အတင်းအဖျင်းစကားသည် အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းဆောင်ရည်ဖြစ်သည်

​"ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း ‌မှာလေ၊၊ နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီခွန်းလွန် တောင်ကို ရောက်နေတာလဲ?"

​ကျန်းဝူကျိက အစားအသောက်များကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။

​ပြောရလျှင် ယင်းလီ၏ လက်ရာမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။ ပေါက်စီ၊ အသားပိုင်မုန့်နှင့် သိုးခြေထောက်ကင်တို့မှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် မစုံလင်သော်လည်း အလွန်အရသာရှိလှသည်။

​သူမနေထိုင်သော အိမ်မှာလည်း အလွန်သာယာသည်။ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက် စိမ်းစိမ်းစိုစိုလေးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ရိုးရှင်းအေးချမ်းလှသည်။ အလှအပမြတ်နိုးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အိမ်မှန်း သိသာလှသည်။ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရင်းနှင့် သူမ၏ ရုပ်ရည် ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင်ပန်းခက်ခဲခဲ့ပေလိမ့်မည်။

​ယင်းလီက သူ၏စကားကြောင့် မျက်စောင်းလေးထိုးကာ "ဒါတွေအားလုံးက နင့်ကြောင့်ပဲ။ နင် ငါ့ကို ရိုက်ခဲ့တယ်၊ ဆဲခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံး ငါ့ကို ကိုက်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို ငါဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရအောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း နင်ပဲ။ နင့်သတင်းကို ရှာရင်းနဲ့ ဒီခွန်းလွန်တောင်အထိ ရောက်လာတာ။ နင့်သတင်းလေးများ ရမလားဆိုပြီး ဒီမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တာ" ဟု ပြောသည်။

​ကျန်းဝူကျိက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ဒါပဲလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

​သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် ယင်းလီသည် 'ရွှေပန်းအဘွားအို' ၏ အမိန့်အရ ဂိုဏ်းကြီး (၆) ဂိုဏ်း၏ 'အလင်းတောင်ထိပ်' ကို ဝိုင်းရံမည့်အရေးကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းရန်နှင့် အခွင့်သာပါက 'စကြာဝဠာ ပြောင်းလဲခြင်း' သိုင်းကျမ်းကို ခိုးယူရန် ရောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

​"ဝူကျီအစ်ကို၊ ငါ နင့်ကို ပြောပြလို့မရတဲ့ အကြောင်းအရာတချို့ ရှိတယ်။ နင် အဲဒါတွေကို မမေးပါနဲ့လား ဟင်?"

​ယင်းလီသည် ကျန်းဝူကျိကို မလိမ်ညာချင်သော်လည်း ရွှေပန်းအဘွားအို၏ ကိစ္စများကို အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိ ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

​တွေးကြည့်လျှင် ရယ်စရာပင်။ မူလက ယင်းလီသည် ကျန်းဝူကျိကို အမြဲတမ်း တမ်းတနေခဲ့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရန်ငြိုးများ ဝင်လာတတ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိ ကို အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် တွေ့လျှင် ထိုမိန်းကလေးကို သတ်ပြီး ကျန်းဝူကျိကို လုယူမည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည်။

​သို့သော် ယခု အခြေအနေမှာ အလွန်ကွဲပြားသွားပြီ။ ကျန်းဝူကျိနှင့် တကယ်တမ်း ဆုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် သူမ၌ ထိုကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အတွေးများ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းဝူကျိ၏ အရှေ့တွင် လိမ္မာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ်သာ နေချင်တော့ပြီး အခြားသော ရှုပ်ထွေးသည့် ကိစ္စများကို မစဉ်းစားချင်တော့ပေ။

​"ငါက ဘာမေးလို့လဲ? လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါမမေးပါဘူး။"

​ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်သည်။ ဤစကားများသည် ယင်းလီကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်လည်း ဖြစ်သည်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတစ်ပါးကိစ္စကို ဝင်မရှုပ်ခြင်းမှာ ပညာရှိတို့၏ နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးကိစ္စထဲ ရှုပ်ခြင်းက ပြဿနာများကိုသာ ဖိတ်ခေါ်တတ်သည်။

​ယင်းလီ၏ မျက်ဝန်းများ မှိုင်ကျသွားသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားကို သူမက စိမ်းကားသည့် လက္ခဏာဟု ထင်မှတ်မှားသွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "ဝူကျိအစ်ကို၊ နင် ငါ့ကို မကြိုက်တာက မှန်ပါတယ်။ ငါက အခု ရုပ်ဆိုးနေတာကိုး၊ နောင်ကျရင်လည်း ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးလာဦးမှာ" ဟု ဆိုသည်။

​သူမ ထင်မှတ်မှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း အများကြီး တွေးနေပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာပဲ၊ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငါ အလကား မဖြစ်စေရပါဘူး။ နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ငါ ကုပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"မလုပ်နဲ့! လုံးဝ မလုပ်နဲ့!"

​ယင်းလီ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းယမ်းကာ "အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့! ငါ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါပဲ သိတယ်။ ငါ့အမေလို သိုင်းပညာတွေ ဆုံးရှုံးပြီး သူများ အနိုင်ကျင့်တာ ခံရတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါလေး မဖြစ်ချင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

​"ငါက မင်းရဲ့ အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ အဖေလို လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာကိုလည်း လုံးဝ ပျက်စီးအောင် မလုပ်ဘူး။ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာလည်း မပျက်စီးစေဘဲ ရုပ်ရည်ကို ပြန်လှအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိပါတယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။"

​ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယင်းလီ၏ မျက်နှာအခြေအနေမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ပိတ်မိနေသော သွေးပုပ်များကို ထုတ်ရန် ဓားဖြင့် အနည်းငယ် ခွဲစိတ်ပေးပြီးနောက် အမာရွတ်ပျောက်စေသည့် အထူးဆေးကို လိမ်းပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

​အကယ်၍ သူမ သိုင်း ဆက်လက်လေ့ကျင့်၍ နောက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာ ပြန်ရုပ်ဆိုးလာလျှင်လည်း ဤနည်းလမ်းကိုပင် ပြန်သုံး၍ ရသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းသလို ရှိသော်လည်း သိုင်းသမားများအတွက် အရေပြား ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာလောက်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ကျန်းဝူကျိသည် နတ်ဆိုးသမားတော် ဟူချင်းနျူ ဆေးပညာပေါင်းစုံကို သင်ယူထားသဖြင့် အမာရွတ်ပျောက်ဆေး ဖော်စပ်ရန်မှာ မခက်ခဲပေ။

​သူသည် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးအပေါ် အလွန် အလေးထားသည်ဟု ဆိုရမည်။

​"ဒါ... ဒါ တကယ် ဖြစ်နိုင်လို့လား? ငါ့အမေရဲ့ သိုင်းပညာက မျိုးရိုးလိုက်တာ၊ ဒါတောင် သူ ကုလို့မရခဲ့ဘူး။ ဒီလောကမှာ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းက ဟူချင်းနျူ တစ်ယောက်ပဲ ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူက သေသွားပြီလေ..."

​ယင်းလီ စကားမဆုံးသေးခင်မှာတင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး ကျန်းဝူကျိကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

​ကျန်းဝူကျိက ပြုံးကာ "မင်း နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိသွားပြီပေါ့။ ငါ ဟူချင်းနျူဆီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပြီး သူ့ပညာတွေ အကုန်လုံးနီးပါးကို သင်ယူခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ကိစ္စလောက်ကတော့ ငါ့အတွက် အေးဆေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ!"

​ယင်းလီ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ "ဝူကျိအစ်ကို၊ နင့်ကို တွေ့ပြီးရင် ကောင်းတဲ့အရာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ အခု ငါတို့ အတူတူ ရှိနေနိုင်ပြီ၊ နင်က ငါ့ရုပ်ရည်ကိုတောင် ပြန်လှအောင် လုပ်ပေးနိုင်သေးတယ်။ ငါ... ငါ အရမ်း ပျော်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

​နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်ခဲ့သော ယင်းလီအတွက် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အမှန်တကယ် ကြည်နူးစရာပင်။

​"အထဲက လူတွေ! အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း!"

​ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆဲဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် ယင်းလီတို့ လန့်သွားကြသည်။

​ကျန်းဝူကျိက အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး "ဒါ ဝူလျဲ့ ရဲ့ အသံပဲ။ ငါက သူ့ကို သွားမရှာသေးဘူး၊ သူက အိမ်တိုင်ရာရောက် လာတာပဲ" ဟု လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ယင်းလီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဝူလျဲ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်းမြင့်တယ်၊ သူက ဒီဒေသမှာ နာမည်ကြီးပဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့..."

​"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လူယုတ်မာ အုပ်စုလေးတင်ပါ၊ ဘာမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။"

​ကျန်းဝူကျိက ဘာကိုမှ မကြောက်ဘဲ ယင်းလီနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သို့သော် သူတို့ အပြင်ရောက်သည့်အခါ အခြေအနေမှာ မရိုးရှင်းတော့ပေ။ ရောက်လာသည်မှာ ဝူလျဲ့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသည်။

​ထိုလူများထဲတွင် ခွန်လွန်းဂိုဏ်း မှ ဟိုတိုက်ချုံ နှင့် ပိုင်ရှုရှန်း ဇနီးမောင်နှံ၊ အော့မေ့ဂိုဏ်း မှ တင်မင်ကျွင်း တို့ကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို တွေ့ရသည်။ ဝူလျဲ့နှင့် သူ၏သမီး ဝူချင်းရင်း တို့လည်း ပါဝင်သည်။

​ယင်းလီမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤမျှလောက်များသော သိုင်းဆရာကြီးများကို သူတို့ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း?

​ဝူလျဲ့က သူတို့ကို မြင်သောအခါ

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ သူ့သမီး၊ ပြီးတော့ ငါ့တပည့် ဝေပိုင် ကို သတ်ခဲ့တာလား! အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံစမ်း!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​ကျန်သော လူအုပ်ကြီးကလည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ရောက်လာကြပုံရသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

​ကျန်းဝူကျိ က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအုပ်ကိုသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တင်းမင်ကျွင်း ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးထံတွင် သူ၏ အကြည့်တို့ ရပ်တန့်သွားသည်။

​ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၈-၁၉ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ကြည်လင်ဝင်းပကာ အလွန်လှပသော မျက်နှာလေး ရှိသည်။ သူမ၏ ခါးတွင် ဓားတိုတစ်လက် ချိတ်ထားပြီး လေအဝေ့တွင် အဝတ်အစားများ လွင့်မြောနေပုံမှာ တကယ့်ကို နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

​သူမနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် တင်မင်ကျွင်းမှာ အတန်အသင့် လှသော်လည်း ဤမိန်းကလေးကို မမီပေ။

​ကျန်းဝူကျိ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဒါ သေချာပေါက် ကျိုးကျစ်လော့ ပဲ!

​ကျန်းဝူကျိက ကျိုးကျစ်‌ေလာ့ကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားပြီး

"ဒီလူငယ်က ခန့်တော့ခန့်ပါရဲ့၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မိန်းမရှုပ်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေရတာလဲ?" ဟု တွေးမိကြသည်။

​ယင်းလီပင်လျှင် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်သည်။

​ဟိုတိုက်ချုံက ရယ်မောကာ "ကြည့်စမ်း၊ သူက အလှအပနောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်မယ့်သူပဲ။ အော့မေ့ဂိုဏ်းက မိန်းကလေးကျိုးကို မြင်တာနဲ့ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး" ဟု လှောင်လိုက်သည်။

​ပိုင်ရှူရှန်းကလည်ိး "ဒီလို ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ နေနေရတာကိုး။ ခွေးတောင် ကြည့်မှာ မဟုတ်တဲ့ ရုပ်မျိုး။ သူက ဒီရုပ်ဆိုးမလေးကို ငြီးငွေ့နေတာ ကြာလှပြီ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အခုလို ဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး" ဟု ဝိုင်းလှောင်သည်။

​လူအုပ်ကြီးကလည်း ဝိုင်းရယ်ကြသော်လည်း ကျိုးကျီရော့တို့ကမူ မရယ်ကြပေ။

​ တင်မင်ကျွင်းက တင်မင်ကျွင်းနှင့် ဂိုဏ်း၏ သိက္ခာ ကြောင့် မရယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျစ်‌ေလာ့နှင့် ဤလူငယ်ကြားတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသလား၊ ယင်းကို သူမ၏ ဆရာထံ သတင်းပို့ပြီး ကျိုးကျစ်‌ေလာ့ကို ဒုက္ခပေးလို့ ရမလားဟု တွေးနေသည်။

​ကျိုးကျစ်‌ေလာ့မှာမူ ကျန်းဝူကျိကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ဤခန့်ညားထွားကျိုင်းသော လူကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသလိုလို ရင်းနှီးမှုကို ခံစားနေရသော်လည်း ဘယ်မှာတွေ့ဖူးမှန်း သူမ စဉ်းစားမရပေ။

​ယင်းလီသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိက ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

​ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "အလှအပကို မက်မောတာက ကျေးဇူးကန်းတာထက်စာရင် အများကြီး တော်သေးတယ်။ လောကမှာ နာမည်ကြီးလှတဲ့ 'သံစောင်းရှင်' ဟိုတိုက်ချုံက မိန်းမကြောက်ရတဲ့အပြင် ကျေးဇူးရှင်ကိုတောင် ပြန်သတ်မယ့် လူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ? တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ!"

​ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက ပိုင်ရှုရှန်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း "အသက်ကြီးပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့သူ၊ ကိုယ့်ယောက်ျားတောင် ရွံနေတဲ့သူကများ သူတပါးကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့? ဘယ်လို သတ္တိမျိုးလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"ဟင်?"

​လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဟိုတိုက်ချုံနှင့် ပိုင်ရှုရှန်းတို့ထံ ရောက်သွားကြပြီး စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

​ပြောရလျှင် ဟိုတိုက်ချုံ မိန်းမကြောက်ရသည်ဟူသော ကောလာဟလကို သူတို့ ကြားဖူးကြသော်လည်း ကျေးဇူးရှင်ကို ပြန်လုပ်ကြံသည်ဟူသော ကိစ္စကိုမူ အမှန်တကယ် မသိကြပေ။ ဤကိစ္စတွင် နောက်ကွယ်မှ ဇာတ်လမ်းများ ရှိနေနိုင်သလော?

​လူအုပ်ကြီး၏ အတင်းအဖျင်း သိလိုသော စိတ်ဓာတ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်လာတော့သည်။

​ဘယ်အချိန်မှာမဆို အတင်းအဖျင်းစကားသည် အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းဆောင်ရည်ပင် ဖြစ်တော့သည်။