ကျူးကျိုကျန်း - "ဝူကျိမောင်လေး၊ ကျမကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"
Vol. 1 Ch. 5
"ဟင်? ပင်ရှီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနဲ့ တခြားခွေးတွေ ဘာလို့ သေနေတာလဲ?"
ကျူးကျိုကျန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသည့် ခွေးအချို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူမမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဝူကျီ ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျန်းဝူကျီမှာလည်း ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျိုကျန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံသွားရာ သူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျူးကျိုကျန်း၏ ရုပ်ရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ မူလပိုင်ရှင်မှာ သူမအပေါ် ဤမျှအထိ စွဲလမ်းခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
ကျူးကျိုကျန်းမှာလည်း ဤလူကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသဖြင့် အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေပိုင် နှင့် အတူရှိနေချင်စိတ်ကသာ စောနေသဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အော်မေးလိုက်သည်။
"ဟေ့! ငါ့ခွေးတွေကို ဘယ်သူသတ်သွားတာလဲ မင်းမြင်လား? ပြီးတော့ အမဲလိုက်ခံနေရတဲ့လူကရော ဘယ်ထွက်သွားပြီလဲ?"
ဝေပိုင်သည်လည်း ကျူးကျိုကျန်းနှင့် အတွေးတူနေပြီး
"သူ့ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ? ဒီလို ဆင်းရဲသား ငနဲက ဒီခွေးတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ ဒီကောင်ပဲ လုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို သတ်ပြီးမှ ငါတို့ ဆက်သွားကြတာပေါ့..."
ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းဝူကျီ၏ အသက်ကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းဝူကျီသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး မြင်းပေါ်မှ ဝေပိုင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းဝူကျီ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် အခြေခံ မိုးတိမ်လှေကား အစွမ်းရှိသည့်အပြင် အမှောင်ထုကလည်း ကူညီနေသဖြင့် ဝေပိုင်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
သူ သတိထားမိလိုက်ချိန်တွင် ကျန်းဝူကျီက သူ၏လက်မောင်းကို ဖမ်းမိထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဝေပိုင်နှင့် ကျူးကျိုကျန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ သူတို့ မခုခံနိုင်မီမှာပင် ကျန်းဝူကျီသည် ဝေပိုင်ကို မြင်းပေါ်မှ ဆွဲချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ကျန်းဝူကျီ၏ အတွင်းအားမှာ ပြည့်ဝနေသဖြင့် အရှိန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ ဝေပိုင်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်သွားရသည်။
"မင်းက ငါ့ကို ဆင်းရဲသားလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့လေ? ငါ့ကို မင်းသတ်ချင်တိုင်း သတ်လို့ရတဲ့ သားသတ်စင်ပေါ်က ငါးလို့ ထင်နေတာလား? မင်းမှာ အဲဒီအရည်အချင်း မရှိဘူး!"
ကျန်းဝူကျီက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ဝေပိုင်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ဝေပိုင်က ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိက နေမင်းတစ်စင်း လက်ညှိုးသိုင်း ကို အသုံးပြုကာ သူ၏လက်မောင်းရှိ အကြောများကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဦးခေါင်းကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။
ဂျွတ်!
ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အရိုးကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဝေပိုင်၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ကျောက်တုံးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်ပစ်သည်။ ဝေပိုင်မှာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိတော့အောင် ပျက်စီးသွားပြီး သွေးချင်းနီနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှင်းထဲသို့ ပစ်ပေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"ဒီလောက် အစွမ်းအစလေးနဲ့ လူ့အသက်ကို မြက်ခြောက်လို သဘောထားရဲတယ်ပေါ့? ဒါ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ရလဒ်ပဲ။" ကျန်းဝူကျိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
ခုနလေးတင် ခန့်ညားထည်ဝါနေသော ဝေပိုင်မှာ ယခုအခါ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်တော့ဘဲ မထနိုင်တော့သည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျူးကျိုကျန်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ဒွန်တွဲဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ?!"
ယခုအချိန်တွင် ကျူးကျိုကျန်းသည် သူမ၏ ချစ်သူကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူမ၏ မြင်းကို ဆွဲရင်း၊ ကျန်းဝူကျီ၏ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။
ဝေပိုင်၏ အစွမ်းအစကို သူမ အမြဲသိသည်။
ဝူလျဲ့ ၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး ခွန်းလွန်းတောင်တစ်ဝိုက်တွင် လူသိများသည့် လူငယ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဝေပိုင် ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ သူမထက် အများကြီး ပိုတော်သည်။
သို့သော် သူတို့ထက်ပင် ငယ်ပုံရသော ဤလူမှာ ဝေပိုင်ကို ဤမျှအထိ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး တိကျလှကာ ခွန်အားမှာလည်း အံ့မခန်း ကြီးမားလှသည်။
မဟုတ်လျှင် ဝေပိုင်မှာ ဤအခြေအနေမျိုး ရောက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျူးမမ? ကျွန်တော်ကို တောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား?"
ကျန်းဝူကျီက အေးစက်စရာ ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် သူမကို မြင်းပေါ်မှ ဆွဲချရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ထို "ကျူးမမ" ဟူသော ခေါ်သံက ကျူးကျိုကျန်းကို သေလုမတတ် လန့်သွားစေသည်။ ကျန်းဝူကျီ တစ်ယောက်သာ သူမကို ထိုသို့ ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါမှသာ ဤမျက်နှာက ဘာကြောင့် ရင်းနှီးနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ သတိရသွားတော့သည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိမှာ အရပ်ရှည်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း အလွန်တိုးတက်နေသည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာရော ဘယ်မှာလဲ?
ကျူးကျိုကျန်း ဆက်မတွေးနိုင်မီမှာပင် ကျန်းဝူကျီက သူမကို လှမ်းဖမ်းရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝေပိုင်၏ အဖြစ်အပျက်ကို သတိရကာ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြား မြင်းကို လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ဇက်ကြိုးကို အရင်ဦးအောင် ဖမ်းလိုက်သည်။ မြင်းမှာ သူ၏ သခင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံနေရသည်ကို သိသဖြင့် အတင်းရုန်းပြေးသော်လည်း ကျန်းဝူကျိက ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် ဇက်ကြိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ
"ပြန်လာခဲ့!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ကိုးပါးနေမင်း နတ်ဘုရားပညာရပ် ၏ ကြီးမားသော အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ကျူးကျိုကျန်းနှင့် မြင်းကိုပါ နောက်သို့ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။
မြင်းမှာ ခွန်အားရှိသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏
ကောင်းမွန် လှသော အတွင်းအားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ မြင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ကျူးကျိုကျန်းမှာလည်း နှင်းထဲသို့ လွင့်စဉ်ကျသွားတော့သည်။
ကျန်းဝူကျိသည် မြင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ကျူးကျိုကျန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျူးကျိုကျန်းမှာ ပြုတ်ကျသဖြင့် မူးဝေနေစဉ် ကျန်းဝူကျိ သူမဆီသို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သွေးပျက်သွားသည်။ သူမသည် လက်လှမ်းရာ လက်နက်ကို ရှာလိုက်ရာ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ခွေးရိုက်သည့် နှင်တံကို တွေ့သဖြင့် ကျန်းဝူကျိကို အတင်းလွှဲရိုက်လိုက်သည်။
ရွှမ်း!
ကျန်းဝူကျိက နှင်တံကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "မင်းက တော်တော် ဇွဲကောင်းတာပဲ၊ ငါ သဘောကျတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက နှင်တံကို အားဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ ကျူးကျိုကျန်းမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လွင့်ပါလာတော့သည်။
ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ မင်းအဖေက ငါ့ကို အကြီးအကျယ် လှည့်စားခဲ့ကြတာ။ မင်းကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးကို အပြစ်ပေးတာဟာ သူရဲကောင်းပီသတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ၊ ငါက အဲဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။"
ကျူးကျိုကျန်းသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အရှက်ရခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ရုန်းကန်နေသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အေးခဲသွားတော့သည်။
ကျန်းဝူကျိက သူမကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
"ရှင်က ကျမလို အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို နှိပ်စက်နေပြီးတော့ ဒါကို သူရဲကောင်းပီသတဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်လား?"
ကျူးကျိုကျန်းက အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသည်။
သေဘေးကို ကြောက်ရွံ့သောစိတ်ကြောင့် သူမ၏ အားအင်များမှာ သိသိသာသာ တိုးလာပုံရသည်။
"လက်စားချေတဲ့ နေရာမှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားစရာ မလိုပါဘူး။"
ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ သူမ၏ အကြောအချို့ကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ သူမကို မကာ အနောက်ဘက်ရှိ ကောက်ရိုးပုံများဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။
ကျူးကျိုကျန်းသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားကို မခုခံနိုင်ဘဲ လွင့်စဉ်သွားကာ ကောက်ရိုးပုံနှင့် ထိမှ ရပ်သွားတော့သည်။ သူမတွင် ဒဏ်ရာ အကြီးအကျယ် မရသော်လည်း ပြုတ်ကျသည့် အရှိန်ကြောင့် မူးဝေနေသည်။
"မင်းအဖေက ဟိုမှာ ရှိတယ်။ သွားမတွေ့ချင်ဘူးလား?"
ကျန်းဝူကျိသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သော ဝေပိုင်၏ ကိုယ်ကို မကာ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ကျူးကျိုကျန်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျန်းဝူကျိ ညွှန်ပြသည့် နေရာကို လရောင်အောက်တွင် ကြည့်လိုက်ရာ သွေးချင်းချင်းနီနေသော လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမမှာ ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် သတ္တိမွေးကာ သွားကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူမ မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအလောင်းတွင် ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ချောက်ထဲပြုတ်ကျ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့စဉ်က သူမ၏ ဖခင် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော အဝတ်အစားများပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆွဲသီးမှာလည်း ထပ်တူပင်။
အမှန်တကယ်ပင် ဤအလောင်းမှာ သူမ၏ဖခင် ကျူးချန်လင် ဖြစ်နေသည်!
"အား!!!"
ကျူးကျိုကျန်းသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိက လွှတ်မပေးပေ။
ကျန်းဝူကျိသည် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ဝေပိုင်ကို ကျူးချန်လင်၏ အလောင်းဘေးတွင် ချလိုက်ပြီးနောက် ကျူးကျိုကျန်းကို အမိဖမ်းလိုက်သည်။
"မင်းအဖေရဲ့ အလောင်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား? ဒါ မင်းရဲ့ စရိုက်အမှန်ပဲ။"
ကျန်းဝူကျိသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝေပိုင်ကို ကြည့်ကာ "ဪ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ချစ်သူကိုရော၊ မလိုချင်တော့ဘူးလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျူးကျိုကျန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမအနေနှင့် ဝေပိုင်၏ အခြေအနေကို ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားနိုင်မည်နည်း? သူမ၏ အသက်ကိုပင် သူမ မကယ်နိုင်တော့ပေ။
သူမမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းဝူကျီသည် ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားရကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ စိတ်ထဲက နောင်တတစ်ခုကို ဖြေဖျောက်ပေးတာပဲ။ အခု ငါ အဲဒီနောင်တကို အစားထိုးပေးမယ်။"
ကျန်းဝူကျီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ကျူးကျိုကျန်း၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ၊ မူလပိုင်ရှင်မှာ သူမအပေါ် အဘယ်ကြောင့် စွဲလမ်းခဲ့ရသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော အရာပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ဓားကို ကိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး ကျူးကျိုကျန်းမှာ သားသတ်စင်ပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးမှာ ယခုအခါ သူ၏ လက်ခုပ်ထဲတွင်သာ ရှိတော့သည်။