ခွေးဆိုးများအာ ကန်ကျောက်ခြင်း
Vol. 1 Ch. 4
ကျူးချန်လင် ၏ အလောင်းကို စီမံပြီးနောက်
ကျန်းဝူကျီ သည် ဂူထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အဖြူရောင်မျောက်ဝံကြီးသည် ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်ပါက သူလည်း သေချာပေါက် ထွက်သွားနိုင်မည်ဟု သူ အရင်ကတည်းက တွေးထားခဲ့ဖူးသည်။ မူလကျန်းဝူကျီမှာ
လူအများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် အပြင်မထွက်မီ ကိုယ်ခံပညာကို အရင်လေ့ကျင့်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူသည် ထိုသို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
ရေတံခွန်တစ်ဝိုက်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် အပြင်သို့ဦးတည်သော လမ်းတစ်ခုကို သူရှာတွေ့ခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ထိုလမ်းမှာ ချောက်ကမ်းပါးယံကြီးသာ ဖြစ်ပြီး ခြေနင်းစရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
အဖြူရောင်မျောက်ဝံကြီးမှာမူ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သဖြင့် သူ၏ရှည်လျားသော လက်မောင်းများကို အသုံးပြုကာ တောင်နံရံကို တွယ်ကပ်၍ လွယ်လွယ်ကူကူ တက်သွားနိုင်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ယခင်ကျန်းဝူကျီသာဆိုလျှင် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိနိုင်သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်သည်။
ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ် ကြောင့် ဂူထဲသို့ အဝင်အထွက်လုပ်ရာတွင် သုံးသည့် အရိုးကျုံ့ပညာရပ် သာမက၊ ချောမွတ်သော နံရံများကိုပင် အလွယ်တကူ တက်နိုင်စေသည့် အိမ်မြှောင်ကဲ့သို့ နံရံကပ်သွားလားနိုင်သော ကိုယ်ခံပညာတိုးတက်မှုများစွာကို သူရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အိမ်မြှောင်နံရံကပ်ပညာရပ်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်သည်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ချောက်ကမ်းပါးတွင် ကပ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ သူ၏ အတွင်းအား ကြောင့် သူနင်းသမျှ နေရာတိုင်းမှာအလွန်ခိုင်ခံ့နေသည်။
သူ၏ အတွင်းအားမှာ ပြည့်ဝနေသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဂူအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူနှင့် အကြာကြီး ဝေးကွာနေခဲ့သည့် ကျယ်ပြောသော လောကကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
နှင်းများ ဝန်းရံကျဆင်းနေပြီး ခွန်းလွန်တောင်တန်း ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရှုခင်းမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရအောင် လှပနေသည်။
တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူ၏အဝတ်အစားများမှာ အလွန်ပါးလွှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ခဲ့သည့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော၊ ကိုယ်နှင့်မတော်သော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ထားရသဖြင့် အအေးဒဏ်ကိုပင် မကာကွယ်နိုင်ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားကြောင့် ကျန်းဝူကျီသည် ဤအအေးဒဏ်ကို မကြောက်တော့ပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသွင်အပြင် ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ယခုအခြေအနေအတိုင်းသာ အပြင်ထွက်သွားပါက ကလေးငယ်များကို လန့်ဖျပ်သွားစေနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
မြို့သို့ရောက်သောအခါ ကျန်းဝူကျီသည် ရေချိုးခြင်း၊ အဝတ်အစားသစ်များ၊ ဆံပင်နှင့် လက်သည်းခြေသည်းများ ညှပ်ခြင်း တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယ သန်းရှင်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီး ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခုကို သုံးဆောင်လိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤအရာအားလုံးမှာ ကျူးချန်လင်၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းဝူကျိကို လှည့်ဖြားရန်အတွက် ကျူးချန်လင်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး ငွေကြေး၊ အဝတ်အစားများ ပေးကမ်းကာ ကျူးကျိုကျန်း ကိုပင် သူ့အနားတွင် အဖော်လုပ်ပေးခဲ့သည်။
သူ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကိုသာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက၊ ဆက်ဆံပုံမှာ ကျေးဇူးရှင်၏ သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မူလကျန်းဝူကျိသည် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ အလှည့်ဖြားခံခဲ့ရခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
ယခု သူဝယ်ယူလိုက်သော အဝတ်အစားများအတွက် ငွေမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ကျူးချန်လင် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အိတ်ကပ်ထဲတွင် အမြဲသိမ်းဆည်းထားခဲ့ရာ ဤမျှကြာပြီးမှ အသုံးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော သခင်လေး တစ်ဦးအသွင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကြေးမှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ကျန်းဝူကျိသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤအသွင်အပြင်မှာ စာဖတ်သူအားလုံး၏ ရုပ်ရည်ထက်ဝက်ခန့် ခန့်ညားနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရုပ်ဖြောင့်လှသည်။
ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် ခွန်းလွန်တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်နည်း? အကြောင်းမှာ ရင်လီ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ညီမလေးတစ်ယောက်အနေနှင့် (သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် ညီမကောင်းလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်) ကျန်းဝူကျိသည် သူမအား သွားတွေ့ရမည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်ပေါ့ပါးနေပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာမှာလည်း မညံ့ပေ။ ငယ်စဉ်က ဝူတန်တောင် ပေါ်တွင် ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ ကိုယ်ခံပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့ဖူးရာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် မိုးတိမ်လှေကား ၏ အခြေခံသဘောတရားအချို့ ပါဝင်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အစွမ်းမထက်သေးသော်လည်း ဘာမှမတတ်သည့်လူထက်စာလျှင် ပို၍ မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။
ခွန်းလွန်တောင်ပေါ်တွင် နှင်းများ ဆက်တိုက်ကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုမှာ ခြေမျက်စိအထိ မြုပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းမှာ နှင်းများနင်းသည့် 'ဗွက်-ဗွက်' ဟူသော အသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းများ ပုံလာသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ခါထုတ်ပစ်ရသည်။
တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လယ်သမားတစ်ဦး ဆောင်းရာသီအတွက် ပြုလုပ်ထားသော ကောက်ရိုးပုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုနေရာမှာ ကွင်းပြင်ကြီးဖြစ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေကာ တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျနေသော တဲငယ်လေးတစ်လုံးသာ ရှိသည်။
ကောက်ရိုးပုံအနီးတွင် သွေးအိုင်ထဲ၌ သေဆုံးနေသော အလောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျန်းဝူကျိ သွားကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျူးချန်လင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဦးလေးကျူး... အခု ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဦးလေး အေးအေးဆေးဆေး အနားယူတော့ဗျာ။"
ကျန်းဝူကျိသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ လမ်းမှန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ရင်လီသည် ဤလမ်းမှ သေချာပေါက် ဖြတ်သွားမည်ဖြစ်ရာ သူသည် ဤနေရာတွင်သာ စောင့်နေရန် လိုအပ်သည်။
ထိုမိန်းကလေး၏ စိတ်ကို ရရှိရန်အတွက် သူသည် မည်သည့်အခက်အခဲကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ခြင်းကိုမူ လုံးဝ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ တဲငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ကာ အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် နှင်းဒဏ်မှ ခိုလှုံရင်း ထိုင်ကာ ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ် ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းဝူကျိ၏ အကြီးမားဆုံးသော အစွမ်းမှာ ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အတွင်းအားမှာ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းအား ကုန်ခမ်းသွားရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူသည် ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးသဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
အတွင်းအား လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျီသည် ၎င်းထဲတွင် အာရုံစိုက်နှစ်မြုပ်သွားရာ အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။
ညရောက်မှသာ ကျန်းဝူကျီသည် သူ၏လေ့ကျင့်မှုကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခွေးဟောင်သံများနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤအသံများမှာ ကျူးကျိုကျန်း မွေးထားသည့် ခွေးဆိုးများ ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြေအနေကို သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ဟောင်သံများနောက်သို့ လိုက်သွားရာ၊ ဝါးတောထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို ခွေးဆိုး သုံးကောင်က ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ ခွေးတွေပဲ!"
ကျန်းဝူကျိသည် ၎င်းကိုမြင်လျှင် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
ထိုခွေးဆိုး သုံးကောင်သည် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်ပြီး၊ မရင်းနှီးသော အနံ့ကို ရရှိသည်နှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခုန်အုပ်ကာ သူတို့၏ အစွယ်များဖြင့် ကိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ သူသည် နေမင်းတစ်စင်း လက်ညှိုးသိုင်း ကိုပင် သုံးရန် မလိုခဲ့ပေ။ သာမန် ကန်ချက်အချို့ဖြင့်ပင်၊ ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်မှ ရရှိသော ကြီးမားလှသည့် အားအင်ကြောင့် ထို ခွေးဆိုး သုံးကောင်စလုံး၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ နှင်းထဲတွင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းဝူကျိသည် ထိုခွေးများအတွက် စိတ်မကောင်း မဖြစ်မိပေ။
လူသည် အန္တရာယ်မရှိသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကိုသာ ချစ်မြတ်နိုးကြသည်၊ လူကိုကိုက်သတ်သည့် ဤကဲ့သို့သော လူဆိုးခွေးများကို မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့ကို ကျူးကျိုကျန်းက မွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို သတ်ပစ်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော အလုပ်သာ ဖြစ်သည်။
ခွေးများကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် အကိုက်ခံရသောလူအနီးသို့ သွားကာ ပုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ?"
ထိုလူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ညည်းတွားနေသော်လည်း ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ပေးလို့။" ဟု ပြောသည်။
"ငါ့ကို သခင်လေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းထက် အသက်မကြီးပါဘူး။"
ကျန်းဝူကျိသည် လက်ကာပြကာ "ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒါတွေက ကျူးကျိုကျန်းရဲ့ ခွေးတွေလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုလူက "ဟုတ်ပါတယ်! ကျွန်တော်... ညဘက်မှာ တောဝက်တွေ လယ်ထဲဝင်မှာစိုးလို့ လိုက်မောင်းရင်းနဲ့၊ မထင်မှတ်ဘဲ သစ်ပင်အောက်မှာ သခင်မလေးကျူးနဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မတော်တဆ အနားသွားကြည့်မိတော့ သူက ခွေးတွေနဲ့ လွှတ်တိုက်တာပဲ။"
ထိုသို့ကိုး။
ကျန်းဝူကျိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအချို့တွင်သာ အကိုက်ခံထားရသည်ကို တွေ့ရသည်။ အနာဒဏ်ရာမှာ မပေါ့သော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရပေ။
သူ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင်မူ ဤလူမှာ အူများအကိုက်ခံရပြီး မကယ်နိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
"ကဲ၊ အခု သွားလို့ရပြီ။ နောက်ခါ ဒီလိုမျိုးတွေ့ရင် ဝင်မရှုပ်နဲ့တော့။ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက လူ့အသက်ကို ဂရုစိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။"
ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို ထူပေးလိုက်ရာ၊ ထိုလယ်သမားမှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဆိုပြီး ခြေထော့နဲ့ ခြေထော့ဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်
။
ထိုအချိန်တွင် မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ ဝီစီမှုတ်သံများကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ယောက်ျားလေးတစ်ဦး၏ အသံများကိုလည်း ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။
၎င်းတို့မှာ ကျူးကျိုကျန်းနှင့် ဝေပိုင် တို့ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခွေးများကို လိုက်လံခေါ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ သိလိုက်သည်။
"ဒီမိန်းမယုတ် ရောက်လာတာ ကောင်းတာပဲ၊ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ လက်စားချေမှုကို အဆုံးသတ်ရတာပေါ့။"
ကျန်းဝူကျိသည် ရင်လီကို အရင်ရှာပြီးမှ သူတို့ကို အပြစ်ပေးရန် တွေးထားသော်လည်း၊ သူတို့က သူ့ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။
မကြာမီ မြင်းခွာသံများ ပို၍နီးကပ်လာပြီး မြင်းစီးလာသော လူနှစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်၊၊
၎င်းတို့မှာ ကျူးကျိုကျန်းနှင့် ဝေပိုင်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။