့ခြေရာကို နင်းပြီး မင်းလို လိမ်လည်လှည့်ဖြားတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို သတ်တာဟာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး မဟုတ်လား?
ကျူးကျိုကျန်းအကြောင်းကတော့ ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ သေထိုက်တဲ့ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းနဲ့ မင်းသမီး ပေါင်းပြီး ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာ၊ မင်းနောက်ကို သူလည်း လိုက်လာစေရမယ်။"
ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောသည် - "မင်းကို အငတ်မထားဘူးလို့ ငါကတိပေးခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲ။ အခု မင်း အငတ်မသေသေးဘူး မဟုတ်လား? ငါ မင်းကို သတ်လိုက်တာဟာ အငတ်ဘေးနဲ့ သေတာမဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို မဖျက်ရာ မရောက်ဘူး။ မင်း စိတ်အေးအေးထားပြီး သေနိုင်ပါပြီ!"
ကျန်းဝူကျိဆီမှ ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု ကျူးချန်လင် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ပေ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပကာသနကို မက်မောသော လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သေခြင်းတရားကို အစွန်းကုန် ကြောက်လန့်နေမိသည်။
"မလုပ်ပါနဲ့! ညီလေးကျန်း! မလုပ်..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျူးချန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော သွေးကြောနေရာ အချို့ကို နှိပ်လိုက်သည်။
အသက်အန္တရာယ်ရှိသော သွေးကြောမှတ်များဟူသည်မှာ နှိပ်ခံရလျှင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်းမှသည် သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သော နေရာများဖြစ်သည်။
ဆရာကြီး ကျန်းစန်းဖုန်းသည် သူ၏ အအေးအဆိပ်ကို ကုသရန်အတွက် နာမည်ကြီး ဆရာဝန်များစွာကို ရှာဖွေပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် သွေးကြောမှတ် ဇယားများကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
လက်ညှိုးသိုင်းကို သင်ယူစဉ်ကလည်း သွေးကြောမှတ်များသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ရာ သူ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။
လက်ညှိုးသိုင်းနှင့် ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဤတိုက်ကွက်များသည် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
ကျူးချန်လင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ ခဏအကြာတွင် အသက်ရှူရပ်သွားလေတော့သည်။
"ဒီလောက်အမြန် သေသွားတာက မင်းလို ခွေးအိုကြီးအတွက် သက်သာလွန်းနေသေးတယ်။" ကျန်းဝူကျိ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ ကျောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည် - "အင်း... ဒီမှာ ချောက်ကမ်းပါးရှိသားပဲ၊ မင်းကို အောက်ကို ပစ်ချလိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။"
ကျန်းဝူကျိသည် ကျူးချန်လင်၏ အလောင်းကို အောက်သို့ တွန်းချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြန်သည်။ သိုင်းလောကရှိ ချောက်ကမ်းပါးများမှာ ယုံကြည်ရသည်မဟုတ်သလို သွေးကြောမှတ်နှိပ်ခံရရုံနှင့် လူတစ်ယောက် သေချာပေါက် သေလိမ့်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူ မသေခဲ့လျှင် နောင်တွင် ပြဿနာတက်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အသေချာဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူသည် ကျူးချန်လင်၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်နှင့် အားကုန် ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။
ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်၏ အကူအညီဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ အင်အားမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး ကျောက်သားမှာလည်း အလွန်ချွန်ထက်လှသည်။ ကျူးချန်လင်၏ ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။
"အခုမှပဲ သူ တကယ်သေသွားပြီ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့တောင် ချောက်ထဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို ငါ ချီးကျူးရမှာပဲ။"
ကျန်းဝူကျိ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျူးချန်လင်၏ အလောင်းကို ချောက်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်လေတော့သည်။