ရိုးသားပွင့်လင်းသော ကျန်းဝူကျီ
Vol. 1 Ch. 6
နောက်တစ်နေ့သည် သာယာကြည်လင်သော နေ့ဖြစ်သည်။
တောင်ခြေရှိ ကောက်ရိုးပုံအနီးတွင် အလောင်းသုံးလောင်း လဲလျောင်းနေသည်။
၎င်းတို့မှာ ကျူးချန်လင်၊ဝေ့ပိုင် နှင့် ကျူးကျိုကျန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။
စကားတည်သောသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် လက်ညိုး ကို အသုံးပြု၍ ကျူးကျိုကျန်း၏ အရေးကြီးသော အချက်အချာနေရာကို ထိုးနှက်ခဲ့ရာ သူမအား မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေဆုံးစေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ပထမဦးဆုံး အချစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းဝူကျီအနေဖြင့် ကျူးကျိုကျန်းအား နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခြင်း မပြုဘဲ မူလပိုင်ရှင်ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မှန်ပါသည်၊ သူသည် စိတ်ပျော့တတ်သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါ။ ကျူးကျိုကျန်းကဲ့သို့ အဆိပ်ပြင်းသော မိန်းမမျိုးကို အသက်ရှင်လျက် ထားခဲ့ပါက ဘေးဒုက္ခသာ ဖြစ်လာနိုင်သဖြင့် သတ်ပစ်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝေ့ပိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုပင် ဇာတ်လမ်းဆန်လှသည်။ ကျန်းဝူကျီက သူ့ကို သတ်ပင်မသတ်ခဲ့ရပါ။ ကျူးကျိုကျန်း အသတ်ခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသချောင်းဆိုးပြီး 'ချီ' စွမ်းအင် ပြတ်တောက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သားဖြစ်သူက ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့၏ ဂူကို ပြန်တူးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဝေ့ပိုင်သည် ကျူးကျိုကျန်းအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေဆဲဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဤလူမှာလည်း ဟော့ရှုဟွမ် ကဲ့သို့ပင် ကျူးကျိုကျန်းရော ဝူချင်းရင် အပေါ်ပါ စိတ်ကစားတတ်သော လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
"ဟင်? ဒါ ကျူးကျိုကျန်း မဟုတ်လား? သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ သေနေရတာလဲ? နောက်ထပ် အလောင်းနှစ်လောင်းကကော ဘယ်သူတွေလဲ? အရမ်းကို ပျက်စီးနေတော့ ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိရတော့ဘူး"
ထိုအချိန်တွင် ဝါးတောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲကိုင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြတ်သွားသည်။ ကျူးကျိုကျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အလောင်းများကို မြင်သောအခါ သူမမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝါးတောင်းမှာလည်း လက်ထဲမှ လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ကျန်းဝူကျိသည် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆံထိုးတစ်ချောင်းနှင့် အဝတ်အထည် အနွမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကျေးလက်တောသူလေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းနေပြီး အရေပြားမှာလည်း ဖောင်းကြွကာ အဖုအထစ်များဖြင့် ရုပ်ဆိုးလှသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အလွန်တောက်ပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း သွယ်လျကာ ကျော့ရှင်းလှပကာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်။
အကယ်၍ သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ မကြည့်မိပါက ကျန်သည့်အရာအားလုံးမှာ အလွန်လှပနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟော... ငါ ညက အိပ်မက်တွေ ဖြည့်ဆည်းဖို့နဲ့ ကျင့်စဉ်ကျင့်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ရင်းလီ ရောက်လာတာတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ငါသာ သူမနဲ့ လွဲသွားရင်တော့ ပျော်စရာကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ကျန်းဝူကျိသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤရုပ်ဆိုးသော မိန်းကလေးမှာ ရင်းလီ ဖြစ်ကြောင်း သူ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။
စင်စစ်တွင် ရင်းလီသည် အလွန်လှပသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရခြင်းဖြစ်ပြီး ကုသမှုခံယူပြီးပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။
"ဘာလဲ? မင်းက ဒီကျူးကျိုကျန်းကို သိလို့လား?"
ကျန်းဝူကျီသည် ပျက်စီးနေသော တဲအိုထဲမှ ပြုံးလျက် ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
ရင်းလီသည် ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် လန့်သွားသည်။ ကျန်းဝူကျီ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကြောင်အသွားသည်။
"သူနဲ့ တူလိုက်တာ... သူနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ..."
ရင်းလီသည် ကျန်းဝူကျီ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
သူမ ဘာပြောနေသည်ကို ကျန်းဝူကျိ သဘာဝအတိုင်း သိရှိသည်။ ရင်းလီ၏ စရိုက်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို သဘောကျ ခံစားလိုသော စရိုက် ရှိသည်။ ငယ်စဉ်က မူလကျန်းဝူကျီ၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် တစ်သက်လုံး သူ့ကို မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခါးသီးသော ကလေးဘဝ အတွေ့အကြုံများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊၊
သူမသည် ရက်စက်သောသူများကို နှစ်သက်တတ်ပြီး ၎င်းက သူမကို ထူးခြားသော လုံခြုံမှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
မူရင်းဝတ္ထု၏ ဤအချိန်ကာလတွင် သူသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ မရိတ်ရသေးဘဲ ရုပ်ရည်ကို ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသဖြင့် ရင်းလီမှာ သူ့ကို မမှတ်မိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခု ကျန်းဝူကျိမှာ ခန့်ညားသော သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း ယခင်နှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် ရင်းလီအနေဖြင့် သူနှင့် တူသည်ဟု ခံစားရခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာနဲ့ တူတာလဲ? မင်းရဲ့ ချစ်သူနဲ့ တူတာလား?"
ကျန်းဝူကျိက စနောက်လိုက်သည်။
"ဟွန့်! ကျွန်မက ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတာကို ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ချင်နေသေးတာလား?"
ရင်းလီသည် ရှေ့ကလူကို သူမ ချစ်ရသော အကိုကြီးဝူကျိဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပေါ့ပျက်ပျက် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အလှအပနဲ့ အရုပ်ဆိုးခြင်းဆိုတာ ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။ အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်က ဘာအရေးကြီးလို့လဲ?" ဟု ဆိုသည်။
ရင်းလီသည် ကျန်းဝူကျိက ထိုသို့ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မဘေးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အလှနတ်သမီးတစ်ယောက်သာ ရပ်နေမယ်ဆိုရင် ရှင် ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ?"
"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အလှနတ်သမီးကိုပဲ ရွေးမှာပေါ့။"
ကျန်းဝူကျိက တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လိမ်ညာပြောဆိုရာတွင် အညံ့ဆုံး ဖြစ်သည်။
"အဟက်! ယောက်ျားတွေကတော့ အားလုံး အတူတူပါပဲ!"
ရင်းလီသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတစ်ရပ်ခန့်ရှိသော သစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဟေး! မရိုက်နဲ့! မရိုက်နဲ့! ဒါဆို ငါ မင်းကို တစ်ခု မေးပါရစေဦး၊ တကယ်လို့ ဒီမှာ ချမ်းသာပြီး ခန့်ညားတဲ့၊ သဘောကောင်းတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေမယ်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားဦးမှာလား?"
ကျန်းဝူကျိသည် ရင်းလီ၏ ရိုက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။
ရင်းလီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုကာ
"ရှင် ဖြစ်ဖြစ်၊ ဟို သခင်လေးဆိုတဲ့ လူတွေ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ချမ်းသာတာက ဘာဖြစ်လဲ? ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိပြီးသား!" ဟု ပြောသည်။
ထိုသို့ပြောရင်း ရင်းလီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး
"ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ရှင် ကျူးမိသားစုက သခင်မလေးကို သဘောကျလို့ ဒီကို မျှားခေါ်လာပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ကိုလည်း သတ်လိုက်တာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
"ဟင်း... မင်း တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်ပဲ မှန်တယ်"
ကျန်းဝူကျိက သူသည် လူသတ်သမားဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မငြင်းဘဲ ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။
ရင်းလီက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်တစ်ဝက်က မှားနေလို့လဲ?"
ကျန်းဝူကျိက "ပထမတစ်ဝက်က မှန်တယ်၊ ဒုတိယတစ်ဝက်က မှားနေတာ။ ဟို သေနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ကျူးကျိုကျန်းရဲ့ အဖေ ကျူးချန်လင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က သူမရဲ့ ချစ်သူ ဝေ့ပိုင် သူတို့က အစေခံတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ကိုလည်း ငါပဲ သတ်လိုက်တာ၊ သူတို့အားလုံးက သေသင့်တဲ့သူတွေပဲ၊ ငါက ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားကို ပြန်ချေရုံသက်သက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။
ရိုးသားသောသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းဝူကျီသည် အမှန်အတိုင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောပြရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ရင်းလီက အံ့သြတကြား မေးလိုက်သည်။
"ကျူးချန်လင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကတည်းက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်လား? သူက ဘယ်လိုလုပ် ရှင့်လက်ထဲမှာ သေရတာလဲ? ရှင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ?"
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမသည် တိတ်တဆိတ် သတိထား စောင့်ကြည့်နေသည်။
ရင်းလီ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်အမင်း မစွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း ညံ့ဖျင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မူလက သူမသည် ကျန်းဝူကျိအား ငွေကြေးအတွက် လူသတ်သည့်သူ၊ အကြံအဖန်နှင့် လှည့်ကွက်များအပေါ်မှာသာ အားကိုးသူဖြစ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား စွမ်းရည်မရှိသူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခုမူ သူမ စိုးရိမ်လာမိသည်။ အကယ်၍ ဤပေါ့ပျက်ပျက် သခင်လေးသည် ကျူးချန်လင်ကိုပင် သတ်နိုင်သည်ဆိုပါက သူမသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျူးချန်လင်သည် ဤအနီးတစ်ဝိုက်တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီး ကိုယ်ခံပညာလည်း မဆိုးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ? ကျူးချန်လင်ကို ငါ ဘယ်လို သတ်လိုက်လဲဆိုတာကတော့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက ငါ့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး ငါ့အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့ကြလို့ ငါ ကလဲ့စားချေလိုက်တာပဲ"
ကျန်းဝူကျိက ကျူးကျိုကျန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး
"အထူးသဖြင့် သူမပဲ၊ သံယောဇဉ်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တယ်၊ သူမက တကယ့်ကို မုန်းစရာကောင်းတယ်။ ငါက 'မျက်လုံးတစ်လုံးစုံးရင် မျက်စိတစ်လုံး' အတိုင်း ပြန်လုပ်ပေးလိုက်တာပါ၊ ဒါက လုံးဝ တရားမျှတပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဒါကို ကြားပြီးနောက် ရင်းလီသည် အလွန်စပ်စုချင်သော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။ ကျူးချန်လင်ကို သတ်နိုင်ပြီး သမီးဖြစ်သူကိုလည်း စော်ကားသတ်ဖြတ်နိုင်သူမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သူဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ရင်းလီ၏ ဗီဇအရ မအောင့်နိုင်ဘဲ
"ဟားဟား၊ ကျူးကျိုကျန်းလို မြေခွေးမလေးရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရပြီး ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်ရတာကတော့ တကယ့်ကို... တကယ့်ကို..."
သူမက "တကယ့်ကို ငတုံးပဲ" ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်ကော တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခါလေး ကိုက်ခဲ့ရုံနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မမေ့နိုင်ဘဲနေတဲ့ ငတုံးမကြီး မဟုတ်ပါလားဟု ပြန်တွေးမိသွားသည်။
အကိုကြီးဝူကျိဆိုတာလည်း အခုဆိုရင် မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး သာယာပျော်ရွှင်နေလောက်ပြီ၊ သူမလို ရုပ်ဆိုးတဲ့ တောသူမလေးကို ဘယ်မှာ မှတ်မိနေတော့မှာလဲ?
ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရင်းလီ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ခါးသီးမှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။
သူမသည် ခဏမျှ မျက်ရည်ကျမိသွားပြီး ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူမှာ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးသော လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။
ဒါကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိက အံ့သြတကြား ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ? ကျူးကျိုကျန်းရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရတာက ငါလေ၊ အခု မင်းက ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ? မင်းရဲ့ စာနာစိတ်က အဲဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား?"
"ဟွန့်! ဘယ်သူက ရှင့်ကို စာနာချင်လို့လဲ? ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ခါးသီးတဲ့ဘဝကို တွေးမိလို့၊ ပြီးတော့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မေ့ပစ်လို့မရတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေလို့ မျက်ရည်ကျမိတာ။ ရှင် ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ?"
ရင်းလီက ကျန်းဝူကျိ ကို ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းဝူကျိက သူမကို လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
"ငါ ဘာလို့ နားမလည်ရမှာလဲ? ငါ အတော်လေးကို နားလည်တာပေါ့!"
ကျန်းဝူကျိက နောင်တရသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖမ်းဆီးခံထားတုန်းက ဒေါသထွက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ဆိုးရွားခဲ့တာပဲ၊ အမာရွတ်သာ ကျန်ခဲ့ရင်တော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ။ အဲဒီအတွက် ငါ့ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ"
သရုပ်ဆောင်မှုအပိုင်းတွင် ကျန်းဝူကျိ၏ အရည်အချင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
သူ၏ စကားလုံးများမှာ စိတ်ရင်းမှန်ပုံရပြီး စစ်မှန်ပုံပေါ်သည်။
သို့သော် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ခေါင်းမာလှသော ရင်းလီမှာ တစ်ဖက်တွင် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။