လူသတ်မိတယ်... ဘာဖြစ်လဲ

“သခင်လေး... အစ်ကို စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပညာရပ်ကို အကုန်လုံး တတ်မြောက်သွားပြီလားဟင်”

ရှောင်ကျောက်၏ ကျန်းဝူကျိအပေါ် ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။ သူမ၏ တာဝန်မှာ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ခိုးယူရန် ဖြစ်သဖြင့် ဤပညာရပ်မှာ မည်မျှအထိ အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး လေ့ကျင့်ရန် ခက်ခဲသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ကျန်းဝူကျိ ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုကိုပင် ကျော်လွန်ကာ အံ့ဩမှင်သက်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါလျက် “နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်၊ အဲဒါကိုတော့ လေ့ကျင့်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံး စာကြောင်းအချို့က ရှေ့က စာသားတွေနဲ့ တစ်ဆက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီစာသားတွေမှာ ပြဿနာရှိနေပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေဖို့ မလိုတော့ဘူး“ဟု ဆို၏။

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိသည် လေ့ကျင့်၍ မရသော စာသား ၁၉ ကြောင်းအကြောင်းကို ရှောင်ကျောက်အား သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ရှောင်ကျောက်သည် သိုးရေစာလိပ်ကို ယူ၍ ကျန်းဝူကျိပြောပြသော စာသား ၁၉ ကြောင်းကို ကြည့်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ရွတ်ဖတ်ပြီး အလွတ်မှတ်သားလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံး၍ “ဘာလို့ အလွတ်မှတ်နေတာလဲ ဟု မေးလိုက်ရာ ရှောင်ကျောက်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ကျွန်မက အစ်ကိုတောင် မတတ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါတွေက အလွန်ခက်ခဲလို့ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။ ဒီစာသားတွေကို ကျွန်မ အလွတ်မှတ်ထားမယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်ကို့ကို ကျွန်မ ပြန်ရွတ်ပြရင် အစ်ကို ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်လို့ ရတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

ရှောင်ကျောက်သည် ဤစကားမျိုးကို ယခင်ကလည်း ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်ကမူ ကျင့်စဉ်ကို မှတ်သားရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ဘဲ စိတ်ရင်းအတိုင်း သံယောဇဉ်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အစ်ကို အကြောင်းအရာ အားလုံးကို မှတ်မိပြီးသားပါ။ နောက်မှ အစ်ကို တစ်စောင် ပြန်ကူးပြီး ညီမရဲ့ အမေအတွက် သိမ်းထားပေးမယ်။ ဒီမူရင်းကျင့်စဉ်ကိုတော့ ဘယ်လက်ရုံးသံတမန်ရန် တို့ဆီပဲ ပြန်ပေးရမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်ဂိုဏ်း ရဲ့ သိုင်းပညာပဲလေ၊ အစ်ကိုတို့ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ပြီး ကူးယူလိုက်တာတင် အားနာစရာ ကောင်းနေပါပြီ။ လွန်လွန်ကျွံကျွံတော့ မလုပ်သင့်ဘူး” ဟု ကျန်းဝူကျိက ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ကျောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နူးညံ့နေပြီး အနှိုင်းမဲ့ လှပနေချေသည်။ အထူးသဖြင့် ဟန်လူမျိုးများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ရှိနေသဖြင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

“ရှောင်ကျောက်... ညီမလေးက တကယ်ကို လှတာပဲ”

ကျန်းဝူကျိသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးကာ ရှောင်ကျောက်၏ ပါးလေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။ ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး “သခင်လေးရယ်” ဟု ချွဲနွဲ့စွာ ခေါ်လိုက်မိသည်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ရှောင်ကျောက်မှာ ပို၍ပင် လှပနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ပင်လယ်ပြာရောင် သန်းနေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ကဲ... အခုတော့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်။ ဒီ မင်ဂိုဏ်း ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေဆိုတာကြီးက အစ်ကို့အမြင်မှာတော့ သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းပါဘူး။ နေရာတိုင်းက မှောင်မဲနေတာပဲ၊ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိဘူး”

ကျန်းဝူကျိသည် ရှောင်ကျောက်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် အလောင်းများစွာကို မြင်တွေ့ရာ ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်း က တိုက်ခိုက်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ရှောင်ကျောက်က မည်သည့်ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကိုပါ တိကျစွာ ပြောပြနိုင်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ ဗဟုသုတကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူတို့ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် တိုက်ခိုက်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်လင်ဂိုဏ်း မှ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက သူတို့အား မမေးမမြန်းဘဲ စတီးလ်မြှားတိုများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာရာ ကျန်းဝူကျိက စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပညာဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ငါ အခုပဲ လူသတ်မိတယ်... ဘာဖြစ်လဲ”

ကျန်းဝူကျိက သူ့အား တိုက်ခိုက်လာသူများကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းလိုက်ပြီးနောက် ရင်ပြင်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မင်ဂိုဏ်း သားများမှာ အရေးနိမ့်နေပြီး ရန်ရှောင်း၊ ဝေယိရှောက် တို့မှာလည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

ရင်ပြင်အလယ်တွင် ဝူတန်းဂိုဏ်း ၏ ကျန်းဆုန်းရှီး နှင့် ကျန်းဝူကျိ၏ အဘိုးဖြစ်သူ မျက်ခုံးဖြူ လင်းယုန်မင်း ယင်းထျန့်ကျိန်း တို့သည် အတွင်းအားချင်း အားပြိုင်နေကြတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်အားပေးနေကြလေတော့သည်။