ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခြင်းနှင့် ရှောင်ကျောက်၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

ရှောင်ကျောက်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် မူလကတည်းက အလွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ မိဘများအကြောင်းနှင့် သမီးဖြစ်သူအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အသေအချာ ရိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိ မည်သို့သိရှိသွားသည်ကိုမူ သူမ နားမလည်နိုင်ချေ။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လယ်သမားမိသားစုတစ်ခုတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး မိခင်ဖြစ်သူ ရွှေပန်းပွင့်အဖွားအိုမှာလည်း သူမထံသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့မရှိပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မိမိ၏ ဇာစ်မြစ်အမှန်ကို သိရှိခဲ့သည်မှာ မကြာသေးချေ။

ရှောင်ကျောက်သည် ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ ကျန်းဝူကျိတွင် နတ်ဘုရားမျက်စိ ရှိနေသည်ဟု သူမ မတွေးမိဘဲ ရှဲ့ရွှန်း ပြောပြထားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ရွှန်း ပြောပြခြင်းလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမသည် ကျန်းဝူကျိထက် အသက်အနည်းငယ် ငယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ရွှန်းသည် အလယ်ပိုင်းဒေသမှ ထွက်ခွာ၍ ရေခဲမီးကျွန်းသို့ သွားစဉ်က ကျန်းဝူကျိပင် မမွေးသေးရာ သူမကို ပို၍ပင် သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ ဒိုက်ချီစီတွင် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်ကို ရှဲ့ရွှန်း မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှောင်ကျောက်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ ကျန်းဝူကျိသည် သူမအကြောင်း အားလုံးကို သိရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ သူမက ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းကို သခင်လေး သိသွားပြီပဲ။ ကျွန်မကို သတ်မလား၊ အပိုင်းပိုင်းပဲ ပိုင်းမလား သခင်လေး သဘောပါပဲ။ ရှောင်ကျောက်ရဲ့ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ လေးစားမှုနဲ့ ချခြင်းမေတ္တာကိုမှ မရခဲ့ဖူးပါဘူး။ သခင်လေးက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာမို့ သခင်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာ သေရမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မမှာ နောင်တ တစ်စက်မှ မရှိပါဘူးရှင်"

ရှောင်ကျောက်သည် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် သူမအပေါ် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ပြီး နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏လက်ဖြင့် အဆုံးစီရင်ခံရမည်ကိုပင် သူမ ကျေနပ်နေမိသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျန်းဝူကျိ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို စောင့်နေသော်လည်း အတန်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။ သူမ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဝူကျိမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

"သခင်လေး... ကျွန်မကို ဘာလို့ မသတ်တာလဲဟင်" ရှောင်ကျောက်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရှာသည်။

"ညီမကို သတ်ရမယ်? အစ်ကိုက ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ။ ညီမက ဒီလောက် လှတာပဲကို၊ သတ်ပစ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး။ အခုတော့ အစ်ကို့မှာ ညီမရဲ့ အားနည်းချက် ရှိသွားပြီ။ ပြောပါဦး... အစ်ကို ဘာလုပ်ရမလဲ"

ကျန်းဝူကျိက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ရှောင်ကျောက်ကို နံရံတွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် -

"ရှောင်ကျောက်... ညီမရဲ့ အကြောင်းကို တခြားလူတွေ သိသွားမှာကို ညီမ မလိုလားဘူး မဟုတ်လား"

ကျန်းဝူကျိ၏ ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူကြောင့် ရှောင်ကျောက်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားကာ "သခင်လေး... ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲဟင်" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ အထွေအထူး မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကို ပြောပြီးသားပဲ။ ညီမက လှလို့ အစ်ကို့ရဲ့ ဇနီးလေး ဖြစ်စေချင်တာ။ ဒါက ရိုးရိုးလေးပဲလေ"

ကျန်းဝူကျိသည် အနည်းငယ် တစ်ယူသန်ဆန်သူ ဖြစ်သည်၊ သူက ချောမောလှပသူများကိုသာ သဘောကျတတ်သူ မဟုတ်လား။

"ရှင်? ဒါပဲလားဟင်" ရှောင်ကျောက်မှာ ကျန်းဝူကျိ ဘာကြံစည်နေသည်ကို မသိဘဲ မှင်တက်သွားရသည်။

ကျန်းဝူကျိက ဆက်လက်၍ သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဟား ဟား ! တကယ်တော့ အစ်ကိုက ညီမကို စတာပါ။ ညီမက မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့ရတာပဲလေ၊ ဘယ်သူ့အသက်ကိုမှ အန္တရာယ်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ဘာအပြစ်ကြီးလဲ။ အစ်ကို့မှာဆိုရင် အခုလို ခိုင်းစေမယ့် မိခင်မျိုး ရှိရင်တောင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့မှာ အဲ့ဒီလို ကံကောင်းခြင်းမျိုး မရှိပါဘူး"

ကျန်းဝူကျိ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပီပြင်လွန်းလှသဖြင့် ထိုသို့ပြောစဉ် မျက်ရည်များပင် ဝဲနေ၏။ ရှောင်ကျောက်မှာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ မိဘတွေက..."

"အစ်ကို့မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားကြတာ ကြာပါပြီ"

ကျန်းဝူကျိက သက်ပြင်းချကာ သူ၏ မိဘများအကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။ လောကတွင် ကျန်းချွေ့ဆန်းနှင့် သူ၏ဇနီးအကြောင်း ကောလာဟလများစွာ ရှိသော်လည်း လူအများစုမှာ ယင်းစုစုက ကျန်းချွေ့ဆန်းကို ဒုက္ခပေးသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိကမူ ထိုစဉ်က ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ၏ အရှက်မရှိသော လုပ်ရပ်များကိုသာ အဓိကထား၍ မျှတစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကို သနားစဖွယ် ပြောပြလိုက်ရာ ရှောင်ကျောက်၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာတော့သည်။ မိဘမဲ့ဘဝဖြင့် အခက်အခဲများစွာကို ကျန်းဝူကျိ မည်သို့ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရသည်ကို သူမ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။

ယခင်က ကျန်းဝူကျိကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်တွေ့ခဲ့သဖြင့် ရှောင်ကျောက်သည် သူ့ကို မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ သခင်လေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ယခုမှသာ ကျန်းဝူကျိ ပြောခဲ့သော မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချသည့် စကားများမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယခုကဲ့သို့ ရွှင်ပျပြီး ခန့်ညားနေသော ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖော်မပြနိုင်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများ ရှိခဲ့သည်ကို သိရသောအခါ ရှောင်ကျောက်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ပင် သနားကရုဏာ သက်မိသွားတော့သည်။

ရှောင်ကျောက်က ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက အခုဆိုရင် အရမ်းစွမ်းအားကြီးနေပါပြီ၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောခန့်ညားနေတာမို့ အစ်ကို့ရဲ့ မိဘတွေ ကောင်းကင်ဘုံကနေ စိတ်အေးနိုင်ပါပြီ"

"ဒါကြောင့်လည်း အစ်ကိုက မိခင်ရှိတာဟာ သိပ်ကောင်းတဲ့အရာလို့ ပြောတာပေါ့" ကျန်းဝူကျိက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ကျောက်... ညီမ မင်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကျင့်စဉ်' ကြောင့် မဟုတ်လား"

ရှောင်ကျောက် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မင်ဂိုဏ်းသားတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက အစ်ကိုတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ" ကျန်းဝူကျိက သိုးရေလိပ်ကို ကိုင်ကာ ပြောသည်။ "အစ်ကို ဒီသိုင်းပညာကို ခိုးပြီး လေ့ကျင့်မယ်၊ ပြီးရင် ခဏ သိမ်းထားပေးမယ်။ ညီမ တစ်ယောက်တည်း ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ သိုင်းကျမ်းကို ဆောင်ထားရင် မလုံခြုံဘူး။ နောက်မှ ကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးရင် ညီမနဲ့အတူ မိခင်ဖြစ်သူ ရွှေပန်းပွင့်အဖွားအိုဆီ လိုက်ခဲ့ပြီး ဒီသိုင်းပညာကို သူ လေ့ကျင့်နိုင်အောင် အစ်ကို သင်ပေးမယ်"

ရှောင်ကျောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ရန်ရှောင်တို့နှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလျှင် သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စီစဉ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ ရှောင်ကျောက်၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာပြီး ငိုသံပါပါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... ကျွန်မတို့က ခုမှ တွေ့ကြတာလေ၊ ကျွန်မက အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အစ်ကိုက ဘာလို့ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက် ကောင်းရတာလဲဟင်"

သူမ၏ အမြင်တွင် ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် သူမကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်၍ သိုင်းကျမ်းကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်နိုင်သော်လည်း ယခုမူ သူမအတွက်ပါ အစစအရာရာ စဉ်းစားပေးနေသည်။

"ဒီကောင်မလေးက မှတ်ဉာဏ် သိပ်မကောင်းဘူးပဲ။ အစ်ကို ပြောပြီးပြီလေ... ညီမကို ဇနီးလေးအဖြစ် လက်ထပ်ချင်လို့ပါဆို။ ကိုယ့်ဇနီးလောင်းအပေါ်မှာများ အစ်ကိုက ကပ်စေးနှဲနေပါ့မလား။ ညီမကို တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားပြီး ချစ်ပေးသွားချင်တာပါ"

ကျန်းဝူကျိ၏ အချိုသာဆုံး စကားများက လွယ်လွယ်ကူကူပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် အဆင့်အတန်းနိမ့်တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အစ်ကို ညီမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် မျက်လုံးလွှဲလို့ မရတော့ဘူး။ ညီမဟာ အစ်ကို့နှလုံးသားထဲက အစားထိုးလို့မရတဲ့ ပုလဲလေးတစ်လုံးပါပဲ။ လောကမှာ ညီမနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့သူလေးပါ"

ကျန်းဝူကျိက ရှောင်ကျောက်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ ဆံပင်လေးများမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့နေသဖြင့် သူ ခဏခဏ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။

ရှောင်ကျောက်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။ "အစ်ကို... အစ်ကို..."

ရှောင်ကျောက်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှုကို မရရှိခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ ကျန်းဝူကျိ၏ ဤစကားများက သူမ၏ နှလုံးသားကို အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိက ရှောင်ကျောက်ကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် "ရှောင်ကျောက်ကိုတော့ ငါ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ" ဟု တွေးကာ ကျေနပ်နေတော့သည်။