ယင်းလီကို ကိုင်တွယ်ရန် မှန်ကန်သောနည်းလမ်း
Vol. 1 Ch. 7
"ဒါက ဘာလဲ?"
သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ?
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ ဖမ်းဆီးခံထားရစဉ်တုန်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား?
ယင်းလီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
'ဒါ ငါ့ကို ပြောတာ မဟုတ်လား?'
သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဝူကျိအစ်ကိုနှင့် အရှေ့တွင်ရှိနေသော လူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ဆင်တူနေမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ယင်းလီ တစ်ကိုယ်လုံး ဆွံ့အသွားရသည်။
ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...
"ဘာဖြစ်လို့လဲ? နင် ပြန်ပြီး ငေးမှိုင်သွားပြန်ပြီ။"
ကျန်းဝူကျိက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ နည်းနည်းဆင်နေလို့ ငါ စကားပြောမိတာပါ။ မဟုတ်ရင် ငါက မိန်းကလေးတွေကို လျှောက်ပြီး ပိုးပန်းတတ်တဲ့သူလို့ မင်းထင်နေလို့လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
'ဟုတ်တာပေါ့၊ နင်က သူ့ကို ပိုးပန်းတာမဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ရိုက် အရှက်ခွဲပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ။ တကယ့် တိရစ္ဆာန်ပဲ။'
ယင်းလီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသော်လည်း သူမမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ အတော်ကြာမှ သူမက
"နင်... နင်က ဝူကျိအစ်ကိုလား?" ဟု မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ လေသံမှာ အလွန် မသေချာသလို တုန်ရီနေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ငါပဲ။"
ကျန်းဝူကျိကလည်း အံ့အားသင့်သွားသည့် မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ကာ
"မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ? မဟုတ်မှလွဲရော မင်းက..."
ယင်းလီက အမြန်ခေါင်းငြိမ့်ကာ
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ငါက အဲဒီတုန်းက ရွှေပန်းအဘွားအိုနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ မိန်းကလေးပဲ! နင် ငါ့ကို ကိုက်ခဲ့တယ်လေ!"
သူမ ပြောရင်းနှင့် လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ကိုက်ထားသည့် သွားရာလေးများ ယခုတိုင် ထင်ကျန်နေသေးသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယင်းလီ၏ ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားချက်တို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော မိုးရေစက်များကဲ့သို့ ကြီးစွာသော ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် သူမ ခေါင်းပင် မူးနောက်သွားသည်။
သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည့် ဝူကျိအစ်ကိုမှာ သူမမျက်စိရှေ့တွင် ဒီအတိုင်း ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
ယခု ကျန်းဝူကျိ၏ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရင်း ယင်းလီမှာ ပြောစရာ စကားလုံးများစွာ ရှိသော်လည်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည့်အခါ ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ယင်းလီက မျက်ရည်များ ဝဲလျက်
"နင်ကတော့ တကယ့်ကို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ၊ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး ငါ ရှာလို့မရအောင် လုပ်ထားတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ငါ တမင်တကာ ပုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက အကြောင်းအရာတွေက စကားလုံး တွေ နဲ့ ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ်လေ။"
ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ယင်းလီ၏လက်ကို ဆွဲကာ အသေအချာ ကြည့်ရှုရင်း "လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေး၊ မင်း ငါ့ကို မနာလို မဖြစ်တော့ဘူး မဟုတ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယင်းလီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ရန်ငြိုးများအားလုံး လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ ခေါင်းယမ်းကာ "ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်နာနိုင်မှာလဲ? နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေလို့ စိတ်နာဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူး။ အချိန်အကြာကြီး ရှာမတွေ့ခဲ့လို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရရုံပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယခင်ကဲ့သို့ ရန်လိုသော လေသံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယခု ယင်းလီ၏ လေသံမှာ မူနွဲ့ပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဖောင်းကြွနေသော မျက်နှာကြောင့် အမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း သူမ သေချာပေါက် ရှက်နေပေလိမ့်မည်။
"ငါ ဘာလို့ ပုန်းရမှာလဲ? ဒါတွေအားလုံးက ကျူးချန်းလင်း နဲ့ သူ့မိသားစုကြောင့်ပဲ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ငါ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ပါ့မလား?"
ကျန်းဝူကျိက ဟန်ဆောင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာ ဖြစ်ရပ်များကို ယင်းလီအား ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ ယင်းလီ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်။ သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် "အဲဒီလိုကိုး၊ သူတို့ကို သတ်လိုက်တာ မှန်တယ်! ဒါပေမဲ့ ကျူးကျိုကျန်း"
သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် လေသံမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ကျန်းဝူကျိက ကျူးကျိုကျန်းကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ပုံအပေါ် သူမ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကျန်းဝူကျိအတွက် မည်သည့် အဆင့်အတန်းမှ မရှိသေးသဖြင့် စကားကို ပြီးအောင် မပြောဘဲ တစ်ဝက်ဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။
"သူက ငါ့ခံစားချက်တွေကို ကစားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ ဒီလိုအပြစ်ပေးခံရတာ သဘာဝကျပါတယ်။ သူတင်မကဘူး၊ ဝူမိသားစုက ဝူလျဲ့ နဲ့ သူ့သမီးလည်း ပါသေးတယ်။
အချိန်တန်ရင် ကျူးချန်းလင်း မိသားစုက သူတို့အတွက် သင်ခန်းစာ ဖြစ်စေရမယ်။ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေရဘူး။"
ကျန်းဝူကျိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ကလဲ့စားမချေဘဲ မနေဘူး။ မူလပိုင်ရှင် ကတော့ သူတစ်ပါး အနိုင်ကျင့်တာကို ခံပြီး ရန်ငြိုးမထားတဲ့ စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ငါကတော့ အဲဒီလို အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို သတ်ဖို့ကလွဲလို့ ဘာလို့ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားရမှာလဲ?
ဤစကားလုံးများသည် အလွန်ရက်စက်ပြီး ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။
သို့သော် ယင်းလီမှာမူ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ရွံရှာမိမည့်အစား သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော သဘောတူညီမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သူမ သဘောကျခဲ့သော ကျန်းဝူကျိမှာ သူမကို ရိုက်နှက်၊ ဆဲဆိုပြီး ကိုက်ခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် စရိုက်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အချစ်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စိတ်ထားအလွန်နူးညံ့သော ကျန်းဝူကျီကို သည်းမခံနိုင်ဘဲ၊ သူမ ငယ်ငယ်က တွေ့ခဲ့သည့် ခက်ထန်သော ကျန်းဝူကျိငယ်လေးကိုသာ တစ်သက်လုံး စွဲလမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ကွဲပြားသွားပြီ။ လက်ရှိ ကျန်းဝူကျိမှာ သူမ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဝူကျိထက်ပင် ပိုမိုပြတ်သားပြီး ခက်ထန်နေသည်။
ရန်သူအပေါ် အလွန်ရက်စက်သော်လည်း အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လိုအပ်ပါက အသက်ကိုပင် ကယ်တင်ပေးတတ်သည့် ကျန်းဝူကျိ၏ စရိုက်မှာ ယင်းလီ၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် ကွက်တိကျနေသည်။
ယင်းလီကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ဤစရိုက်မှာ "မှန်ကန်သော လက္ခဏာ ပင် ဖြစ်တော့သည်။
"ဝူကျိအစ်ကို၊ နင် ဒီလိုလုပ်တာကို ငါ ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝူချင်းရင်း ကိုရော... ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဆံမှာလား?"
ယင်းလီက ကျူးကျိုကျန်း၏ အလောင်းကို ညွှန်ပြရင်း အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူမသည် ရက်စက်သော ကျန်းဝူကျိကို ကြောက်လည်းကြောက်သလို ချစ်လည်းချစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ချုပ်ကိုင်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို သူမ သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝူကျိကလည်း ယင်းကို နားလည်သောကြောင့် တမင်တကာ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ ကလဲ့စားချေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ရက်စက်သော မျက်နှာထားမျိုး ပြစရာမလိုပေ။
"ဒါကတော့ သဘာဝကျတာပေါ့။ သူတို့ သင်ခန်းစာ ရသွားအောင် ငါတို့ လုပ်ရမယ်။ ဒါက မှားတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား?"
ကျန်းဝူကျိက ယင်းလီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ယင်းလီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ လှိုင်းထသွားသည်။ သူမ ခေါင်းယမ်းကာ
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝူကျိအစ်ကို လုပ်သမျှ အားလုံး မှန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ။"
ကျန်းဝူကျိက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက်
"မင်းရဲ့ မျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ မင်းက လှပတဲ့ မိန်းကလေးလေး တစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယင်းလီသည် ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ မျက်နှာအကြောင်း မေးသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ရွံရှာသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ
"ငါ့အမေအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြဦး။"
ကျန်းဝူကျိက ခန့်ညားသော အရှင်သခင် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ယင်းလီကို ခိုင်းစေလိုက်သည်။
ယင်းလီမှာမူ ထိုအမိန့်ပေးသံကိုပင် သဘောကျနေပုံရသည်။ သူမ အမြန်ခေါင်းငြိမ့်ကာ
"ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ။ ငါ့နာမည်ကိုတောင် နင့်ကို မပြောရသေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းက ယင်းလီ၊ ဆရာကတော့ ငါ့ကို ကျူးအာ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက ငါ့မိသားစုနဲ့ ဆိုင်တယ်။ ငါ့အမေက ငါ့အဖေရဲ့ ပထမဇနီး ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကိုပဲ မွေးခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအမေကတော့ အစ်ကိုနှစ်ယောက် အရင်မွေးထားတော့ အဖေက သူ့ကို အရမ်းမျက်နှာသာ ပေးခဲ့တယ်။
ဒုတိယအမေက အဖေရဲ့ အချစ်ကို အားကိုးပြီး ငါ့အမေကို ခဏခဏ နှိပ်စက်တယ်။ ငါ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကလည်း အရမ်းတော်ကြပြီး သူတို့အမေနဲ့အလိုတူအလိုပါပဲ နောက်ဆုံးမှာ ငါ မခံနိုင်တော့လို့ ဒုတိယအမေကို ဓားနဲ့သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ငါ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်ဆိုတာ အမေသိတော့ ငါ့ကို ခေါ်ပြီး အိမ်က ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က လိုက်လာတော့ ငါ့အမေက ငါ့ကို ကယ်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ လည်ပင်းလှီးပြီး အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တယ်။ ဆရာသာ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ရင် ငါလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အဖေနဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာ။"
သူမ ပြောရင်းနှင့် မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
"ငါ့အမေက တစ်ချိန်က 'ပင့်ကူတစ်ထောင် အဆိပ်လက်ဝါး' သိုင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ဆိုးသွားမှာ ကြောက်ပြီး အဖေရဲ့ အချစ်ကို မဆုံးရှုံးချင်လို့ သူ့သိုင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် ဖျက်စီးခဲ့တယ်။ ငါကတော့ သူ့လို မဖြစ်စေရဘူး။ အလှအပနဲ့ ကြင်နာမှုက ဘာကောင်းတာရှိလို့လဲ? နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက ဆိုးကျိုးပဲ ပေးတာပဲ။"
"ဒုက္ခပါပဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက ကလဲ့စားချေဖို့ထက် မင်းအဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ပိုတူနေတယ်။"
ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ ရင်ဖွင့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်
"ကဲ၊ ငါ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာပြီ။ ငါက အခု အိမ်ခြေမဲ့ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ နေရာကိုပဲ သွားရအောင်။ ငါ့အတွက် တစ်ခုခု ချက်ကျွေးပေါ့။"
"ကောင်းပါပြီ ဝူကျိအစ်ကို၊ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။"
ယင်းလီက ကျန်းဝူကျိ၏ အမိန့်ကို နာခံပြီး သူမ၏ အိမ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
ယင်းလီ၏ အိမ်သို့ သွားနေစဉ် ကျန်းဝူကျိက စဉ်းစားနေမိသည်။ လူအများအပြား အသတ်ခံရပြီးနောက် ဝူလျဲ့နှင့် အခြားသူများ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိကြပေလိမ့်မည်။ ဟိုတိုက်ချုံ တို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် အော့မေ့ဂိုဏ်းသားများလည်း ဤနေရာတဝိုက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။ မကြာမီ ဂိုဏ်းကြီး (၆) ဂိုဏ်းမှ 'အလင်းတောင်ထိပ်' ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြတော့မည်။ ဤ ခွန်းလွန်တောင်တန်း မှာ မကြာမီ သွေးချင်းချင်းနီတော့မည်။
ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ဝူလျဲ့နဲ့ သူ့သမီးကတော့ သေရမှာပဲ၊ ဟိုတိုက်ချုံတို့ ဇနီးမောင်နှံကလည်း ရန်သူတွေပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ သိုင်းပညာအရ အဲဒီလောက် လူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အတွင်းအား လုံလောက်ပေမဲ့ ပြင်ပသိုင်းကွက်တွေကတော့ အားနည်းနေသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အလောတကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။
ကျိုးကျစ်လော့ နဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ အရင် သွားတွေ့လို့ ရတာပဲ။ 'နဂါးနိုင်ဓား' ဇာတ်လမ်းထဲက အပါးနပ်ဆုံး ဇာတ်ဆောင်မလေး ကျိုးကျစ်ေလာ့ကိုတော့ စနစ်တကျ သင်တန်းပေးဖို့ လိုအပ်ဦးမယ်။
ကျန်းဝူကျိသည် ဤအရာကို အလွန် ပင် မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။