ဝူလျဲ့၏ နိဂုံး

​"အဲဒီလိုလား?"

​မယ်သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် ၏ မျက်နှာပေးမှာ တစ်ဖန်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝူလျဲ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​သူမသည် ဝူလျဲ့ထက် မိမိ၏တပည့် ကျိုးကျစ်လော့ ကို ပို၍ယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

​ဝူလျဲ့က အလျင်အမြန်ပင် "ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တုန်းက အဲဒီသူခိုးလေး ကျန်းဝူကျိက ကျူးကျိုကျိန်းနဲ့ ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ အလှကို မက်မောခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်ခုလုံး ပျက်စီးခဲ့ရတာပါ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျန်းဝူကျိဟာ ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းတို့ မိသားစုနှစ်ခုကို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ?!"

​မြဲ့ကြွယ် သည် လိမ်ညာသူများကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ သို့သော် ကျိုးကျစ်လော့ မှာ ကျန်းဝူကျိဘက်မှ ဘက်လိုက်နေနိုင်သည်ကို ထည့်တွက်ကာ ထန်မိန်ကျွင်းကို မေးလိုက်သည် -

"မိန်ကျွင်း... ကျစ်လော့ ပြောတာ ဟုတ်သလား?"

​"အဲဒါကတော့... ညီမလေး ကျစ်လော့ နဲ့ ကျန်းဝူကျိက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ သူ့ဘက်က အနည်းနဲ့အများတော့ ဘက်လိုက်မိမှာပဲပေါ့။ ဆရာအနေနဲ့ ဒါကို နားလည်ပေးနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ"

​ထန်မိန်ကျွင်းက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ကျိုးကျစ်လော့ ကို သွယ်ဝိုက်၍ အပုပ်ချလိုက်သည်။

​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျစ်လော့ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာတော့သည်။ သူမက စိတ်ထဲမှ "ဆရာ့ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ငါရကတည်းက နင်က ငါ့ကို အမျိုးမျိုး ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ ငါ ကျိုးကျစ်လော့ မှာလည်း ဒေါသရှိတယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား?" ဟု တွေးနေမိသည်။

​ကျိုးကျစ်လော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြုံး၍ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည် - "ဆရာ... အစ်မထန်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်း မှာ သခင်လေးကျန်းနဲ့ ရန်ငြိုးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ စိတ်တိုနေတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ဆရာ နားလည်ပေးပါ"

​ကျိုးကျစ်လော့ သည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရာတွင်ပင် လေသံအေးအေးလေးဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ထန်မိန်ကျွင်းမှာမူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားကြိတ်နေရသည်။

​မြဲ့ကြွယ် ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။ မိမိ၏ တပည့်နှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပုပ်ချနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့စကားကို နားထောင်၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ထန်မိန်ကျွင်း၏ လည်ပင်းတွင် တေ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည် -

"မိန်ကျွင်း... ငါ နင့်ကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ပေးမယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ မဟုတ်ရင်တော့ ရှောင်ဖူ ဆီကို လိုက်သွားဖို့ ပြင်ထားတော့!"

​ထန်မိန်ကျွင်းသည် ပရိယာယ်ကြွယ်သော်လည်း အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အလွန်ပင် ကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံဓား၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အရေပြားတွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားနေရရာ သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး "ညီမလေးကျိုး ပြောတာ အမှန်တရားပါပဲ။ တပည့်မ ဆရာ့ကို မလိမ်ဝံ့ပါဘူး။ ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!" ဟု အလျင်အမြန် တောင်းပန်တော့သည်။

​"အခုမှ အမှန်အတိုင်း ပြောတာလား။ ငါ့ကိုတောင် လှည့်ကွက်သုံးဝံ့တယ်ပေါ့? နင်ကတော့ သေသင့်တာပဲ!"

​မြဲ့ကြွယ် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "နင့်ရဲ့ အမှားကို နောင်တရဖို့အတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အောက်ခြေအလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်တဲ့ တပည့်အဖြစ် သွားနေချေ"

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

​ထန်မိန်ကျွင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မငြင်းရဲသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မြဲ့ကြွယ် ကို အကြီးအကျယ် နာကျည်းသွားတော့သည်။

​'အဘွားကြီး... ကျိုးကျစ်လော့ လည်း လှည့်ကွက်သုံးတာပဲ။ နင်က သူမကိုတော့ လွှတ်ပေးပြီး ငါ့ကိုကျမှ ခြောက်လှန့်နေတာလား။ ကျန်းဝူကျိ ဆဲသွားတာ မှန်တယ်၊ သူ ဆဲတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်!'

​မြဲ့ကြွယ် မှာမူ ထိုအကြောင်းကို မသိဘဲ ဝူလျဲ့ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် - "ဒီမှာ လဲနေပြီး ကျန်းဝူကျိက ရက်စက်တယ်လို့ ပြောနေသေးတာလား? မင်းတို့ မိသားစုနှစ်ခု ပေါင်းပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာခဲ့တာ မရှက်ဘူးလား!"

​ဝူလျဲ့မှာ အဆူခံရသဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူနှင့် ကျူးချန်လင်းတို့သည် ခွန်းလွန် နယ်မြေတွင် အတော်ပင် နာမည်ကျော်သူများ ဖြစ်သည်။ ဟယ်ထိုက်ချုံးပင်လျှင် သူတို့ကို အဆင့်တူသဖွယ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ အဆူခံရဖူးခြင်း မရှိချေ။

​(အော်... ခုနက ကျန်းဝူကျိလည်း ဆဲခဲ့သေးတာပဲ)

​သို့သော် မြဲ့ကြွယ် က ထပ်မံဆဲဆိုသည်ကို ဝူလျဲ့ မခံနိုင်တော့ပေ။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည် - "ခုနတုန်းက ဘယ်သူကများ အလဲလဲအကွဲကွဲဖြစ်အောင် အထိုးခံရပြီး လူလွတ်သွားတာကိုတောင် မသိလိုက်တာလဲ မသိဘူး။ မကောင်းမှုကို မုန်းတီးတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း အလကားပါပဲ၊ အပေါ်ယံ ဟန်ပြသက်သက်ပါပဲလား!"

​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြဲ့ကြွယ် သည် လုံးဝကို ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

​သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို သင်ခန်းစာမပေးလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေရသည့်အပြင်၊ ယခု ဝူလျဲ့က သူမကို ထိုသို့ပြောဝံ့ခြင်းက သူမ၏ ဒေါသကို မီးတောက်စေခဲ့သည်။

​'ငါ့ရှေ့မှာ လူတိုင်းက ဒီလိုပဲ ရမ်းကား နေကြတော့မှာလား?'

​မြဲ့ကြွယ် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "ကောင်းပြီလေ! မကောင်းမှုကို ရန်သူလို မုန်းတီးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါပြမယ်။ ကလေးကို လိမ်ညာတဲ့ သူခိုး ခင်ဗျားကို ငါ ဒီနေ့ သတ်ပစ်မယ်!"

​စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝူလျဲ့ထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

​မြဲ့ကြွယ် က မိမိကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူလျဲ့ လန့်သွားသည်။ သူသည် သိုင်းပညာအရ မြဲ့ကြွယ် ကို မမီသည့်အပြင် ခုနက ကျန်းဝူကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အတွင်းဒဏ်ရာ ရနေသူဖြစ်သည်။ ယခု မြဲ့ကြွယ် က ကောင်းကင်ဘုံဓားကို ကိုင်ထားသဖြင့် မည်သို့မျှ မနိုင်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရှောင်တိမ်းတော့သည်။

​သို့သော် သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အတွင်းကလီစာများ နာကျင်ကာ အရှိန်နှေးကွေးသွားရသည်။ ထိုအချိန်တွင် မြဲ့ကြွယ် ၏ ဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"သီလရှင်ကြီး... နေပါဦး!"

​ဟယ်ထိုက်ချုံးနှင့် ပိုင်ရှူးရှန်းတို့က သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ဓားများကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ဝူလျဲ့နှင့် ပတ်သက်မှု ကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဝူလျဲ့သေသွားလျှင် သူတို့အတွက် သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် ထူးချွန်သော ဓားသိုင်းပညာဖြင့် မြဲ့ကြွယ်၏ ကောင်းကင်ဘုံဓားကို တားဆီးရန် ဝူလျဲ့၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာကြသည်။

​ချလွမ်း!

​သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံဓားမှာ ထက်မြက်လွန်းလှသည်။ ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့၏ ဓားသိုင်းမှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အရာမထင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဓားနှစ်လက်လုံး ကောင်းကင်ဘုံဓားနှင့် ထိထိချင်းမှာပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံဓားမှာ မည်သည့်အတားအဆီးကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝူလျဲ့၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ တစ်ဝက်ခန့် စိုက်ဝင်သွားရာ ဝူလျဲ့မှာ အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်သွားရသည်။

​"အင်း..."

​ဝူလျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံဓားကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားသွားကြောင့် သူ၏ လက်ညှိုးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ထိုနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

​"ဒါ... သက်ပြင်းပဲ ချမိပါတော့တယ်!"

​ဝူလျဲ့ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့ လင်မယားမှာ သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

​သူတို့ တားမြစ်နေသည့်ကြားမှ မြဲ့ ကြွယ်က သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့ကို မျက်နှာမထောက်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

​မြဲ့ကြွယ် မှာမူ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ဂိုဏ်းချုပ်ဟယ်တို့ ဇနီးမောင်နှံက ဒီလူယုတ်မာနဲ့ ဘာများ ပတ်သက်နေလို့လဲ?"

​ဤမေးခွန်းမှာ ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ချေပလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​အမှန်စင်စစ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ကျန်းဝူကျိကို လိမ်ညာခဲ့ကြသော အရှက်မရှိသည့် လူယုတ်မာများသာ ဖြစ်ပြီး ဝူလျဲ့နှင့် သိပ်မထူးလှပေ။ မြဲ့ ကြွယ်သာ ထိုအကြောင်းကို သိပါက သူတို့ကိုလည်း အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

​မြဲ့ကြွယ် ၏ စရိုက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။ သူမသည် ဖြောင့်မတ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် လက်ခံသည့် ဖြောင့်မတ်မှုကိုသာ ဦးစားပေးသဖြင့် အစွန်းရောက်တတ်သည်။ အချို့သော လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းရာတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

​အကယ်၍ ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့က ဝူလျဲ့နှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု ဝန်ခံလိုက်ပါက သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း လူကောင်းမဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ပေ!

​"တကယ်တော့ ပတ်သက်မှု သိပ်မရှိပါဘူး၊ အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ ဆုံဖူးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူကလည်း မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ သဘောတူထားသူဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ နှောင့်နှေးသွားမှာ စိုးလို့ပါ"

​ဟယ်ထိုက်ချုံးက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါကာ မိမိတို့တွင် တာဝန်မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

​မြဲ့ကြွယ် က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည် - "ဒီလို လူယုတ်မာတွေဟာ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမခြားပါဘူး။ ဘာတွေ နှောင့်နှေးစရာ ရှိမှာလဲ? သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာက အရှင်းဆုံးပဲ!"

​မြဲ့ကြွယ် အတွက်မူ ဤသည်မှာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ခြင်းနှင့် ကျန်းဝူကျိအပေါ် ထွက်နေသော ဒေါသကို ဖြေဖျောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

​ဝူလျဲ့ကို မသတ်လိုက်ရလျှင်လည်း သူမသည် မင်ဂိုဏ်းသား အချို့ကို သတ်၍ ဒေါသဖြေဖျောက်မိပေလိမ့်မည်။

​ဤအချက်ကို ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ ဟန်ပြရယ်မောရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

​မြဲ့ကြွယ် က "ဂိုဏ်းချုပ်ဟယ်... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေကြပါနဲ့တော့။ ကျွန်‌မ တို့ အားလုံး တောက်ပတဲ့တောင်ထိပ် ဆီကို အတူတူ သွားကြစို့။ လမ်းမှာတွေ့သမျှ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ရမယ်!" ဟု ဆိုသည်။

​"သီလရှင်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး တခြားကိစ္စတွေကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားကြတာပေါ့"

​ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟယ်ထိုက်ချုံးတို့သည် မြဲ့ကြွယ် ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့၏ ခွန်လွန်ဂိုဏ်းသားများကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး မင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တောက်ပတဲ့တောင်ထိပ် ဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။