စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း

ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အနီးကပ် ချီပိုးခြင်း ခံထားရသဖြင့် ရှောင်ကျောက်မှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ မျက်နှာလေး နီမြန်းနေမိသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဘာမှမပြောရဲရှာဘဲ ကျန်းဝူကျိ ချီထားသမျှကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ရ၏။

လျှောက်လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာရာ ခေတ္တမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လူတစ်ကိုယ်စာသာ ဆံ့တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ကျောက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်ရပြီး ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြလေသည်။

အတန်ကြာ လျှောက်ပြီးသောအခါ လမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနိမ့်ဆင်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျနေသော်လည်း သစ်သားပုံးအချို့ကို စမ်းမိကြသည်။ ကျန်းဝူကျိက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်ကာ ပုံးတစ်ပုံးကို ခွဲလိုက်ရာ ယမ်းနံ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ ချန်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သော အရာများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းတို့ နေရာမှန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ကျန်းဝူကျိက မေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး... မင်းမှာ မီးခတ်ကျောက် ပါသလား"

ရှောင်ကျောက်က ခေါင်းငြိမ့်လျက် ပြန်ဖြေ၏။

"ပါပါတယ်သခင်လေး၊ ဒါပေမဲ့ ဖယောင်းတိုင်ဖြစ်ဖြစ်၊ မီးတုတ်ဖြစ်ဖြစ်မပါတော့ မီးခဏလေးနဲ့ ငြိမ်းသွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီမှာ ယမ်းတွေအပြည့်ပဲ။ အစ်ကို့ အဝတ်ကို အစအနလေး တစ်ခုလောက် ဆုတ်ဖြဲလိုက် ပြီးရင် ယမ်းအချို့ကို အထဲထည့်ပြီး သစ်သားချောင်းမှာ ချည်လိုက်ရင် မီးတုတ်အဖြစ် သုံးလို့ရပြီ"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကျန်းဝူကျိသည် မိမိအဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ မီးတုတ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ရှောင်ကျောက်က မီးခတ်ကျောက်ဖြင့် မီးညှိလိုက်ရာ ယမ်းမှုန့်များကြောင့် တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံနှင့်အတူ မီးတုတ်မှာ ထိန်ထိန်လင်းသွားတော့သည်။

အလင်းရောင် ရရှိလာသောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ကျောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိ၏။ သေချာကြည့်မိမှ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရုံသာမက မှင်တက်မိသလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။

အကြောင်းမှာ ရှောင်ကျောက်သည် ယခုအချိန်တွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော မျက်နှာဖုံးဆိုးဆိုးကြီးကို တပ်ဆင်မထားတော့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ မီးရောင်အောက်တွင် သူမသည် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံ၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံး၊ လှပသော နှာတံနှင့် ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပါးချိုင့်လေးများမှာ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့်အပြိုင် အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ သူမမှာ အရွယ်ငယ်သေးသော်လည်း နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင်မူ အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

ကျန်းဝူကျိသည် သူမကို ကြည့်ကာ နောင်လာမည့်ခေတ်တွင် တွေ့ရမည့် ရှင်ကျန်းဒေသမှ ထိပ်တန်းအလှမယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ဟု တွေးတောမိရင်း ငေးမောနေမိသည်။

ရှောင်ကျောက်သည် ကျန်းဝူကျိ မိမိကို မှင်တက်ကာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မိမိတွင် ရုပ်ဖျက်မျက်နှာဖုံး မပါရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ "သခင်လေး..." ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်၏။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ညီမက ဒီလောက်တောင် လှတာပဲကိုး။ ဘာလို့ လူတွေ ကြောက်အောင် ရုပ်ဆိုးသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ"

ရှောင်ကျောက်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"သခင်မလေးက ကျွန်မကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး စိတ်ထဲကနေ မုန်းနေတာပါ။ ကျွန်မသာ ရုပ်ဆိုးသလိုမျိုး၊ ခါးကုန်းသလိုမျိုး ဟန်မဆောင်ခဲ့ရင် သူကျွန်မကို သတ်ပစ်တာ ကြာလှပါပြီ"

ဤစကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ရန်ပုဟွေ့သည်လည်း ချောမောလှပသူ ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ကျောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားနှင့်မူ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက်ပင် -

"အစ်ကို့ အထင်တော့ ညီမက ဒီလောက်လှတာပဲ၊ ရုပ်ဖျက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ အစ်ကို့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ်သာ နေလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် ရန်သံတမန်နဲ့ တခြားလူတွေလည်း ညီမကို ဒုက္ခပေးရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုသို့ စနောက်သော စကားများကြောင့် ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားသည့်အခါ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့၏။

"သခင်လေးရယ်... ရှောင်ကျောက်မှာ ဒီလို ကံကောင်းခြင်းမျိုး ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ ညီမကို မစနောက်ပါနဲ့ရှင်"

ရှောင်ကျောက်မှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေသော်လည်း သူမ၏ စကားသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။ သူမ၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှ၏။ ဖခင်ဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်သလို၊ မိခင်ကလည်း မချစ်ရှာပေ။

စင်စစ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက မချစ်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ရွှေပန်းအဘွားအိုတွင် ရည်မှန်းချက်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂရုမစိုက်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာကံကောင်းတာလဲ။ အစ်ကိုက တစ်ချိန်လုံး ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အစ်ကို့ကို လက်ထပ်တဲ့သူဟာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတောင် သေသွားနိုင်တယ်။ အစ်ကို့အတွက် ဇနီးကောင်းရဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့"

ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ကျောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျောက်ကမူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -

"သခင်လေးက အရပ်အမောင်း ကောင်းသလို ချောလည်းချောတယ်၊ သိုင်းပညာလည်း ထူးချွန်တဲ့သူပဲ။ သခင်လေးကို လက်ထပ်ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိမှာပါ"

"အင်း... ညီမ စကားပြောတာ တော်သားပဲ။ တကယ်လို့ အစ်ကိုသာ ဇနီးရှာမတွေ့ရင် ညီမဆီကို လာခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ ညီမကိုပဲ အတင်းလက်ထပ်ယူမယ်"

ကျန်းဝူကျိသည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ကာ စကားလမ်းကြောင်းကို တည့်တည့်ပင် ပြန်လှည့်လိုက်၏။

ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် နီမြန်းပြန်သည်။ ကျန်းဝူကျိက မိမိအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အပြင် မွေးဖွားလာကတည်းက တစ်ခါမျှ မရရှိဖူးသည့် လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းကို တွေးမိကာ သူမမှာ ရင်ခုန်တုန်လှုပ်လျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေရ၏။

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျောက်သည် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးကသာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ရှောင်ကျောက်ဟာ သခင်လေးကို တစ်သက်လုံး ပြုစုလုပ်ကျွေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေးတို့က သဘောတူပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်"

ရှောင်ကျောက်မှာ မိမိ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် -

"ညီမဘက်က သဘောတူရင် ရပါပြီ။ ရန်သံတမန်တို့ ကိစ္စကတော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုတို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အစ်ကို သူတို့နဲ့ စကားပြောပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် သူတို့ ညီမကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျန်းဝူကျိက မိမိအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျောက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူမက ခေါင်းခါလျက် ဆို၏။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သခင်ကြီးရော သခင်မလေးပါ ကျွန်မကို ရန်သူလို ဆက်ဆံကြတာ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ခြေလက်တွေကို သံခြေချင်းတွေနဲ့ ခတ်ထားပါ့မလား။ သူတို့ ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အစ်ကိုနဲ့ အဲ့ဒီ သားအဖနှစ်ယောက်ကြားက ပတ်သက်မှုက တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းပါတယ်။ ဒီလောက် ကိစ္စအသေးအမွှားလေး မပြောနဲ့၊ အစ်ကိုက သူတို့ကို မီးပင်လယ်ထဲဆင်း၊ ဓားတောင်တက်ခိုင်းရင်တောင် သူတို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှ မစိုးရိမ်နဲ့"

ကျန်းဝူကျိက လက်ယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ ဆက်ပြောနေလျှင် ဤမိန်းကလေးငယ်လေး ခံနိုင်ရည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူက စကားစဖြတ်ကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်၏။

"ကဲ... အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် မီးတုတ်ကို ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ ကျောက်ခန်းမကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး လေးနှင့် မြှားများ၊ အခြားသော လက်နက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အချို့မှာ သံချေးပင် တက်နေလေပြီ။ ရန်တိန့်ထျန်း သည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများတွင် ဝေခွဲရခက်တတ်ပြီး မိမိအသက်ကိုပင် စတေးခဲ့ရသော်လည်း မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။ ဤပစ္စည်းများသည် ယွမ်မင်းဆက်ကို တော်လှန်ပုန်ကန်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုစဉ် ရှောင်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး... သခင်မလေးက သခင်လေးကို ဝူကျိကိုကိုလို့ ခေါ်တာ ကြားခဲ့ရတယ်။ သခင်လေးရဲ့ အမည်က ဝူကျိ လားဟင်"

ကျန်းဝူကျိက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကို့နာမည်အပြည့်အစုံက ကျန်းဝူကျိ ပါ။ အစ်ကို့ကို သခင်လေးလို့ ခေါ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ညီမက အစ်ကို့ထက် အသက်အနည်းနည်း ငယ်မယ့်ပုံပဲ။ ညီမစိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အကိုကြီးလို့ ခေါ်လည်း ရပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကျောက်မှာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ကျန်းဝူကျိက မိမိကို အမှန်တကယ် လေးစားကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း သူမက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းခါလျက် -

"မခေါ်ပါရစေနဲ့၊ ကျွန်မ သခင်လေးလို့ပဲ ခေါ်ချင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ခေါ်ရတာကို ကျွန်မ နှစ်သက်တယ်"

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောလျက် - "ဒါဆိုလည်း ညီမသဘောပါပဲ။ အစ်ကို့ဘဝတစ်ဝက်လောက်က လေလွင့်နေခဲ့ရတာဆိုတော့ ဘယ်သူကမှ အစ်ကို့ကို သခင်လေးလို့ မခေါ်ဖူးဘူး။ ညီမက ပထမဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက နာမည်တစ်ခုပါပဲ"

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ညီမနာမည်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အစ်ကိုမမေးရသေးဘူး"

ရှောင်ကျောက်က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် "ကျွန်မနာမည်က ရှောင်ကျောက် ပါ။ ကျွန်မကို အဲ့ဒီလိုပဲ ခေါ်ပါ သခင်လေး" ဟု ဖြေ၏။

"အင်း... ရှောင်ကျောက်... နာမည်လေးက ကောင်းသားပဲ"

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး - "ဒီမှာ ယမ်းပုံး အနည်းငယ်ပဲ ရှိပုံရတယ်။ သိပ်ပြီးတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီနေရာကိုပဲ မှတ်ထားလိုက်ရအောင်။ နောက်မှ ရန်သံတမန်ကို လူလွှတ်ပြီး ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်ကုန်မခံဘဲ တခြားနေရာ သွားကြည့်ကြရအောင်"

ရှောင်ကျောက်ကလည်း "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်လေး ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု လိုက်လျောလိုက်သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအတိုင်းပင် ကျန်းဝူကျိနှင့် ရှောင်ကျောက်တို့သည် လျှောက်လမ်းအတိုင်း အတန်ကြာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ကျောက်တံခါးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုနေရာတွင် သိုင်းပညာရှိကြောင်း သိသဖြင့် ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင် အတွင်းအားကို စုစည်းကာ တွန်းလိုက်ရာ ကျောက်တံခါးမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်သွားတော့သည်။

မီးရောင်အောက်တွင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရ၏။ ဤကျောက်ခန်းမမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အမိုးပေါ်တွင် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများ တွဲလောင်းကျနေသည့် သဘာဝကျောက်ဂူတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးစုနှစ်ခု ရှိနေပြီး အဝတ်အစားများမှာ လုံးဝ ဆွေးမြည့်မသွားသေးသဖြင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

အမျိုးသား အရိုးစုမှာ အရိုးချည်းသာ ကျန်တော့ပြီး ၎င်း၏ လက်နက်ဘေးတွင် သိုးရေလိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီး အရိုးစုမှာမူ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ရှေ့တွင် ဓားမြှောင်တစ်စင်း စိုက်လျက်ရှိ၏။ သူမသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် အားကုန်သုံးကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုးစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဓားမြှောင်အနီးရှိ နံရိုးများမှာ လုံးဝ ကျိုးကြေနေပေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျောက်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး "သခင်လေး... ဒါက..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ချန်ခွန်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို အစ်ကိုပြောပြဖူးတယ်မလား။ ဒီလူနှစ်ယောက်က မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ရန်တိန့်ထျန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ဇနီးသည်ပဲ"

ကျန်းဝူကျိသည် အရိုးစုနှစ်ခုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤချန်ခွန်းမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှ၏။ ရန်တိန့်ထျန်း၏ အလောင်းကို ဂရုမစိုက်သည်မှာ ဆိုစေဦးတော့၊ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမ၏ အလောင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့သလို၊ ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် စကြဝဠာ ပြောင်းလဲခြင်း သိုင်းပညာကိုလည်း ယူမသွားခဲ့ပေ။

အကြောင်းပြချက် ပေးရမည်ဆိုလျှင် ချန်ခွန်းသည် ထိုစဉ်က အလောင်းနှစ်ခုရှေ့တွင် ကျိန်ဆိုပြီးနောက် တစ်ခါမျှ ပြန်မလာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သိုင်းပညာကိုလည်း သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိ၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော ကံထူးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် သိုးရေလိပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ တစ်ဖက်မှာ အမွေးများရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ ချောမွေ့နေကာ မည်သည့်စာသားမျှ ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျောက်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "သခင်လေး! ဒါက မင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး သိုင်းပညာပဲ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သခင်မယန်း၏ ရင်ဘတ်မှ ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူကာ မိမိလက်ညှိုးကို လှီးဖြတ်၍ သိုးရေလိပ်ပေါ်တွင် သွေးဖြင့် သုတ်လိုက်၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စာလုံးများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ပထမဆုံး စာကြောင်းတွင် "မင်ဂိုဏ်း၏ မြတ်သောအလင်း သိုင်းပညာ- စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း" ဟု ရေးသားထားလေသည်။

ရှောင်ကျောက်၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိ သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားလွန်းလှသဖြင့် အမှန်အတိုင်း တိုက်ရိုက်ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။ မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင်လည်း ရှောင်ကျောက်မှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိက သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမမှာ ကျန်းဝူကျိကို တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကောင်းသမျှအရာအားလုံးကို ကျန်းဝူကျိ ရရှိပါစေကြောင်း နေ့စဉ် ဆုတောင်းနေမည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လှည့်စားမှုနှင့် ပတ်သက်လျှင်လည်း ရှောင်ကျောက်သည် ကျန်းဝူကျိအပေါ် တကယ့်လှည့်စားမှုမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ သူမသည် မိမိမိခင်နှင့် မိမိကိုယ်တိုင်၏ လုံခြုံရေးကို စဉ်းစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ကျန်းဝူကျိက သူမကို စလိုသဖြင့် အံ့သြဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီသိုးရေလိပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ညီမက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

ရှောင်ကျောက်က ခေါင်းငုံ့လျက် - "သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေး ပြောတာကို ကျွန်မ ကြားခဲ့တာပါ။ သူတို့က မင်ဂိုဏ်းသားတွေဆိုတော့ ဒီနေရာကို လာပြီး မစစ်ဆေးရဲကြဘူးလေ"

"ဩော်... ဟုတ်လား"

ကျန်းဝူကျိက မျက်ခုံးပင့်လျက် - "အစ်ကိုသိသလောက်တော့ ပုဟွေ့က မင်ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူဝင်ခဲ့ရင်တောင် ရန်သံတမန်က ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို သူ့သမီးကို ဘာလို့ ပြောပြမှာလဲ"

ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ သူမ၏ လိမ်ညာမှု ပေါ်တော့မည့်အရေးကြောင့် ဖြူဖျော့သွားကာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။

"ဒါနဲ့ ရှောင်ကျောက်... မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က နှာတံပေါ်ပြီး မျက်တွင်းအနည်းငယ် နက်တာက ပါရှားလူမျိုးတွေနဲ့ တူနေတယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲလား။ မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ခရမ်းရောင်ဝတ် နဂါးမင်း ဒိုက်ချီစီ ကလည်း ပါရှားလူမျိုးလို့ ငါကြားဖူးတယ်။ နောက်တော့ သူက ဂိုဏ်းချုပ် ရန် ကို သူ့ရဲ့ မွေးဖခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သေးတယ်ဆိုပဲ။ မင်း ဒါကို ကြားဖူးလား"

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း ရှောင်ကျောက်၏ ရင်ခုန်သံမှာ အဆမတန် မြန်လာတော့သည်။

မိမိတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ကျန်းဝူကျိရှေ့တွင် အရာအားလုံး ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"သခင်လေး... ရှင်... ကျွန်မလည်း ခရမ်းရောင်ဝတ် နဂါးမင်းအကြောင်း အနည်းအကျဉ်းတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည်နဲ့ သူဘယ်ကလဲဆိုတာတော့ မသိပါဘူး။ သခင်လေးကို ဘယ်သူပြောပြတာလဲဟင်"

ရှောင်ကျောက်မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ ကျေးဇူးကို သိသဖြင့် သူမ လုံးဝ မလိမ်ချင်သော်လည်း မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း ထုတ်မပြောနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမမှာ မေးခွန်းကို မေးခွန်းဖြင့်သာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။

ကျန်းဝူကျိ အရာအားလုံး မသိနိုင်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ တကယ်လို့ ကျန်းဝူကျိက သူတစ်ပါးပြောစကားကို ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဖြေခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် စကားဖြတ်ကာ အကြောင်းအရာ ပြောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိမှာ ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ကျန်းဝူကျိက ပြန်ဖြေသည်မှာ - "ဩော်... ညီမ မသိလောက်ဘူး ထင်တယ်။ အစ်ကို့ရဲ့ မွေးဖခင်က ရွှေမွေးခြင်္သေ့ဘုရင် ရှဲ့ရွှန်း လေ။ သူက ခရမ်းရောင်ဝတ် နဂါးမင်းနဲ့ တော်တော်ခင်တာ။ အစ်ကို သူ့ဆီက ကြားခဲ့တာပါ။ ဒါတင်မကဘူး... ခရမ်းရောင်ဝတ် နဂါးမင်း ဒိုက်ချီစီနဲ့ ဟန်ချန်းယဲ့တို့ရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကိုလည်း ငါသိတယ်။ သူတို့မှာ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲ့ဒီကလေးမလေးက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲဆိုတာကို ငါသိချင်နေမိတာ။ ရှောင်ကျောက်... ညီမကော မသိချင်ဘူးလား"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ကျောက်မှာ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

ရွှေမွေးခြင်္သေ့ဘုရင် ရှဲ့ရွှန်း ပြောပြခဲ့သည်ဆိုမှတော့ ၎င်းမှာ တစ်ဆင့်စကား မဟုတ်တော့ဘဲ အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေတော့၏။

သူမ မည်သို့ ငြင်းဆိုနိုင်ပါတော့မည်နည်း။