အထီးကျန်စွာ တောင့်ခံနေရသော ယင်းထျန့်ကျိန်း

ယင်းထျန့်ကျိန်း နှင့် ကျန်းဆုန်းရှီး တို့သည် သူတို့၏ အတွင်းအားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ကာ အားပြိုင်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝါ့ရှန်းဂိုဏ်း မှ တစ်ယောက်က “ဟေ့... မျက်ခုံးဖြူ အဖိုးကြီး! အရှုံးပေးလိုက်စမ်းပါ! မင်းက ဝူတန်းရဲ့ စတုတ္ထမြောက် သူရဲကောင်း ကျန်း ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခြားဂိုဏ်းတစ်ခုမှ လူတစ်ယောက်ကလည်း “ဟုတ်တယ်! မင်းက အခု မင်ဂိုဏ်း သားလည်း မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါတို့ မင်းကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။ အခုပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်သွားလိုက်စမ်းပါ” ဟု လှောင်ပြောင်အော်ဟစ်သည်။

ဟားဟားဟားဟား!

လူအုပ်ကြီးထံမှ ရယ်မောသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသို့ စကားနာထိုးနေသူများမှာ များသောအားဖြင့် အဆင့်မရှိသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများမှ လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်း ထဲတွင်မူ ဟဲထိုက်ချုန်း ကဲ့သို့သော လူမျိုးပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် လှောင်ရယ်ခြင်း မပြုသလို တည်ကြည်လှသော သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မလုပ်ချေ။

ရင်ပြင်အလယ်မှ ယင်းထျန့်ကျိန်း မှာမူ ထိုအသံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းဆုန်းရှီး နှင့် အတွင်းအားချင်း ဆက်လက်အားပြိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း မြူခိုးဖြူများ ထွက်ပေါ်နေရာ သူ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနေရကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းဆုန်းရှီး မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ယင်းထျန့်ကျိန်း သည် သူ့ထက် အသက် ၂၀ ကျော် ကြီးရင့်သဖြင့် အတွင်းအား ရင့်ကျက်မှုမှာလည်း သူ့ထက် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် သာလွန်မည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် သူက လူပျိုအရွယ်ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်မှုကို လက်ကိုင်ထားကာ အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်ပေ။ သူသည် ဝူတန်းကိုးပါးနေဝန်း ပညာရပ်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ အင်အားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့နည်းသွားအောင် လုပ်ကာ အနိုင်ရမည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယင်းထျန့်ကျိန်း သည် အသက်ကြီးသော်လည်း သိုင်းလောကတွင် ရှားပါးသော သူရဲကောင်းကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ အားပြိုင်နေသော်လည်း ယင်းထျန့်ကျိန်း ထံတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းဆုန်းရှီး သည် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။ ထို့အပြင် ယင်းထျန့်ကျိန်း က သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ကြင်နာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းဆုန်းရှီး ကဲ့သို့ ပါးနပ်သူတစ်ဦးမှာ ယင်းထျန့်ကျိန်း သည် သူ့ကို မြင်သောအခါ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ကျန်းချွေ့ဆန်း နှင့် ယင်းစုစု တို့ကို သတိရနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် နှစ်ဦးလုံးက စွမ်းအားများကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့မှုကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နောက်သို့ ခြောက်လှမ်း၊ ခုနစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်းဆုန်းရှီး က လက်အုပ်ချီ၍ “အကြီးအကဲ ယင်း ရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ်ကို ထူးကဲလှပါတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်” ဟု ဆို၏။

ယင်းထျန့်ကျိန်း က ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံဖြင့် “ညီငယ် ကျန်း ရဲ့ အတွင်းအားကလည်း အံ့မခန်းပါပဲ၊ ငါ့ကသာ အောက်ကျရတာ ရှက်စရာပါပဲ။ မင်းက ငါ့သမက်ရဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ အသေသတ်ဖို့ တကယ်ပဲ လိုလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယင်းထျန့်ကျိန်း က ကျန်းချွေ့ဆန်း ကို အမည်တပ် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းဆုန်းရှီး ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသော်လည်း ပြုံးလျက် “ကျွန်တော်က အခုလေးတင် နောက်ကို တစ်လှမ်း ပိုဆုတ်ခဲ့ရတာမို့ အကွက်ဝက်လောက် ရှုံးသွားပါပြီ” ဟု ဆိုကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူတန်ဂိုဏ်း ထဲမှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာသည်၊ သူကတော့ သတ္တမမြောက် သူရဲကောင်း မော့စိန့်ကူ ပင် ဖြစ်သည်။ မော့စိန့်ကူ က ယင်းထျန့်ကျိန်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ “အဖိုးကြီး ယင်း! မင်းက ငါ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် အစ်ကို ကျန်း အကြောင်းကိုတောင် ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ ငါ့ရဲ့ တတိယအစ်ကို ယွီ နဲ့ ပဉ္စမအစ်ကို ကျန်း တို့ကို မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းကင်လင်းယုန်ဂိုဏ်း က ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအတွက် ငါ ကလဲ့စားမချေရင် ငါ့ကို ဝူတန်းသူရဲကောင်း မော့စိန့်ကူ လို့ မခေါ်နဲ့တော့” ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ယင်းထျန့်ကျိန်း ထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

မော့စိန့်ကူ သည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ လူငယ်တစ်ဦးက လူကြီးတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်သည့် ရိုသေမှုရှိသော အကွက်ဖြစ်နေသည်ကို ယင်းထျန့်ကျိန်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။

“ငါ့သမီးလေး သေဆုံးသွားကတည်းက ငါ့အနေနဲ့ ဓားတွေ၊ လှံတွေ မကိုင်ချင်တော့ပေမဲ့ ဝူတန်သူရဲကောင်းတွေကို လက်ဗလာနဲ့ တိုက်ရတာတော့ ရိုင်းရာကျလွန်းမယ် ထင်တယ်”

ယင်းထျန့်ကျိန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သံတုတ်ကိုင်ထားသော ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးထံမှ သံတုတ်ကို ခေတ္တယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သံတုတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လိမ်ချလိုက်ရာ ဖြောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ သံတုတ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလေသည်။

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲများစွာကို တိုက်ခဲ့ပြီးသည့်တိုင် ယင်းထျန့်ကျိန်း ဆီတွင် ဤမျှ ကြီးမားလှသော ခွန်အား ရှိနေသေးသည်ကို လူအုပ်ကြီးက မြင်သောအခါ အားလုံးက စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိကြသော်လည်း ထိုအဖိုးကြီးအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ပို၍ တိုးလာလေသည်။

မော့စိန့်ကူ က အဖိုးကြီးအား အသာစီးမယူလိုသဖြင့် တိုက်ကွက်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သော်လည်း ယင်းထျန့်ကျိန်း က “မရိုမသေ မလုပ်ပါနဲ့” ဟု ဆိုကာ ပြတ်နေသော သံတုတ်တစ်ပိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အကွက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ မော့စိန့်ကူ ၏ ဓားပညာမှာ လျင်မြန်ပြီး လှပသလို အနှစ်သာရမှာ တည်ငြိမ်မှု ရှိသည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် နှင့် ဟဲထိုက်ချုန်း ကဲ့သို့သော ဓားသမားများပင် ခေါင်းညိတ် ချီးကျူးရလောက်အောင် မော့စိန့်ကူ ၏ ဓားပညာမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

သို့သော် ယင်းထျန့်ကျိန်း မှာမူ သံတုတ်တိုဖြင့် မော့စိန့်ကူ ၏ လျင်မြန်သော ဓားကွက်များကို တည်ငြိမ်စွာပင် ရင်ဆိုင်နေသည်။ အကွက်ပေါင်းများစွာ ဖလှယ်ပြီးသည့်တိုင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သဖြင့် မော့စိန့်ကူမှာ စိုးရိမ်လာသည်။ ယင်းထျန့်ကျိန်း က ထိပ်သီးသိုင်းသမားများစွာကို ဆက်တိုက် အနိုင်ယူထားနိုင်သည်ကို မြင်ထားသဖြင့် သူသာ ရှုံးသွားပါက သူ၏ ဂိုဏ်းအတွက် သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မော့စိန့်ကူ က ရက်စက်သော တိုက်ကွက်များကို သုံးလာရာမှ ယင်းထျန့်ကျိန်း ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ မော့စိန့်ကူ ၏ ဓားရှည်က ရှေ့သို့ ထိုးဝင်လာစဉ် ယင်းထျန့်ကျိန်း က ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ဓားအထိုးခံလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် မော့စိန့်ကူ ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

မော့စိန့်ကူ မှာ လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ဓားမှာ ယင်းထျန့်ကျိန်း ၏ လက်မောင်းတွင် ငြိနေခဲ့သည်။ ယင်းထျန့်ကျိန်း ၏ လင်းယုန်လက်သည်း ပညာမှာ သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားလှရာ သူသာ အားသုံးလိုက်ပါက မော့စိန့်ကူ ၏ ပခုံးမှာ ကြေမွသွားပြီး တစ်သက်လုံး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဝူတန်ဂိုဏ်း သားများ အားလုံး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကူညီရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယင်းထျန့်ကျိန်း က သက်ပြင်းချရင်း မော့စိန့်ကူ ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သူက ဓားကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “ငါ သိုင်းလောကမှာ တစ်သက်လုံး လျှောက်လှမ်းခဲ့တာ အကွက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှုံးခဲ့ဖူးဘူး။ ဆရာကြီး ကျန်း က တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ!”

သူ့စကားမှာ မြှောက်ပင့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မော့စိန့်ကူ ၏ ဓားပညာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာအနာခံကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုပါက ဤတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မော့စိန့်ကူ မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။ ယင်းထျန့်ကျိန်း က သူ့ကို အလွယ်တကူပင် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း လက်လွှတ်ပေးခဲ့သည်ကို သူသိသည်။ သူက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူတန်သူရဲကောင်းများ၏ ခေါင်းဆောင် ဆုန့်ယွမ်ချောင် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ယင်းထျန့်ကျိန်း ၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးပြီး ပတ်တီး စည်းပေးလိုက်သည်။ ယင်းထျန့်ကျိန်း ကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်စွာဖြင့် ဆေးထည့်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ဆေးထည့်ပြီးနောက် ဆုန့်ယွမ်ချောင် က နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ “ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကဲ ယင်း ရဲ့ သိုင်းပညာကို လေ့လာခွင့် ပေးပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ပြန်လည် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင် ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။ ယခုအခါ ယင်းထျန့်ကျိန်း မှာ လက်မောင်းတွင် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ယင်းထျန့်ကျိန်း သာ ရှုံးသွားပါက မင်ဂိုဏ်း မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ယင်းထျန့်ကျိန်း ကလည်း ဒါကို သိထားသော်လည်း သူ့တွင် ဆုတ်ခွာစရာ လမ်းမရှိပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်၍ “ကောင်းပါပြီ၊ သူရဲကောင်း ဆုန့် ရဲ့ ပညာကို ပြပေးပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလှည့်ကျ တိုက်နေကြတာကတော့ နည်းနည်းတော့ မတရားဘူး ထင်တယ်!”

ထိုအသံမှာ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံဖြစ်သော်လည်း အတွင်းအား အလွန်မြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုစကားသံမှာ တစ်ကွင်းလုံးရှိ လူတိုင်း အသေအချာ ကြားရလောက်အောင် ပြန့်လွင့်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စကားပြောလိုက်သူမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေး ကျန်းဝူကျိ ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။