ကျန်းဝူကျိ၏ စကားနာထိုးမှု
Vol. 1 Ch. 9
လူအုပ်ကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းကြည့်နေစဉ် ဟဲထိုက်ချုန်း နှင့် ပိုင်ရှူရှန်းတို့မှာ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲနေကြပြီဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အစောပိုင်းကတည်းက ကျန်းဝူကျိကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ရှိနေခဲ့ရာမှ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ကျန်းချွေ့စန်း၏ သားဖြစ်သူ ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ မှတ်မိသွားကြလေသည်။
ဟဲထိုက်ချုန်းသည် ယခင်က ကျန်းဝူကျိအပေါ် မတရားပြုခဲ့ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း အပြင်လူများစွာ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်နေသောကြောင့် အကြောင်းအရာကို လွှဲလိုက်ပြီး
“လျှောက်မပြောနဲ့! မင်းကို ငါမမှတ်မိဘူး ထင်နေလား? မင်းက ကျန်းချွေ့စန်းရဲ့သား ကျန်းဝူကျိပဲ!” ဟု ဟောက်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဝူလျဲ့ နှင့် ဝူချင်းရင် တို့ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည်လည်း ကျန်းဝူကျိကို မမှတ်မိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝေ့ပိုင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သိရှိပြီးနောက် သဝန်တိုတတ်သော ဝူချင်းရင်က ဝေ့ပိုင်မှာ ကျူးကျိုကျိန်း ထံ သွားသည်ဟု ထင်ကာ လိုက်ရှာရာမှ လူသေအလောင်းသုံးလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဝူလျဲ့ကို သွားရောက်အကြောင်းကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဝူလျဲ့မှာလည်း 'တောက်ပသော တောင်ထိပ်' ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရာတွင် ပါဝင်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး ဟဲထိုက်ချုန်းတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အနီးနားရှိ ရွာသားများကို စုံစမ်းကြည့်ရာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ယင်လီ ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာသော တစ်ဦးတည်းသော သူစိမ်းမှာ ကျန်းဝူကျိဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မူလက ကျူးချန်းလင် သေဆုံးနေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဝူကျီဆိုသော ကောင်လေး ဘယ်ရောက်သွားသနည်းဟု သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့ကြသည်။ ယခု သူတို့ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့် လူငယ်လေးမှာ အရွယ်ရောက်လာသော ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။
သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ငါးနှစ်တာ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိ အရပ်ရှည်လာသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။
အံ့သြမှုပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြသည်။
ဝူလျဲ့က စိတ်ထဲမှ 'ငါ့စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ သူ့မိသားစုလည်း သေကုန်ပြီဆိုတော့ ဒီကောင်လေးကို ဖမ်းဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး ရှဲ့ရွှန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ စစ်မေးရမယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် နဂါးနိုင်ဓားက ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီပေါ့!' ဟု ကြံစည်နေသည်။
သို့သော် ဟဲထိုက်ချုန်းနှင့် အော့မေ့ဂိုဏ်း သားများကိုပါ ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
မိမိအတွက် အမြတ်အစွန်း အများဆုံးရအောင် ဤကိစ္စများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဟု ဝူလျဲ့ အကြံထုတ်နေသည်။
ကျိုးကျစ်လော့ တစ်ယောက်သာ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့လာသည်။
လှေငယ်လေးပေါ်တွင် အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ရက်အနည်းငယ်မှာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယခုထိ ထင်ကျန်နေဆဲ ဖြစ်ရာ သူမမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိသည်။
ထိုစဉ် ထန်မင်ကျွင်း က
“အော်... သခင်လေးကျန်း ရောက်လာတာကိုး။ မင်းနဲ့ ညီမလေး ကျိုးကျစ်လော့ တို့ အပေးအယူ တည့်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ အဘိုးအို ကျန်းက မင်းကို အော့မေ့တောင်ကို မပို့ခင်ကတည်းက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆုံဖူးကြတာ မဟုတ်လား?”
ဟု သရော်လိုက်သည်။
ကျိုးကျစ်လော့ သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေပြီး အားကိုးရာမဲ့သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။
“ငါ ပြောမယ် ထန်မင်ကျွင်း... မင်း အရင်က ကျီအန်တီကို သတ်ဖို့ အဘွားကြီး မြဲ့ကျွယ် ကို လှည့်ဖြားခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုလည်း ကျိုးလေးကို နှိပ်စက်နေပြန်ပြီ။ ဘာလဲ? မင်းက ကိုယ့်ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို အပယ်ခံဖြစ်အောင် လုပ်ရတာ စွဲလမ်းနေတာလား?”
ကျန်းဝူကျိက ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုတော့သည် - “တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ရော၊ သိုင်းပညာရောက ကျိုးလေးထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတာပဲ။ မင်းက သူမကို မနာလိုဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ လျှောက်လုပ်နေတာ။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ အဘွားကြီး မြဲ့ကျွယ်က မင်းလို တပည့်မျိုးကို ဘယ်လိုများ လက်ခံခဲ့တာလဲ? သူမ မျက်စိကန်းနေတာ နေမှာ။”
“မင်း... မင်း!”
ထန်မင်ကျွင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ကျန်းဝူကျိကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးနေသည်။ သူမသည် မြဲ့ကျွယ်ရှီးထိုက် ၏ တပည့်ဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လူတိုင်းက လေးစားကြသည်။ ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့သော သူထံမှ ဤမျှ ကြမ်းတမ်းသော စကားမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။
“ဘာ လက်ညှိုးထိုးနေတာလဲ? ငါပြောတာ မှားလို့လား? မင်းက ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် မတန်ဘူး!”
ကျန်းဝူကျိက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဟဲထိုက်ချုန်းကို ကြည့်ကာ “ဟဲထိုက်ချုန်း၊ မင်းက တကယ့် ရှက်ရတာကို မသိတဲ့ကောင်ပဲ။ ငါက မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော မယားငယ်ရဲ့ ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါကို ကုပေးခဲ့တာကို မင်းမေ့သွားပြီလား? အဲ့ဒါကိုမှ မင်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။ မင်းလို စိတ်ဓာတ်အောက်တန်းကျတဲ့လူက ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေတာဟာ သိုင်းလောကအတွက် တကယ့် အရှက်ရစရာပဲ!”
ဟဲထိုက်ချုန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းပင် ရွဲ့သွားသည်။ 'မင်း ထန်မင်ကျွင်းကို ဆဲနေတာပဲ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာဆွဲထည့်တာလဲ?' ဟု စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေသည်။
သို့သော် ဤစကားများမှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရားများ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းဝူကျိက နောက်ထပ် ထပ်ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဟဲထိုက်ချုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။
ဤကလေးသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ စကားအပြော ကောင်းလာရသနည်း။
ပိုင်ရှူရှန်းက “မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အဆက်အနွယ်ဆိုတော့ ပြောတဲ့စကားတွေက ရိုင်းစိုင်းတာ မဆန်းပါဘူး။ အားလုံးပဲ သူ့စကားတွေကို ဂရုစိုက်မနေကြပါနဲ့” ဟု ဝိုင်းပြောပေးသည်။
ဤစကားကြောင့် အားလုံးအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရသွားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိက သူမကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
“မိစ္ဆာဂိုဏ်း အဆက်အနွယ် ဟုတ်လား? ငါ့အဖေက ကျန်းဝူရှ၊ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးက ထာဝရရှင်သန်သူ ကျန်း ဆိုတာ ဘယ်သူမသိတာ ရှိလို့လဲ? မင်းက ဝူထန်ဂိုဏ်း ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းလို့ ပြောတာလား? ငါ့အဘိုးက နောက်အနှစ်ခြောက်ဆယ်မှာ 'မိစ္ဆာတွေကို ရှင်းလင်းဖို့' တစ်ခေါက် ပြန်ထွက်လာပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်း ကို မြေလှန်ပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား?”
ကျန်းဝူကျိက သနားစရာကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါရင်း
“ပိုင်ရှူရှန်း၊ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကလည်း ပြဿနာရှိနေပြီ ထင်တယ်။ ဘာလို့ သူ့ဘက်က ကာကွယ်ပေးနေတာလဲ? ငါ အစောက မင်းကို လှောင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဟဲထိုက်ချုန်းက မင်းကို အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီလို့ မကြာခဏ ပြောပြီး တစ်နေ့နေ့ကျရင် မင်းကို အဆိပ်ခတ်သတ်ပြီး သူ့မယားငယ်ကို မင်းနေရာမှာ ထားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။
ငါက မင်းကို သနားလို့၊ မင်း ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ ပြောပြတာ။ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပြောနေမှာလဲ? မင်းတို့ ခွန်လွန်းဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းရေးတွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? ငါက စိတ်နှလုံး ကောင်းလွန်းလို့ပါ”
“စိတ်နှလုံး ကောင်းတယ် ဟုတ်လား။”
ဝူလျဲ့နှင့် သူ့သမီးမှာ ကျိန်ဆဲချင်စိတ်များ ပေါက်သွားသည်။ ကျူးချန်းလင်တို့ သားအမိနှင့် ဝေပိုင်တို့မှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ ဤကဲ့သို့ လုပ်ခဲ့သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်ထားကောင်းသည်ဟု ပြောရဲသေးသည်။
အထူးသဖြင့် ဝူချင်းရင်အတွက် ဝေပိုင် သေဆုံးမှုမှာ ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ အမြဲတမ်း အိမ်မက်မက်ခဲ့ရသော ချစ်သူ မဟုတ်ပါလား။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို တစ်စစီ တုန့်ပြန်ပစ်ချင်သည့် စိတ်များ ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။
ပိုင်ရှူရှန်း၏ အကြည့်များမှာ ရက်စက်နေသော်လည်း ဘာမျှ အများကြီး ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် ဟဲထိုက်ချုန်းနှင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဟဲထိုက်ချုန်းက သူမကို တိတ်တဆိတ် သတ်ပစ်မည်လားဟု သံသယရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများသည် ရန်တိုက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲသို့ ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး မရေမရာ ဖြစ်သွားစေသည်။
ကျန်းဝူကျိ၏ အဆဲအဆိုများ မရပ်တန့်သေးပေ။
သူက ဝူလျဲ့နှင့် ဝူချင်းရင်ကို ကြည့်ကာ
“မင်းတို့ သားအဖ ခိုးသားတွေက ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ ကျူးချန်းလင်တို့ သားအဖနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။ မင်းတို့က 'မဟာဆရာကြီး ရီထန်ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေ ဟုတ်ရဲ့လား? မင်းမှာ ရှိတဲ့ စွမ်းရည်လေးနဲ့ ဝူလျဲ့... မင်း နဂါးနိုင်ဓားကို ရခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူက မင်းကို နာခံမှာလဲ? သူတို့က မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ဓားကို လုသွားကြမှာ။ မင်းက အသုံးချခံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာ!
ပြီးတော့ မင်း ဝူချင်းရင်... မင်းနဲ့ ကျူးကျိုကျိန်း နှစ်ယောက်လုံး ဝေ့ပိုင်ကို ကြိုက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား? အခုတော့ ဝေ့ပိုင်နဲ့ ကျူးကျိုကျိန်းတို့ အတူတူ သေသွားကြပြီ။ သူတို့က ချစ်သူရည်စားတွေအဖြစ် တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရပြီ။ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အတော်လေး နေလို့ကောင်းနေမှာပေါ့ ဟုတ်လား?”
ဤစကားများသည် ဝူလျဲ့နှင့် ဝူချင်းရင်တို့ကို ဒေါသအထိပ်သို့ ရောက်သွားစေသည်။
အထူးသဖြင့် ဝူချင်းရင်အတွက် ကျူးကျိုကျိန်း သေဆုံးခြင်းက ဘာမျှမဟုတ်သော်လည်း ဝေ့ပိုင် သေဆုံးမှုက သူမကို အကြီးအကျယ် ဝမ်းနည်းစေခဲ့သည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိက အနာဟောင်းကို တမင်ပြန်ဆွလိုက်သောအခါ သူမမှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
“အား! မင်းလို သူခိုးလေး! မင်းရဲ့ လက်ခြေတွေကို ဖြတ်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အကိုက်ခံရအောင် ငါလုပ်မယ်!”
ဝူချင်းရင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းဝူကျိထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
“ချင်းအာ၊ နေဦး!”
ဝူလျဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဝူချင်းရင်က စိတ်လွတ်သွားပြီး ကျန်းဝူကျိကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဤကလေးသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်ကို့သမီးနှင့် ဝေပိုင်တို့ကို သတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သူ့သမီးသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ပြိုင်ဘက် မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် သမီးနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားသည်။
“လာလေ! ကျူးကျိုကျိန်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်းကို သိအောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့!”
ကျန်းဝူကျိက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဝူချင်းရင်၏ ဓားချက် ရောက်လာသောအခါ သူက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကာ ဝူချင်းရင်၏ အကြောမှတ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမကို နောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဝူချင်းရင်၏ သိုင်းပညာမှာ ကျန်းဝူကျီထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေရုံသာမက ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် လုံးဝ ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဝူချင်းရင်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ဝူလျဲ့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် ရောက်လာသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ကိုးပါးယန်ကျင့်စဉ် ကို စုစည်းကာ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို အပြည့်အဝ ခံယူလိုက်သည်။
ဘုန်း!
ဝူလျဲ့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုက တွန်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်လွင့်သွားသည်။ သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ခြေလှမ်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ နှင်းပေါ်တွင် ခြေထောက်များ ချော်ထွက်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးသွားပြီး အတွင်းအားများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကာ ရင်ဘတ်အတွင်း သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး ခေါင်းမူးသွားသည်။ သူသည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်ပြီးမှ ခက်ခဲစွာ ပြန်ထရပ်နိုင်လေသည်။