ဘာလဲ... မင်းက သဝန်တိုနေတာလား

"ဒီကိစ္စတွေလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်ခွင့်ပြုပါဦး"

အစအဆုံး ဘေးမှ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် ဟော်ထိုက်ချုံး နှင့် ပန်ရှုးရှန်း တို့မှာ ဆက်မနေရဲကြတော့ဘဲ ကျန်းဝူကျိကို လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်ကာ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ သုတ်ခြေတင် ပြေးကြတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုသူများကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လမ်းတွင် ကျောက်မိန် နှင့် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက စောင့်ကြိုနေမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် ကောင်းသောနေ့ရက်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ကွမ်မင်တောင်ထိပ် ပေါ်တွင် ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကျန်းဝူကျိကြောင့် ဝူတန်ဂိုဏ်းသည် မင်ဂိုဏ်းကို ဆက်လက် ဒုက္ခပေးတော့မည် မဟုတ်ရာ ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်း၏ ကွမ်မင်တောင်ထိပ်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြီးမှာ တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

ယွီလျန်ကျိုး က "ဝူကျိ... ငါတို့လည်း အကြာကြီး မနေနိုင်တော့ဘူး။ မင်း အားရင် ဝူတန်တောင်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ဆရာဘိုးဘိုးကို သွားတွေ့ပါဦး။ သူ မြင်ရင် သိပ်ဝမ်းသာမှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး

"ဒုတိယဦးလေးယွီ... ကျွန်တော် ဦးလေးတို့နဲ့အတူ ဝူတန်ကို မလိုက်နိုင်သေးသလို ဦးလေးတို့လည်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ မရသေးပါဘူး"

ဝူတန်တပည့်များမှာ အံ့ဩသွားကြပြီး ယွီလျန်ကျိုးက ရယ်မောကာ -

"ဘာလဲ ဟေ့ကောင်လေး... မင်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးကိုပါ ရိုက်ချင်နေတာလား" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စနောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန် တည်ကြည်နေသည်။

"ဝူတန်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော့် မိသားစုပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး။ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကို တက်လာတုန်းက မွန်ဂိုကင်းထောက် အချို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းနဲ့ မင်ဂိုဏ်းတို့ တိုက်ခိုက်ပြီး အားနည်းသွားချိန်မှာ ကြားကနေ အမြတ်ထုတ်ပြီး ဂိုဏ်းသားအားလုံးကို ဖမ်းဆီးဖို့ပဲ။ အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ကျွန်တော် အသေးစိတ် ရှင်းပြမနေတော့ပါဘူး။ ဦးလေးတို့ လုံးဝ စွန့်စားပြီး မသွားကြပါနဲ့"

"ဘာ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လောကကြီးမှာ ယခုအခါ မွန်ဂိုတို့ တည်ထောင်ထားသော 'ယွမ်' မင်းဆက်လက်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း လောကရှိ သူရဲကောင်းများမှာ ဟန်လူမျိုးတို့၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်လိုကြသဖြင့် မွန်ဂိုတို့ကို ရန်သူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ယခု ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မည်သို့လျှင် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ မင်ဂိုဏ်းသားများပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မွန်ဂိုတို့ကို တော်လှန်ရာတွင် သူတို့အားလုံး စည်းလုံးနေကြသည်။

"ဒီကိစ္စကို သိထားရက်သားနဲ့ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ။ မင်းက အရမ်း အတ္တကြီးတာပဲ"

ထိုစဉ် ဆုန့်ချင်းရှု က ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး ကျန်းဝူကျိကို စွပ်စွဲလိုက်သည်။

သူသည် အစကတည်းက ဘေးမှ ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျစ်လော့ နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး သံယောဇဉ်တွယ်ပြနေကြသည်ကို မြင်ကတည်းက ကျန်းဝူကျိကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေခဲ့သည်။ ယခု စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဆုန့်ချင်းရှု၏ အထင်မှာ ကျန်းဝူကျိသည် ပြင်ပလူများကိုသာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူသည် ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ သားဖြစ်သလို ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ တတိယမျိုးဆက် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ဖြစ်ရာ ကျန်းဝူကျိသည် သူ့ကို ဘာမှပြောမည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ မျက်နှာကို ငဲ့ကွက်၍ ကျန်းဝူကျိ ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ကျန်းဝူကျိကို စကားပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားပြောစွမ်းရည်နှင့် သိုင်းပညာကို သူ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိသည် ထိုကဲ့သို့ သဘောထားကြီးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက ဆုန့်ချင်းရှုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -

"ကျွန်တော့် မိဘတွေ သေတွင်းထဲ တွန်းပို့ခံရတုန်းကလည်း အစ်ကိုကြီးဆုန့် သိခဲ့တာပဲ။ ဒီလို ဖြောင့်မတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းတွေဟာ လူသတ်သမားတွေပဲလေ။ သူတို့ကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ ကယ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးဆုန့်လို စိတ်ထား မကြီးမြတ်တတ်ဘူး"

ဆုန့်ချင်းရှုသည် သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ကြီးပြီး ငယ်စဉ်က ဝူတန်တောင်တွင် တွေ့ဖူးကြသော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာ ထိုစဉ်က အဆိပ်မိနေသဖြင့် ကစားရန် အားမရှိခဲ့ရာ သူတို့ကြားတွင် သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ် မရှိခဲ့ပေ။ ယခု ကျန်းဝူကျိက ဆုန့်ချင်းရှုမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပက်ပက်စက်စက် တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ မျက်နှာကို ငဲ့ကွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ကျန်းဝူကျိ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဆုန့်ချင်းရှုမှာ လူပုံအလယ်တွင် သိက္ခာကျသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဆုန့်ချင်းရှု၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ စကားမှာ သူ့ကို မိဘမဆုံးမသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

"အချင်းချင်း ငြင်းမနေကြနဲ့တော့။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းကြီး ၅ ဂိုဏ်းလုံး မွန်ဂိုတွေ လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ရင်တော့ ပြဿနာကြီးပဲ"

ဆုန့်ယွမ်ချောင်က ကျန်းဝူကျိနှင့် ဆုန့်ချင်းရှုတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အမြန်ဝင်ဖျန်ဖြေကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

ကျန်းစုန်းရှီး က ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဝူကျိက အဲဒီဂိုဏ်းသားတွေအပေါ် ရန်ငြိုးရှိတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့ မရဘူး။ အန္တရာယ် ဘယ်လောက်ကြီးကြီး သူတို့ကို ကယ်ဖို့ သွားရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ သူရဲကောင်း ပီသမှုက ဘယ်မှာ ကျန်တော့မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဝူတန်တပည့်များ အားလုံးက ထောက်ခံကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး အတူတကွ တောင်အောက်ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းဝူကျိက

"စတုတ္ထဦးလေး... ဦးလေးပြောတာက နည်းနည်း စိတ်စောလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီသတင်းကို သိထားတယ်ဆိုမှတော့ မွန်ဂိုတွေရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မစုံစမ်းထားဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများမှာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"တကယ်တော့ မွန်ဂိုတွေက ဂိုဏ်းကြီးတွေကို သိမ်းသွင်းပြီး လက်အောက်ခံ လုပ်ချင်ရုံပဲ။ သူတို့က လူတွေကို အလွယ်တကူ သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကျပ်ကိုင်တာမျိုးပဲ လုပ်မှာ။ ကျွန်တော်တို့ လူသွားကယ်မယ် ဆိုရင်တောင် သေချာ စီစဉ်သင့်တယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းဝူကျိက သတိမေ့နေသော ယင်းလိထင် ကို ညွှန်ပြကာ

"ဒါ့အပြင် ဆဋ္ဌမဦးလေးယင်းလည်း အခုထိ သတိမရသေးဘူး။ သူ သတိရလာရင်လည်း စိတ်ဓာတ်တွေ ကျနေမှာပဲ။ အဲဒီတော့ အခုလောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ခေတ္တနေပြီးမှ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ကျန်းစုန်းရှီးက စဉ်းစားကြည့်ရာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်သော်လည်း ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများမှာ သူရဲကောင်း ပီသမှုကို အလေးထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဘေးကင်းရာတွင်သာ ခိုအောင်းနေရန် ဝန်လေးနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး -

"ဝူကျိ... မင်းပြောတာ မှန်ပေမဲ့ ဝူတန်ဂိုဏ်းက ဒီမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရင် ဆရာဘိုးဘိုးရဲ့ မျက်နှာ ပျက်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မျိုးချစ်စိတ်နဲ့ သူရဲကောင်း ကျင့်ဝတ်တွေအရလည်း ငါတို့ သွားရမယ်"

"ဆဋ္ဌမညီလေးကိုတော့ မင်းဆီမှာပဲ ယာယီ အပ်ထားခဲ့ပါ့မယ်။ တောင်အောက်ဆင်းလို့ ငါတို့ လူကယ်နိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်ပဲ ပေးလိုက်ရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ။ မင်းကတော့ ဆဋ္ဌမညီလေးကို ဝူတန်တောင်ကို ဘေးကင်းကင်း ပြန်ပို့ပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းစုန်းရှီးသည် အမြော်အမြင် အရှိဆုံး ဖြစ်သော်လည်း သူရဲကောင်း ကျင့်ဝတ်ကို အလွန် အလေးထားသူ ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် မနေလိုတော့ပေ။ အခြား ဝူတန်တပည့်များကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်ကလည်း "ဝူကျိ... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ မင်းရဲ့ နာမည်က တစ်လောကလုံးကို ကျော်ကြားသွားပြီ။ မင်ဂိုဏ်းအပေါ် မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကလည်း တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ကြီးမားပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်ဂိုဏ်းကို မကောင်းမှုတွေကနေ စွန့်ခွာပြီး လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်အောင် မင်း တိုက်တွန်းပေးပါဦး" ဟု မှာကြားကာ တောင်အောက်သို့ အတူတကွ ဆင်းသွားကြတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် ယင်းလိထင်ကိုသာ စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူတို့၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို ဖြည့်ဆည်းခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများ ထွက်သွားပြီးနောက် ရန်ရှောင်နှင့် ယင်းထျန့်ကျိန်းတို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတူတကွ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"မင်ဂိုဏ်းနဲ့ လင်းယုန်ဂိုဏ်းသား အားလုံး... ကျွန်ုပ်တို့ ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကျန်းကို အလေးအမြတ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စကားအဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ကျန်းဝူကျိရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြရာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။

"ဘာ... ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ အမြန် ထကြပါ"

ကျန်းဝူကျိက ယင်းလိထင်ကို တစ်ဖက်တွင် ချထားပြီး ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် အခြားသူများကို အမြန်သွားထူလိုက်သည်။

"အဖိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်ဘက်က အဖိုးပဲလေ၊ အဖိုးဆီက ဒီလို အလေးပြုမှုကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုခံယူရမှာလဲ။ ဒါက ကျွန်တော့် အသက်ကို တိုစေမှာပေါ့" ဟု ယင်းထျန့်ကျိန်းကို ပြောလိုက်ရင်း "အားလုံး ထကြပါ" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

မင်ဂိုဏ်းသားများမှာ ယခုအခါ ကျန်းဝူကျိကို လုံးဝ ကြည်ညိုနေကြပြီဖြစ်ရာ သူ၏ စကားကို နာခံကာ အတူတကွ ထရပ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ အများစုက ဒဏ်ရာရထားကြတာပဲ။ အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသကြပါ၊ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ယင်းလီထင်ကို အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လူနှစ်ဦးကို ခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက တွေးမိသည်မှာ ယင်းလိထင် သတိရလာလျှင် သူသည် မင်ဂိုဏ်းတွင် ရောက်နေပြီး ရန်ရှောင်နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် ထပ်မံ စိတ်ဓာတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တစ်လခန့် သတိမေ့နေစေမည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်ကာ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် ယင်းလီထင်ကို အိပ်ပျော်နေစေပြီး ဝူတန်တောင်သို့ ပြန်ပို့ရန်သာ စီစဉ်လိုက်သည်။

ရှောင်ကျောက် က ကျန်းဝူကျိနောက်သို့ အမြဲကပ်လိုက်နေသည်။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ ပေးအပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိက ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းကို တစ်ကိုယ်တည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ အပေါ်တွင် ပို၍ပင် စွဲလမ်းသွားရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လုံခြုံမှု မရှိခဲ့သော သူမအတွက် ကျန်းဝူကျိက ထိုလုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ပုဟွေ့ မှာမူ အနည်းငယ် သဝန်တိုနေသည်။ သူမက ကျန်းဝူကျိနှင့် ရှောင်ကျောက်တို့ထံ လျှောက်လာပြီး ရှောင်ကျောက်ကို ကြည့်ကာ -

"ရှောင်ကျောက်... နင်က ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။ နင်က ဟန်ဆောင်တာ တကယ်တော်တာပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ရှောင်ကျောက်၏ အလှမှာ ရန်ပုဟွေ့ထက်ပင် သာလွန်သည်။ ရှောင်ကျောက်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ မခွဲမခွာ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရန်ပုဟွေ့မှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ရှောင်ကျောက်က ခေါင်းငုံ့ကာ "အဲဒီတုန်းက အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိလို့ပါ။ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးကို တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရန်ပုဟွေ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်ကာ

"ဝူကျိအစ်ကို... အစ်ကိုနဲ့ ဟို အော့မေ့ဂိုဏ်းက ကျိုးဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့က ဘာပတ်သက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောကာ "ဘာလဲ... ညီမက သဝန်တိုနေတာလား" ဟု မေးလိုက်ရာ ရန်ပုဟွေ့မှာ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသော်လည်း "ညီမက ဘာလို့ သဝန်တိုရမှာလဲ၊ သိချင်လို့ မေးတာပါ" ဟု ဇွတ်ငြင်းလိုက်သည်။

"သူ့အကြောင်းကို ညီမ ငယ်ငယ်တုန်းက အစ်ကိုပြောပြဖူးသားပဲ။ ဟန်မြစ်ကမ်းဘေးမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကျိုးကျစ်လော့လေ။ ညီမ မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

ထိုသို့ပြောမှ ရန်ပုဟွေ့က မှတ်မိသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ မိခင် ကွယ်လွန်ကာ ကျန်းဝူကျိနှင့်အတူ ခက်ခဲစွာ ခရီးသွားခဲ့ရစဉ် ကျန်းဝူကျိက သူမကို စိတ်သက်သာရာ ရစေရန် သူ၏ ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ပုဟွေ့သည် ဝူကျိအစ်ကိုကို သူမထက် အရင် သိခဲ့သူ မရှိဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခု ကျိုးကျစ်လော့က သူမထက် ပိုစောကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ညီမကတော့ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ဂျစ်ကန်ကန် လုပ်နေတုန်းပဲ"

ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း -

"မင်ဂိုဏ်းက ကိစ္စတွေကိုတော့ တာဝန်ခွဲဝေပေးပြီးပြီ။ အစ်ကို အခု မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သွားကုပေးဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။