သီလရှင်မြဲ့ကြွယ်၏ အတွင်းအားကို စုပ်ယူခြင်းနှင့် ကျိုးကျစ်လော့၏ နာကြည်းမှု

သီလရှင်မြဲ့ကြွယ်၏ ခက်ထန်လှသော မျက်နှာမှာ ယခုမူ ပို၍ပင် တင်းမာနေပြီး သူမက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆိုသည်။

"ငါ့စီနီယာအစ်ကိုကြီး အပြင် ငါ့မောင်အရင်း ဖန်းဖိန်ဟာလည်း အဲဒီလူယုတ်မာ ရှဲ့ရွှန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာပဲ။ ဒါက လိမ်လို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ။ ငါ့အနေနဲ့ မင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မပြေလည်နိုင်တဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်"

ဖန်းဖိန် ဟုတ်လား။ အင်း... ဟုတ်သားပဲ၊ သီလရှင်မြဲ့ကြွယ်ရဲ့ မောင်အရင်းဖြစ်ပြီး ရှဲ့ရွှန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရတာပဲ။

ဖန်းဖိန်၏ နာမည်မှာ ဂူဟုန်းကျိလောက် မထင်ရှားလှသဖြင့် လူအများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် မမှတ်မိကြဘဲ ယခုမှသာ ထိုသို့သောသူ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရသွားကြသည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း ထိုကိစ္စကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အဓိကမှာ ရှဲ့ရွှန်း သတ်ခဲ့သော လူပေါင်းမှာ များပြားလှသဖြင့် အားလုံးကို မှတ်မိရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေရန် မလုံလောက်ပေ။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး -

"ခင်ဗျား စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကိစ္စကို ခဏထားလိုက်။ ခင်ဗျားမောင်ကို သတ်ခဲ့တာက ခြင်္သေ့မင်း ရှဲ့ရွှန်းပဲ။ သူက အခု ဒီမှာ ရှိမနေဘူး။ ခင်ဗျားက အခြားမင်ဂိုဏ်းသားတွေ အပေါ်မှာ ဒေါသပုံချနေတာဟာ ဘယ်လို သူရဲကောင်းမျိုးလဲ။ ရှဲ့ရွှန်းဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအဖေ ဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်။ သူ့အတွက် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ကျွန်တော် ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ချင်လည်း သတ်လိုက်ပါတော့" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ဤသို့ တမင်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သီလရှင်မြဲ့ကြွယ်သည် ရက်စက်သော်လည်း လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို ဤမျှ ရဲရဲတင်းတင်း သတ်မည်မဟုတ်သည်ကို သူသိသည်။ အကယ်၍ ထိုအဘွားကြီးက အော့မေ့ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။

ထို့ပြင် ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် မြဲ့ကြွယ်၏ မာန်မာနကို ဆွပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မြဲ့ကြွယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ရင်း -

"မင်းက ဒီနည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အော့မေ့ဂိုဏ်း သိက္ခာကျအောင် လုပ်ချင်တာလား။ မင်း အကြံအောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းကို အနိုင်ကျင့်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းက မင်ဂိုဏ်းနဲ့ ရှဲ့ရွှန်းကို ကိုယ်စားပြုချင်တယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့နှစ်ယောက် တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို နိုင်ရင် ငါ အော့မေ့ဂိုဏ်းကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီတောင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းသွားမယ်" ဟု ဆိုသည်။

မြဲ့ကြွယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်မိကြသည်။ သူမ၏ စည်းကမ်းချက်မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုး ရှိပေသည်။

သို့သော် လူအများအပြားမှာ သံသယဖြစ်နေကြသည်။ ရှန်းယွီထုံပင်လျှင် ကျန်းဝူကျိကို မနိုင်ခဲ့ပါက မြဲ့ကြွယ်သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ ကျန်းဝူကျိကို တစ်ကွက် နှစ်ကွက်အတွင်း အနိုင်ရရန် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

အမှန်စင်စစ် မြဲ့ကြွယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းဝူကျိမှာ ယခင်က သူမ၏ အသာစီးရမှုကို ခံခဲ့ရသော လူငယ်လေးအဖြစ်သာ မြင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသလို လက်ထဲတွင်လည်း တိမ်လွှာဓား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သလို ဆရာကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရာ ကျန်းဝူကျိ၏ ကြားဝင်မှုကို မနှစ်သက်သော်လည်း လူတိုင်း လက်ခံနိုင်အောင် ပွင့်လင်းစွာ အနိုင်ယူရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မွေးစားသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖေ့အတွက် အကျိုးဆက်တွေကို ခံယူရမှာက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော်လို နာမည်မရှိတဲ့ ကောင်လေးကို အနိုင်မကျင့်ချင်ဘူးဆိုရင် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်လေ"

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်ရာ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်မိကြပြန်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ အစောပိုင်း စကားများမှာ ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း ယခု သူလုပ်ဆောင်ပုံမှာ ချီးကျူးစရာပင်။ ရှဲ့ရွှန်းမှာ ပြစ်မှုကြီးမားသူ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိက သူ၏ မွေးစားအဖေအတွက် အသက်ပေးဝံ့သည်မှာ သားကောင်းပီသသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

မြဲ့ကြွယ်သည် မောက်မာသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ သိုင်းပညာကိုမူ အနည်းငယ် သတိထားမိသည်။ မကြောက်သော်လည်း ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲမည်ကို သူမသိသည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိက ဤသို့ ပြောလာသောအခါ သူမ သဘောတူလိုက်ပြီး "ဘာစည်းကမ်းလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ အကြံအစည်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေမယ်၊ ပြန်လည်း မတိုက်ဘူး။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို လက်ဝါးနဲ့ သုံးချက် ရိုက်ပါ။ သုံးချက်ပြည့်ပြီးရင် ကျွန်တော် သေသေ ရှင်ရှင်၊ အော့မေ့ဂိုဏ်းနဲ့ မင်ဂိုဏ်းကြားက ရန်ငြိုးတွေ အားလုံး ပြေလည်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း အသက်ရှင်ချင်သေးတာဆိုတော့ ဆရာကြီးအနေနဲ့ တိမ်လွှာဓားကိုတော့ မသုံးပါနဲ့လို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်"

လက်ဝါးသုံးချက် ဟုတ်လား။

လူအုပ်ကြီးက တွေးမိသည်မှာ - 'ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို သေတွင်းရှာနေတာပဲ။ မြဲ့ကြွယ်ရဲ့ အတွင်းအားက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်သလဲ။ ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေထဲမှာ ကျန်းဆန်းဖုန်းကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ မြဲ့ကြွယ်ထက် သာပါတယ်လို့ မပြောဝံ့ကြဘူး။ ခင်ဗျားက ငြိမ်ခံနေမယ်ဆိုရင် သေဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ဓားသုံးတာနဲ့ မသုံးတာ ဘာမှ မထူးခြားဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိရင်တော့ အလောင်းလှလှလေး ကျန်ခဲ့မှာပဲ'

"ဝူကျိ... မလုပ်နဲ့"

ယွီလျန်ကျိုးသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်လာသည်။ မြဲ့ကြွယ်၏ သိုင်းပညာကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိသာ လက်ဝါးသုံးချက် အတိုက်ခံရလျှင် နေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်ကလည်း "ဟုတ်တယ် ဝူကျိ၊ အရင်လူတွေရဲ့ ကိစ္စက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မင်း ဝင်မပါသင့်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဦးလေးတို့ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး မဖျောင်းဖျပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ"

ကျန်းဝူကျိက ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် မြဲ့ကြွယ်ကို ဆွပေးလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် မြဲ့ကြွယ်စီနီယာအစ်မကြီးက ကျွန်တော်လို နာမည်မရှိတဲ့ ကောင်လေးကို ကြောက်နေတာလား"

မြဲ့ကြွယ်၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားသည်။ သူမသည် အစကတည်းက ဒေါသထွက်နေရသည့်ကြားမှပင် ကျန်းဝူကျိက သေတွင်းရှာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် သဘောမတူလိုသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ အကြိမ်ကြိမ် ဆွပေးမှုကြောင့် သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

ဤလောကတွင် သူမ၏ အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်သည့် လက်ဝါးသုံးချက်ကို ခံနိုင်ပြီး မသေဘဲ နေမည့်သူ မည်သူရှိသနည်း။ ရှောင်လင်မှ ခန္ဓာကိုယ်မာကျောအောင် ကျင့်ထားသူများပင်လျှင် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤကောင်လေးကမှ သေချင်နေမှတော့ သူမကလည်း သူ့ရဲ့ သားကောင်းပီသမှုကို အထမြောက်အောင် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

မြဲ့ကြွယ်က အေးစက်စွာဖြင့် "ကောင်းပြီ။ မင်းက သေချင်မှတော့ မင်းရဲ့ သားကောင်းပီသတဲ့ နာမည်ကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် မြဲ့ကြွယ်၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေချေပြီ။ ထို့နောက် သူမသည် ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများ ပါဝင်သည့် လက်ဝါးချက်ဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ဘတ်ကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဤတိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ မြဲ့ကြွယ်သည် ဝူတန်တပည့်များ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တမင် အမြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တိမ်လွှာဓားကို မသုံးလျှင်ပင် ယွီလျန်ကျိုးတစ်ယောက်တည်းနှင့် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ တားဆီးထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူမက တိုက်ရိုက်ပင် အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လာစမ်းပါ"

ကျန်းဝူကျိသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ 'ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်' ကို စုစည်းကာ မြဲ့ကြွယ်၏ လက်ဝါးချက်ကို တည့်တည့် ခံယူလိုက်သည်။

ဗုန်း။

လက်ဝါးချက်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ကျန်းဝူကျိ၏ အဝတ်အစားများမှာ ခါယမ်းသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေမှုန့်များမှာလည်း လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"သခင်လေး"

"ဝူကျိအစ်ကို"

"ကျန်းသခင်လေး"

မိန်းကလေး သုံးဦး၏ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျိုးကျစ်လော့၊ ရှောင်ကျောက်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယွီလျန်ကျိုးနှင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မြဲ့ကြွယ်၏ လက်ဝါးချက်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြင်းထန်လှရာ မည်သူက တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။ ဝူကျိမှာ သေလျှင်သေ၊ မသေလျှင်လည်း ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရပေလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်ကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လွင့်စင်သွားသောအခါ လူတိုင်း မှင်တက်သွားရသည်။

မြဲ့ကြွယ်၏ လက်ဝါးမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ နာကျင်နေသကဲ့သို့ ပုံပျက်နေသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတိုက်ခံလိုက်ရသည့် ပုံပင် မပေါ်ချေ။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်း... ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ..."

မြဲ့ကြွယ်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။ သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံထားရသော အတွင်းအားများမှာ သူမ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ကျန်းဝူကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံနေရသကဲ့သို့ သူမ ခံစားနေရသည်။ သူမ လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုသော်လည်း မရတော့ချေ။

ကျန်းဝူကျိကမူ စကားမပြောဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးနေသည်။

ဤအစွမ်းမှာ 'ပေ့မင်သိုင်းပညာ' နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပေ့မင်သိုင်းပညာတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်က ၎င်းနှင့် ဆင်တူသော ကျင့်စဉ်များကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီး ကျွယ်ယွမ် ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ကိုးပါးနေဝန်း ကျင့်စဉ်ကို ရွတ်ဖတ်ခဲ့စဉ်က ကျန်းကျွင်းပေါင် (ကျန်းဆန်းဖုန်း)၊ ကော်ရှန်း နှင့် ရှောင်လင်မှ ဝူစဲရဟန်းတို့ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးလုံးမှာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အစုံ မကြားခဲ့ရသော်လည်း ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ်၏ အပိုင်းအစများမှတစ်ဆင့် ဝူတန်ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ်၊ ရှောင်လင်ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ်နှင့် အော့မေ့ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ် ဟူ၍ သီးခြား ကျင့်စဉ်သုံးခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

ဤကျင့်စဉ်သုံးခုစလုံးမှာ ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း မပြည့်စုံကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ် အစစ်အမှန်ကို ကျင့်ကြံထားသူနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ မြစ်လက်တက်များမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏ အတွင်းအားများမှာ စုပ်ယူခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက လက်ဝါးသုံးချက် ခံယူမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပင်။

ဤခေါင်းမာလှသော မြဲ့ကြွယ်အဘွားကြီးကို ဤနည်းနှင့် ကိုင်တွယ်ရပေလိမ့်မည်။

ဤလက်ဝါးချက်မှာ အမှန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖျက်ဆီး၍မရသော သံမဏိတံတိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။ မြဲ့ကြွယ်က သူ့ကို မည်သို့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ပြင် ကျန်းဝူကျိမှာ ကျင့်စဉ်အားဖြင့် ပြည့်စုံသော်လည်း ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အတွင်းအား စုဆောင်းမှုမှာ လိုအပ်နေသေးသည်။ မြဲ့ကြွယ်၏ အတွင်းအားကို ဖြည့်တင်းလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ချင့်ချိန်ထားသည်။ အကယ်၍ သူက မြဲ့ကြွယ်ကို သေသည်အထိ စုပ်ယူလိုက်ပါက ကျိုးကျစ်လော့အတွက် အခြေအနေ မကောင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြဲ့ကြွယ်၏ အတွင်းအား ထက်ဝက်ခန့်ကိုသာ စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကိုးပါးနေဝန်း စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တန်ပြန် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မြဲ့ကြွယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

အတွင်းအား အမြောက်အမြား စုပ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် မြဲ့ကြွယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးလံနေချေပြီ။ ကျန်းဝူကျိ၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် သူမသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှ တိမ်လွှာဓားကိုပင် မမြဲတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဆရာကြီး"

ကျိုးကျစ်လော့နှင့် အခြားသူများက မြဲ့ကြွယ်ကို အပြေးအလွှား သွားတွဲကြပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားသလားဟု စိုးရိမ်တကြီး စစ်ဆေးကြသည်။ သို့သော် မြဲ့ကြွယ်မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ မျက်နှာမှာသာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ကြောင်နေကြသည်။ မြဲ့ကြွယ်က ကျန်းဝူကျိကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်မှာ အားလုံး မြင်လိုက်ရသော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ မြဲ့ကြွယ်ကိုယ်တိုင်သာ လွင့်ထွက်သွားခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

"မြဲ့ကြွယ်စီနီယာအစ်မကြီး... ကျန်တဲ့ လက်ဝါးနှစ်ချက်ကို ထပ်ပြီး ရိုက်ချင်သေးလား"

ကျန်းဝူကျိက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ပြန်အတွင်းအားက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မနည်း ထိန်းနေရတာ။ ဆရာကြီးကို ဒဏ်ရာ မရစေချင်ပါဘူး"

မြဲ့ကြွယ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုထက်မက အံ့ဩထိတ်လန့်နေသည်။ မြစ်လက်တက်များ ပင်လယ်ထဲ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအားမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး သူတို့၏ အော့မေ့ကိုးပါးနေဝန်းကျင့်စဉ်နှင့်လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိရှိသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီနေ့ ငါတို့ အော့မေ့ဂိုဏ်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ ဆက်ပြီး တိုက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး"

မြဲ့ကြွယ်သည် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်သောသူ မဟုတ်ပေ။ လူအများရှေ့တွင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသော်လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် သူမသည် သူမ၏ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ကျိုးကျစ်လော့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျိုးကျစ်လော့၏ စိုးရိမ်မှုမှာ သူမအတွက်သာမက ကျန်းဝူကျိအတွက်လည်း ပါဝင်နေသည်ကို သူမ သိရှိသွားသည်။ ထိုအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မဲမှောင်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦးကြားက ကိစ္စကို သတိရကာ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ နာကြည်းသွားရသည်။

မြဲ့ကြွယ်က ရုတ်တရက် -

"ကျစ်လော့။ တိမ်လွှာဓားကို သွားကောက်လိုက်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုယ်စား ကျန်းဝူကျိနဲ့ သွားပြီး ယှဉ်ပြိုင်လိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဗျာ။

မြဲ့ကြွယ်၏ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ရောက်နေသူများသာမက ကျိုးကျစ်လော့ကိုယ်တိုင်ပင် မှင်တက်သွားရသည်။

ဘာ။ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်မကို ကျန်းသခင်လေးနဲ့ သွားပြိုင်ခိုင်းတာလား။

ကျိုးကျစ်လော့၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရောက်နေသူများကလည်း မြဲ့ကြွယ်သည် ဘာတွေ ကြံစည်နေသနည်းဟု တွေးနေကြသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးမှ သူမ၏ တပည့်မလေးကို အသေခံခိုင်းနေခြင်းလား။ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။

ကျိုးကျစ်လော့ တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ မြဲ့ကြွယ်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် "ဘာလို့ မြန်မြန် မသွားတာလဲ" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျိုးကျစ်လော့သည် မြဲ့ကြွယ်၏ ဂိုဏ်းဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းများအောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဆရာဖြစ်သူ မြဲ့ကြွယ်၏ စကားမှာ သူမအတွက် ဘုရင့်အမိန့်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မြဲ့ကြွယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျစ်လော့မှာ တုန်လှုပ်သွားရပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်တော့သည်။

ကျိုးကျစ်လော့သည် မြဲ့ကြွယ်၏ အကြံအစည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ မြဲ့ကြွယ်သည် သူမကို ကျန်းဝူကျိနှင့် လူပုံအလယ်တွင် တိုက်ခိုက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် သူမကို လက်ဦးအောင် တိုက်မည်မဟုတ်သည်ကို မြဲ့ကြွယ်က သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိသာ သူမကို အလျှော့ပေးရင်း ရှုံးနိမ့်သွားပါက ပထမအနေဖြင့် ကျန်းဝူကျိ သိက္ခာကျမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် သူသည် မင်ဂိုဏ်းကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့ပြင် ကျန်းဝူကျိက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူမကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤတိုက်ပွဲကြောင့်ပင် ကျန်းဝူကျိနှင့် သူမကြားတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ ဘိုးအေ ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများ အားလုံးမှာလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှစ၍ ထိုနှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျိုးကျစ်လော့သည် သူမ၏ ထက်မြက်လှသော ဉာဏ်ဖြင့် ဤကိစ္စ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို တွေးမိသွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိတ်ထဲတွင် နာကြည်းနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ခါးသီးပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ကိစ္စများမှာ သူမအပေါ်သို့သာ ကျရောက်လာရသနည်း။

သို့သော် ဆရာ့အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ဝံ့ပေ။ သူမသည် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ တိမ်လွှာဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အားနာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး -

"ကျန်းသခင်လေး... ကျွန်မ..."

ကျိုးကျစ်လော့၏ စကားလုံးများမှာ ထိုနေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။