သူရဲကောင်းနှင့် အလှလေး

ယင်းလီနှင့် ဝူချင်းရင်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် တစ်ဦးတည်းသော ခရီးစဉ်အဖြစ် ခွန်းလွန်တောင်တန်းရှိ ကွမ်မင်တောင်ထိပ် ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့လေသည်။

ခွန်းလွန်တောင်တန်းသည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ခရီးလမ်းတွင် ရက်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးခဲ့ရသော်လည်း သူသည် အခြားသူများ၏နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နာရီဝက်ခန့် ခရီးဆက်ပြီးနောက် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်တွေ့ရှိရပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မပြုဘဲ ပုန်းကွယ်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။ လူသူကင်းမဲ့သော တောနက်တစ်နေရာတွင် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် သူမ၏တပည့်များသည် မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသူ တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ခန့်မှန်းနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ထိုသူမှာ အစိမ်းရောင်တောင်ပံ လင်းနို့ဘုရင် ဝေယိရှောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ မှာ အလွန်မြင့်မားသည့်အပြင် လက်ထဲတွင်လည်း နတ်လက်နက်ဖြစ်သော တိမ်လွှာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ဝေယိရှောက်အဖို့ သူမကို အနိုင်ယူရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝေယိရှောက်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ မှာ ပိုသာလွန်လွန်းလှသဖြင့် တိမ်လွှာဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ ခုတ်နေသော သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် ဝေယိရှောက်၏ ဆံပင်တစ်ချောင်းကိုပင် မထိနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရ၏။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဝေယိရှောက်သည် အော့မေ့ဂိုဏ်း တပည့်မတစ်ဦးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားရင်း ပြေးလွှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရှိနေပါသော်လည်း သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် သူ့နောက်ကို မမီနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အမြန်နှုန်း ကွာခြားချက်ကို သိသာစေသည်။

"ဟားဟားဟား! မင်း ငါ့ကို မမီနိုင်ပါဘူး၊ ကြောင်က ကြွက်ကို ကျီစားသလို မင်းကို ငါကစားနေတာ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကြီးပဲ!"

ဝေယိရှောက်သည် ကိုယ်ဖော့ပညာ ကို အသုံးပြုရင်း အားရပါးရ ရယ်မောနေ၏။ သူသည် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း အတွင်းအားများ ထက်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားသော်လည်း သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်မှာမူ သူ့ကို လိုက်မမီနိုင်သေးပေ။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က ခက်ထန်သောလေသံဖြင့် "ရန်သူကို ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူယုတ်မာ! ကြောင်က ကြွက်ကို ကျီစားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အရှက်မရှိ ပြေးနေတဲ့ ကြွက်နောက်ကို ငါလိုက်နေတာ!" ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လေသည်။

ဝေယိရှောက်က သူမ၏စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ထပ်မံရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ကြွက်ဖြစ်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားနေတာ ကြွက်ရဲ့ သဘာဝပဲလေ။ ကြွက်ကို မဖမ်းနိုင်တဲ့ ကြောင်ကသာ တကယ့် အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်ရမှာပေါ့! ဟားဟား!"

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် ဤလူမှာ စကားအရာတွင်လည်း လျင်မြန်ပါးနပ်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် စကားများများမပြောတော့ဘဲ တိမ်လွှာဓားကို ကိုင်စွဲကာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။ ဝေယိရှောက်သည် အရှေ့အနောက် ခုန်ပျံပြေးလွှားရင်း အော့မေ့ဂိုဏ်း တပည့် အတော်များများကို ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်လိုက်ရာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေတော့သည်။

အနီးအနားတွင် ပုန်းကွယ်ကြည့်ရှုနေသော ကျန်းဝူကျိသည် ဝေယိရှောက်က အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုနေရာတွင် ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ထန်မိန်ကျွင်းတို့ ရှိနေကြသည်။

မိမိဆီသို့ ဝေယိရှောက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်မိန်ကျွင်းသည် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ သူမသည် ဘေးနားရှိ ကျိုးကျစ်လော့ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ရန် ကြံစည်လိုက်သော်လည်း သူမ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ကျောပြင်သို့ တစ်စုံတစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ ထိုတွန်းအားတွင် အတော်အတန် ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမသည် အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရောက်ရှိလာသော ဝေယိရှောက်က ထန်မိန်ကျွင်း၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖြောင်း!

ထန်မိန်ကျွင်းသည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အကျည်းတန်စွာ လဲကျသွားကာ ပါးတစ်ပြင်လုံး ရောင်ကိုင်းသွားလေတော့သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျန်းဝူကျိသည် ထန်မိန်ကျွင်းမှာ တကယ်ပင် တုံးအလှသည်ဟု တွေးတောကာ ပြုံးမိသွားသည်။ ကျိုးကျစ်လော့သည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသူမို့ အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု သူမ တကယ်ထင်နေသလား။ စောစောက အဖြစ်အပျက်ကို ကျန်းဝူကျိ အကဲခတ်မိသည်။ ထန်မိန်ကျွင်းကို အရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် တွန်းထုတ်လိုက်သူမှာ ကျိုးကျစ်လော့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် အစပိုင်းတွင် ဆက်ဆံရေးမကောင်းသော ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ထန်မိန်ကျွင်းတို့ အဘယ်ကြောင့် အတူရှိနေသနည်းဟု တွေးတောနေခဲ့မိ၏။ ယခုမှပင် သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ကျိုးကျစ်လော့သည် ထန်မိန်ကျွင်းကို လက်စားချေချင်နေသကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝေယိရှောက်၏ သိုင်းပညာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထန်မိန်ကျွင်းကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဤအခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပရိယာယ်နှင့် အကွက်ဆင်သည့်နေရာတွင် ကျိုးကျစ်လော့မှာ ပါရမီရှင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သာမန်လူများအနေဖြင့် သူမ၏ စိတ်သဘောထားကို ခန့်မှန်းနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

"အရမ်းကို နူးညံ့ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးပဲ၊ ငါ့အတွက် သွေးစုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲဟေ့!"

ဝေယိရှောက်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်‌အောင် ထူးချွန်သကဲ့သို့ အမြင်အာရုံမှာလည်း အလွန်စူးရှပေသည်။ ကျိုးကျစ်လော့၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကို အခြားသူများ မမြင်လိုက်သော်လည်း သူကမူ မလွတ်တမ်း မြင်လိုက်သည်။ သူသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိုးကျစ်လော့ကို ဖမ်းဆီးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးကျစ်လော့၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ပင် ဝေယိရှောက်ကို မတတ်နိုင်ပါက သူမအနေဖြင့် မည်သို့ ခုခံနိုင်ပါအံ့နည်း။ သို့သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုခံရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မိုက်လှချည်လား!"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်လည်း ထိတ်လန့်သွားရ၏။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း ဝေယိရှောက်သည် ဖမ်းမိသူမှန်သမျှကို တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွေးစုပ်သတ်ဖြတ်တတ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။ သာမန်တပည့်များအတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အကယ်၍ ကျိုးကျစ်လော့သာ ဖမ်းဆီးခံရပြီး အကိုက်ခံရပါက သူမ တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ အမြန်နှုန်း မှာ ဝေယိရှောက်ကို မမီသဖြင့် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် အချိန်မီ ရောက်မလာနိုင်တော့ပေ။ ကျိုးကျစ်လော့၏ လက်ရှိ ကိုယ်ခံပညာဖြင့် ဝေယိရှောက်ကို ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

ဝေယိရှောက်သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လက်ကို လက်သည်းများကဲ့သို့ ကွေးကာ ကျိုးကျစ်လော့ကို ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသို့တွေ့ရှိမှုကြောင့် ဝေယိရှောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများထသွားသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားရှိသူတစ်ဦး၏ လက်ညှိုးသိုင်း ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးကျစ်လော့ကို ဖမ်းရန် အကြံကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ကိုယ်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကာ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရလေသည်။

ထိုသို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝေယိရှောက်မှာ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။ ဤလေလှိုင်းသည် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အကယ်၍ သူ့ကို ထိမှန်သွားပါက သူ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စိုးရိမ်ရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဝေယိရှောက် ရုတ်တရက် လိမ့်ကာရှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျစ်လော့နှင့် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်တို့အဖွဲ့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသော ပညာရှင်က သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြ၏။

ဝေယိရှောက်လည်း ထိုနည်းတူပင် စဉ်းစားမိသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြက်ခင်းစွန်းတွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေသော ကျန်းဝူကျိကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ခင်ဗျား ကျိုးမိန်းကလေးကို ဖမ်းတာကိုတော့ ကျွန်တော် သဘောမတူနိုင်ဘူးဗျ။"

ကျိုးကျစ်လော့သည် မိမိကို ကယ်တင်သူမှာ ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်နေကြောင်း မြင်သောအခါ၊ ထို့ပြင် သူ ယခင်က သူမကို ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်မှာမူ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလူငယ်လေး ကျန်းဝူကျိမှာ ကျိုးကျစ်လော့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း မြင့်မားလှသဖြင့် သူရှိနေပါက ကျိုးကျစ်လော့ ဘေးကင်းမည်မှာ သေချာပေသည်။

"ဟဲဟဲ! အားပြင်းတဲ့ လက်ညှိုးသိုင်း ပါလား၊ သူရဲကောင်းက အလှလေးကို ကယ်တင်တာပေါ့လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ အော့မေ့ဂိုဏ်းကတပည့်တွေ အားလုံးကို ကာကွယ်ဖို့တော့ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်။"

ဝေယိရှောက်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ ယခင်တစ်ကြိမ်က ကျန်းဝူကျိသည် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို 'စီနီယာအစ်မ' ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျန်းဝူကျိမှာလည်း အော့မေ့ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် အော့မေ့ဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ တကယ့်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမသိရှိသေးပေ။

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က အော့မေ့ဂိုဏ်းက မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းဖမ်း၊ ဘယ်သူ့ကို သတ်သတ် ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကျိုးမိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တာပါ။ ခင်ဗျားသာ ထန်မိန်ကျွင်းလို လူမျိုးကို ဖမ်းပြီး သွေးစုပ်သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် လူတွေအတွက် ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းပေးလို့ ခင်ဗျားကိုတောင် ချီးကျူးမိဦးမှာ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထလာသော ထန်မိန်ကျွင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဆဲဆိုမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ 'ငါ့ကို ဖမ်းပြီး သွေးစုပ်သတ်ပါ' လို့ ပြောရအောင် ငါက နင့်ကို ဘာလုပ်ထားလို့လဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေမိသည်။

ကျိုးကျစ်လော့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားရသည်။ သူမသည် အကြောင်းမဲ့ သူတစ်ပါးကို ရန်စတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ထန်မိန်ကျွင်းမှာမူ သူမကို အမြဲတမ်း ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ ရယ်ချင်သွားမိ၏။

ထို့ပြင် ကျန်းဝူကျိ၏ "ကျွန်တော်က ကျိုးမိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တာပါ" ဟူသော စကားကြောင့် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရကာ ယခင်က သူပြောခဲ့ဖူးသော 'ငယ်သူငယ်ချင်း' ဆိုသည့် စကားကို ပြန်လည်ကြားယောင်ရင်း အလွန်ပင် ရှက်သွေးဖြာသွားရတော့သည်။

"ဟားဟား! ကောင်းတယ်ဟေ့!"

ဝေယိရှောက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အနီးတွင် နိုးနိုးကြားကြားရှိနေသော သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက 'ဒီကောင်လေး ပြောတာ အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အကယ်လို့ သီလရှင်ကြီး မြဲ့ကြွယ်က ငါ့နောက်ကို အသေအလဲ လိုက်တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ အဲဒီကောင်လေးက သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးသိုင်းနဲ့ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရင် ငါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းမယ်' ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝေယိရှောက်က ရယ်မောရင်း "သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၊ ငါတို့ရဲ့ မင်ဂိုဏ်း ဆိုတာ မင်းတို့လို ကြောင်ကလေး၊ ကြွက်ကလေး သုံး၊လေးကောင်လောက်နဲ့ မျိုးဖြုတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းမှာ ငါတွေ့ခဲ့သလောက်တော့ အော့မေ့ဂိုဏ်းဆိုတာ နာမည်ကြီးသလောက် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါလား။ မင်းတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး မသေချင်ရင် စောစောစီးစီး ပြန်ကြဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်! ဟားဟားဟား!"

စကားအဆုံးတွင် ဝေယိရှောက်သည် သူဖမ်းထားသော အော့မေ့ဂိုဏ်း တပည့်မ၏ အလောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် အတော်ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးရယ်သံမှာ အဝေးဆီမှ ပျံ့လွင့်လာခဲ့လေတော့သည်။