လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ရှောင်ကျောက်ကို ပွေ့ချီခြင်း

ကျန်းဝူကျိ သည် ဘာမှမသိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ နောက်မှ ဟန်မပျက် လိုက်ပါသွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရန်ပုဟွေ့ ၏ ခုတင်နားသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှောင်ကျောက် သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းဝူကျိ ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုတင်လိုက်ကာကို မကာ အတွင်းသို့ လျှိုဝင်သွားချေသည်။ ကျန်းဝူကျိသည်လည်း အလိုက်သင့်ပင် လိုက်ပါသွားရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် အတူတူ လဲလျောင်းမိလျက်သား ဖြစ်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ခုတင်ပျဉ်ချပ်မှာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။ ရှောင်ကျောက် သည် တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အောက်သို့ လျှောကျသွားသည့် ခံစားချက်နှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

အောက်သို့ အမြင့်ပေ အတော်အတန် ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် အောက်ခြေ၌ နူးညံ့သော မြက်ခြောက်များ ထူထပ်စွာ ခင်းထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြုတ်ကျသော်လည်း နာကျင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် ပြန်လည် မြောက်တက်သွားခြင်းမှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အပေါ်ဘက်မှ ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျန်းဝူကျိ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခုတင်ပျဉ်ချပ်မှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကျန်းဝူကျိ သည် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် -

"မင်ဂိုဏ်း ရဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းက ဒီမှာကိုး…၊ ပုဟွေ့ရဲ့ ခုတင်က လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း အဝင်ဝဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ"

ရှောင်ကျောက် က ပြုံး၍ "ကျွန်မလည်း မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ဆက်ပြီး စူးစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှေ့သို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ခရီးပေါက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ သည် ရှောင်ကျောက် ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ဖျတ်လတ်သွက်လက်နေပြီး ဒုက္ခိတတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည် -

"ညီမက တကယ်ပါးနပ်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ၊ ညီမရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ က မဆိုးဘူးပဲ။ ခြေထောက်မသန်တဲ့သူနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ဒါတွေက ဟန်ဆောင်ထားတာ မဟုတ်လား"

ရှောင်ကျောက် သည်လည်း ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်၍ ဝန်ခံလိုက်သည် -

"သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေးက ကျွန်မကို သတ်မှာစိုးလို့ ဒီလိုပဲ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာပါ"

'သူမရဲ့ ခြေထောက်မသန်တာနဲ့ သူတို့သတ်မှာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ' ဟု ကျန်းဝူကျိ က တွေးလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အတော်ပင် လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် အခြေအနေအားလုံးကို သိရှိထားသဖြင့် သူမကို တမင် စနောက်လိုက်သည် -

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ အစ်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရရင် ညီမက တကယ်တော့ အရမ်းလှတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်မှာပါ။ ညီမရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ရုပ်ဆိုးချင်ယောင် ဆောင်ဖို့ တမင်တကာ ဝတ်ဆင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ရှောင်ကျောက် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် စိတ်ရင်းကောင်းသူ ဖြစ်သလို ကျန်းဝူကျိ က သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း မည်သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားရမည်ကိုမူ မသိသေးပေ။

ကျန်းဝူကျိ သည်လည်း သူမကို အကျပ်ရိုက်အောင် ဆက်လက် မမေးတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး အတန်ငယ် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် မြေတံတိုင်းတစ်ခုကိုတွေ့လေသည်။ ထိုတံတိုင်းမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေပြီး လမ်းဆုံးသွားပုံရချေသည်။

ရှောင်ကျောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် -

"ကျွန်မ ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ဒီအထိပဲ ရောက်ဖူးတာပါ။ တခြား လမ်းကြောင်းတွေ ရှိဦးမယ်လို့ ထင်ပေမဲ့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"

ကျန်းဝူကျိ သည် မူလဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် -

"ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ခလုတ်တစ်ခုခု ရှိနေဖို့ များတယ်။ အဲဒါကို တွန်းဖို့အတွက် အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အင်အား လိုလိမ့်မယ်"

ရှောင်ကျောက်က သက်ပြင်းချလျက် "ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ခန့်မှန်းမိပါတယ်။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ယန္တရားမျိုးလည်း မတွေ့ရသလို၊ ဘယ်လိုပဲ တွန်းကြည့်ကြည့် မလှုပ်ဘူး။ ကျွန်မမှာတော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး" ဟု ဆို၏။

"အဲဒါက ညီမမှာ အင်အား မလုံလောက်လို့ပါ။ အခု အစ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ကျန်းဝူကျိ သည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ ကျောက်တံတိုင်းနားသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အစစ်အမှန် အတွင်းအားကို စုစည်းကာ အားကုန်သုံး၍ တွန်းလိုက်တော့သည်။

မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလွန်လေးလံပြီး ကြီးမားလှသော ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ထွက်သွားကာ ဘေးဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရှောင်ကျောက် မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ရွှေ့နိုင်သော ခွန်အားမရှိဘဲ ဤမျှကြီးမားသော ကျောက်တံတိုင်းကြီးကို မည်သူက တွန်းဖွင့်နိုင်ပါမည်နည်း။

အကယ်၍ ပြင်ပလူတစ်ဦးသာ မတော်တဆ ရောက်ရှိလာပါက ဤကျောက်တံတိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ လုံလောက်သော သိုင်းပညာစွမ်းရည် မရှိဘဲနှင့်လည်း ရှေ့ဆက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမှန်စင်စစ် မင်ဂိုဏ်း ၏ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအတွင်း၌ ဆန်းပြားလှသော ယန္တရားများစွာ ရှိသော်လည်း ဤအဝင်ဝ၌မူ မည်သည့် အစီအမံမျှ မထားရှိဘဲ လုံလောက်သော သိုင်းပညာနှင့် ခွန်အား ရှိသူမှသာ တွန်းဖွင့်နိုင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းပညာ နိမ့်ပါးသော ဂိုဏ်းသားများ ဝင်ရောက်ကာ ပြဿနာမရှာနိုင်စေရန် တားဆီးထားခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ကျန်းဝူကျိသည် ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင် ကို အထွတ်အထိပ် အောင်မြင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အတွင်းအား မှာ သာမန်လူသန်ကြီးများထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေချေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျောက်တံတိုင်းကို တွန်းဖွင့်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်သာ ဖြစ်တော့သည်။

"ကဲ... သွားကြရအောင်"

ကျောက်တံတိုင်း ပွင့်သွားပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိ က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရှောင်ကျောက် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတော်ကြာအောင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ ဤနေရာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထူးဆန်းစွာ မညီမညာ ဖြစ်နေချေသည်။

ကျန်းဝူကျိ က ရှောင်ကျောက် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "သတိထားနော်၊ ဒီမှာ ဘယ်လို ယန္တရားတွေ ရှိနေမလဲ မသိဘူး။ ညီမလေး ထိခိုက်တာမျိုး မဖြစ်အောင် အစ်ကိုက ရှေ့ကနေ သွားမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားရသောအခါ ရှောင်ကျောက် မှာ ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားရပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ သူမ မွေးဖွားလာကတည်းက သူမအပေါ် ဤကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ရှိခဲ့သူ မည်မျှ ရှိပါသနည်း။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ရှောင်ကျောက် ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီမြန်းလာပြီး "သခင်လေးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ကျွန်မလို မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အသက်စွန့်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အစ်ကိုတို့အားလုံးက တူတူပါပဲ၊ ဘယ်သူကမှ တခြားသူထက် ပိုပြီး မမြင့်မြတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အစ်ကို့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ ရွှေလိုတန်ဖိုး ရှိတယ်ဆိုရင် အစ်ကို့ကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ရောင်းစားမိမှာပဲ"

ကျန်းဝူကျိ က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် နွေးထွေးသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ကျောက်သည် သူ၏ ဟာသစကားကြောင့် ရယ်မောချင်သော်လည်း မရယ်နိုင်ရှာပေ။ "အစ်ကိုတို့အားလုံးက တူတူပါပဲ၊ ဘယ်သူကမှ တခြားသူထက် ပိုပြီး မမြင့်မြတ်ပါဘူး" ဆိုသည့် စကားမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပေပေါင်း ငါးရာခန့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် ရှေ့တွင် လမ်းခွဲ ခုနစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရှောင်ကျောက် သည် ဤနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ "သခင်လေး... အခု ဘယ်လမ်းကနေ သွားကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ က ပြုံးလျက် " မင်ဂိုဏ်း မှာဆိုရင် ဘယ်ဘက်က ပိုပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်။ အလင်းတော် ဘယ်လက်ရုံးသံတမန် က ညာလက်ရုံးသံတမန် ထက် ပိုပြီး ရာထူးကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကို့အထင်တော့ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး လမ်းကနေ အရင်စတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ညီမလေး ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ဆို၏။

ရှောင်ကျောက် မှာမူ လိုက်ပါလာသူသာ ဖြစ်သဖြင့် ထင်မြင်ချက် ပေးရန် မဝံ့ရဲပေ။ သို့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ က သူမ၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "သခင်လေး သဘောအတိုင်းပါပဲရှင်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူမသည် ကျန်းဝူကျိ နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းမှာ အားကိုးရာရသလို ခံစားရပြီး အလွန်ပင် စိတ်ချမ်းမြေ့နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံး လမ်းခွဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဤလမ်းမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေသည့်အပြင် အလင်းရောင်လည်း အလွန်နည်းပါးသဖြင့် သွားလာရ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းဝူကျိ မှာမူ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအား ရှိသူဖြစ်သဖြင့် အဆင်ပြေသော်လည်း ရှောင်ကျောက် အတွက်မူ မလွယ်ကူပေ။ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့ မမြင့်မားသည့်အပြင် သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်ရှိ သံခြေချင်းများကြောင့် အကြိမ်ကြိမ်ပင် ခလုတ်တိုက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေသည်။

"သတိထား!"

ရှောင်ကျောက်သည် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်ကာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ ကျန်းဝူကျိ က အလိုက်သင့်ပင် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "ဒီသံခြေချင်းတွေက တကယ်ပဲ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ က သူမ၏ ခါးကို ဖက်၍ ပွေ့ချီထားသဖြင့် ရှောင်ကျောက် ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားသော်လည်း အမှောင်ထဲတွင်မူ မမြင်ရပေ။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် -

"သခင်မလေးနဲ့ သခင်ကြီးက ကျွန်မ သူတို့ကို ရန်ပြုမှာစိုးလို့ ဒီသံခြေချင်းတွေကို ခတ်ထားတာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ ညီမကို အထင်လွဲတာပဲ"

ကျန်းဝူကျိ က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကိုကို့အမြင် ပြောရရင် ညီမမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာ မှန်သလို တစ်ခုခုကိုလည်း ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမက ပင်ကိုယ်အားဖြင့် စိတ်ရင်းကောင်းသူ ဖြစ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်မယ့်သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကို ခန့်မှန်းရရင် ညီမလိုချင်တာ ရသွားရင်တောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်သွားမယ့်သူမျိုးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက သူမအပေါ် ဤမျှအထိ နားလည်ပေးထားသည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကျောက်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ၏ အရာအားလုံးကို ကျန်းဝူကျိက ဖောက်ထွင်းမြင်နေသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေးများမှာလည်း အကုန်အစင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

သို့သော် ထိုထိတ်လန့်မှုနောက်တွင် ကျန်းဝူကျိ ၏ ကြင်နာစွာ ဂရုစိုက်မှုများကြောင့် သူမမှာ အလွန်ပင် စိတ်အေးသွားရပြန်သည်။ ဤခံစားချက် နှစ်မျိုး ရောယှက်နေသဖြင့် သူမမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မကို ပြန်ချပေးပါဦး။ ကျွန်မဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်"

ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ က သူမ၏ ခါးမှနေ၍ ပွေ့ချီထားပြီး ပြန်မချပေးသေးသဖြင့် သူမမှာ အတော်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရရှာသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာမူ အလှလေးတစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့ ပြန်လွှတ်ပါမည်နည်း။ သူက မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် -

"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီသံခြေချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် သွားရလာရတာ အဆင်မပြေပါဘူး။ တကယ်လို့ ခလုတ်တိုက်ပြီး ပြုတ်ကျသွားရင် အများကြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုပဲ ညီမကို ပိုးပြီး ခေါ်သွားပါ့မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျန်းဝူကျိ သည် ရှောင်ကျောက် ကို ကျောပေါ်တွင် အသာအယာ ပိုးလိုက်လေသည်။ သူက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့မှနေ၍ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခြေထောက်များကို မြေကြီးနှင့် မထိတွေ့အောင် ထားပေးထားသဖြင့် သံခြေချင်းများမှာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး ကျောပေါ်ရှိ နူးညံ့အိစက်သော ကိုယ်လုံးလေးကြောင့် ကျန်းဝူကျိ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။

ရှောင်ကျောက် သည် အစစအရာရာတွင် တကယ်ကို လိမ္မာရေးခြားရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

တစ်ခွန်းတည်း ပြောရလျှင်... အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေတော့သည်။