တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ ရင်ခုန်သံ

လုအန်းကျီဟာ အရင်တုန်းက ယွမ် တစ်သိန်းဝန်းကျင်တန်တဲ့ ကားတစ်စီးကို စမ်းသပ်မောင်းနှင်ဖူး ပေသည်။ အဲဒီတုန်းက စမ်းသပ်မောင်းနှင်ပေးတဲ့သူဟာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားမောင်းသမားတစ်ယောက်လိုပဲ စမ်းသပ်ကွင်းထဲမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းမောင်းနှင်ပြီး ကားကိုပါ ဘေးတိုက်ယိမ်းထိုးပြခဲ့ ပါသေးသည်။ ဒါဟာ လုအန်းကျီကို တော်တော်လေး ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ အပေါ်က လက်ကိုင်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တောင် ကိုယ်အပြင် ရောက်သွားသလို ခံစားခဲ့ရပါသည်။

စမ်းသပ်မောင်းနှင်ပြီး အပြန်လမ်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းတဲ့အခါကျမှသာ အသက်ကို ဝဝရှူနိုင်ပြီး စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

အခုတစ်ခေါက်မှာတော့ လုအန်းကျီက အစောကတည်းက သတိပေးထားပေမယ့် စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ “မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ကားက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဘေးကင်းကင်း ငါဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းက “ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ စိတ်ချပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် အခုပဲ စမ်းသပ်မောင်းမယ့်သူကို သေချာ သတိပေးလိုက်ပါ့မယ်” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သူ့ရဲ့ ကားမောင်းလိုင်စင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းက စမ်းသပ်မောင်းနှင်ခွင့် လက်မှတ်ကို လုပ်ဆောင်ပေး၏။

အားလုံး အပြင်ကို ထွက်လာကြတဲ့အခါ စမ်းသပ်မောင်းမယ့်သူက ကားကို အရှေ့ကို ယူလာခဲ့သည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းက လုအန်းကျီရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို သေချာရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ မောင်းမယ့်သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

အဲဒီနောက် မောင်းမယ့်သူက ကားမောင်းသူနေရာမှာ ထိုင်ပြီး လုအန်းကျီက ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ချန်းချန်းလေးကလည်း လိုက်ချင်လို့ ပူဆာနေပေမယ့် အရင်က စမ်းသပ်မောင်းတဲ့သူတွေရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံကို တွေ့ဖူးထားတဲ့ လုအန်းကျီက ကလေးမလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ထည့်ပေးရဲပါ့မလဲ။

လုအန်းကျီက ချက်ချင်းပဲ “ချန်းချန်းလေး၊ လိမ္မာတယ်နော်၊ ဒီမှာပဲ ခဏစောင့် ဖေဖေက ဒီကား ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အဆင်ပြေရင် နောက်မှ ဖေဖေတို့ ဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်မောင်းတဲ့အခါကျမှ သမီးကို တင်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ “ဟုတ်ကဲ့” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါက ရှင်သဘောကျထားတဲ့ ကားလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ?” လို့ ပြန်မေးလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒီကားက တကယ်ပဲ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ဒီတံဆိပ်က ဘေးကင်းမှုနဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုမှာ နာမည်ကြီးတာလေ။ ကျွန်မ ခံစားမိတာကတော့... နည်းနည်း ဈေးကြီးနေမလားလို့ပဲ” လို့ ဆိုသည်။

အခုနက သူတို့ ဈေးမေးကြည့်တော့ ဒီကားက ယွမ် ၅၂၈,၀၀၀ ပါ။ အရင်က ကြည့်ထားတဲ့ တစ်သိန်းတန် ကားနဲ့ ယှဉ်ရင် ယွမ် လေးသိန်းကျော်လောက် ပိုများနေသည်။

လုအန်းကျီက “ဈေးနည်းနည်းကြီးတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘေးကင်းမှုနဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကားကို အဓိက စီးမှာက မင်းတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒါနဲ့ မင်း အရင်က ဝယ်ခဲ့တဲ့ ကားကလည်း ဈေးမပေါဘူး မဟုတ်လား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ လုအန်းကျီ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ သူမ သိ ပေသည်။ အရင်က သူမ ပိုက်ဆံကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေမယ့် ချန်းချန်းလေး မွေးလာပြီး ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်လိုက်ကတည်းက သူမဟာ ပိုပြီးတော့ ချွေတာတတ်လာ၏။ ဒီလို စုဆောင်းတတ်တဲ့ အလေ့အထက စွဲမြဲသွားပြီး အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီက အရာရာကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာကတော့ ကောင်း ပေသည်။ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို တခြားတစ်ယောက်က ဆုံးဖြတ်ပေးတာကို ခံရတဲ့အခါ သူမရဲ့ ဘဝမှာ အားကိုးရာ တစ်ခု ရလိုက်သလို ခံစားရပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ လျော့နည်းကာ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ရရှိစေ၏။

နေပါဦး... ဒါက လုအန်းကျီ ကားဝယ်တာလေ၊ သူမက ချန်းချန်းကို လိုက်ပို့ပေးရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလို အတွေးမျိုး ဝင်နေရတာလဲ?

အားကိုးရာတို့ ဘာတို့ ဆိုတာကလည်း အဲဒီအဆင့်အထိ မရောက်သေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက တကယ်ကို ကောင်းလှသည်... ကျန်းဆူရှင်းဟာ ချန်းချန်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ရင်း လုအန်းကျီ စမ်းသပ်မောင်းနှင်တဲ့ ကားနဲ့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာမှာ အပြုံးနုနုလေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ ပေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ချန်းချန်းလေးကတော့ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ကားထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်နဲ့ “ကားကြီး ထွက်သွားပြီ...” လို့ ပြောနေ၏။

စမ်းသပ်မောင်းတဲ့ ကားပေါ်မှာတော့ အရောင်းဆိုင်ကနေ ထွက်ပြီး လမ်းမပေါ် ရောက်နေပါပြီ။ လုအန်းကျီက စိတ်မချသေးဘဲ မောင်းတဲ့သူကို ထပ်ပြီး သတိပေးလိုက်သည် “သာမန်အရှိန်နဲ့ပဲ တစ်ပတ်လောက် မောင်းရအောင်၊ ငါက ကားရဲ့ ခံစားချက်ကိုပဲ သိချင်တာ”

မောင်းတဲ့သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ၊ အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြောထားလို့ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” လို့ ဖြေလိုက်သည်။

အဲဒီတော့မှ လုအန်းကျီ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွား၏။

ဒါပေမဲ့ လမ်းဖြောင့်လေး ရောက်တာနဲ့ မောင်းတဲ့သူက လီဗာကို အဆုံးအထိ နင်းလိုက်ပါတော့သည်။ ကားရဲ့ အရှိန်ကြောင့် ထိုင်ခုံနောက်ကို ကပ်သွားတဲ့ ခံစားချက် က ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး လုအန်းကျီမှာ သူပြန်ပျံတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကားမောင်းတဲ့သူကတော့ အရှိန်မြှင့်ချင်တဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို မထိန်းနိုင်ဘူး ထင်တယ်!

လုအန်းကျီက တံခါးအပေါ်က လက်ကိုင်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “အရှိန်မတင်ပါနဲ့လို့ ငါတို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား?” လို့ ပြောလိုက်သည်။

မောင်းတဲ့သူက စတီယာရင်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်ရင်း “ဒါက တော်တော်လေး နှေးနေပါသေးတယ် ခင်ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းက ကားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ခဏနေရင် ကျွန်တော် ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘေးတိုက်ယိမ်းပြ ပါ့မယ်၊ ဒါမှ ကားရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို လူကြီးမင်း ခံစားရမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အရမ်း မြန်မြန် မလုပ်ပါဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဆင်ခြေတွေ! အားလုံးက ဆင်ခြေတွေပဲ!

မင်းက အရှိန်မြှင့်ချင်နေတာပဲ!

လုအန်းကျီက ချက်ချင်းပဲ “ဘေးတိုက်ယိမ်းတာတွေ မလုပ်နဲ့တော့! မင်းတို့ကား ကောင်းမှန်း ငါသိတယ်၊ အဲဒါတွေ လုပ်ပြဖို့ မလိုဘူး။ ငါ သာမန်မောင်းတဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီလိုတွေ မလုပ်ဘူး!” လို့ ဟန့်တားလိုက်သည်။

မောင်းတဲ့သူကတော့ နောက်ဆုံးအထိ ကြိုးစားကြည့်သေးသည် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက အရမ်း တည်ငြိမ်ပါတယ်”

လုအန်းကျီက “ကားရပ်လိုက်တော့! ငါကိုယ်တိုင် မောင်းပြီး ခံစား ကြည့်လိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

မောင်းတဲ့သူလည်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ “ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ” လို့ ပြောပြီး ကားရပ်ပေးလိုက်ရသည်။

အဲဒီတော့မှ လုအန်းကျီ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ပါတော့သည်။

သူက ကားမောင်းသူနေရာကို ပြောင်းထိုင်ပြီး ဘေးမှာ မောင်းတဲ့သူကို ထားကာ ကိုယ်တိုင် စမ်းမောင်းကြည့်လိုက်သည်။ မောင်းတဲ့သူက ကားရဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ရှင်းပြပေး၏။ ယွမ် တစ်သိန်းတန် ကားနဲ့တော့ တကယ်ကို ယှဉ်လို့ မရပါဘူး။ မောင်းရတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ကားရဲ့ အပြင်အဆင်မှာတင် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။

အရောင်းဆိုင်ထဲကို ပြန်မောင်းဝင်လာပြီး ကားရပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းတို့ အနားကို ရောက်လာပြီး “ဘယ်လိုလဲ?” လို့ မေးလိုက်ကြသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့ သားအမိမှာ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိရင်တော့ ဒီတစ်စီးပဲ ယူလိုက်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အင်း၊ ငါ ခုနက နင့်အတွက် ဈေးနည်းနည်း ဆစ်ပေးထားတယ်။ အရောင်းဝန်ထမ်းက ယွမ် ၂၀,၀၀၀ လျှော့ပေးမယ် ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး မော်ဒယ်ကို ယွမ် ၅၀၈,၀၀၀ နဲ့ ရမှာပါ” လို့ ဆိုလိုက်သည်။

“...”

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ပြီး “မင်းက တကယ် တော်တာပဲ!” လို့ ချီးကျူးလိုက်၏။

ချန်းချန်းကလည်း လက်ကလေးမြှောက်ပြီး “ချန်းချန်းက တော်တယ်!” လို့ အော်ဟစ် အားပေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

အဲဒီနောက် သူတို့ ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားကြပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းက လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို ကားအရောင် ရွေးခိုင်း၏။ ဆိုင်မှာတော့ အမည်း၊ အဖြူ၊ အနီနဲ့ ငွေရောင်တို့ အသင့်ရှိပြီး အပြာ၊ အညို၊ အဝါနဲ့ လိမ္မော်ရောင်တွေကတော့ မှာယူရမှာ ဖြစ်၏။

လုအန်းကျီက ထပ်ပြီး မစောင့်ချင်တော့တဲ့အတွက် ဆိုင်မှာ အသင့်မရှိတဲ့ အရောင်တွေကို မစဉ်းစားတော့ပါဘူး။ သူက အရောင်းဝန်ထမ်း ပေးတဲ့ ကားပုံတွေကို ယူပြီး ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းကို မေးလိုက်တယ် “ကြည့်ကြဦး၊ ဘယ်အရောင် ယူကြမလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက ဘာအရောင်ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်၊ လုအန်းကျီပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလို့ ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ချန်းချန်းလေးကတော့ ကားအဖြူရောင်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “ယုန်! ကလေး! ဖြူဖြူ!” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီယုန်ဖြူလေးကိုပဲ ယူကြတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်၏။

ချန်းချန်းက လက်ချောင်းလေး နှစ်ချောင်း ထောင်ပြပြီး “ယေး!” လို့ အော်လိုက်‌ေတာ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ငွေပေးချေမှု အပိုင်းပါ။ လုအန်းကျီက ကားဖိုးကို အကြွေးမယူဘဲ လက်ငင်းပဲ ပေးချေလိုက်၏။ မှတ်ပုံတင်တာ၊ လိုင်စင်နံပါတ်ပြား လုပ်တာ၊ အခွန်နဲ့ အာမခံ ကိစ္စတွေကိုတော့ သူက မလုပ်ချင်တာကြောင့် အရောင်းဆိုင်ကိုပဲ အကုန်အပ်လိုက်သည်။

ဆိုင်မှာ ကလေးသူငယ် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ထိုင်ခုံ ရောင်းတာကို တွေ့တော့ သူက တစ်ခါတည်း ဝယ်လိုက်သည်။ ကားအတွင်းပိုင်း အလှဆင်တာ၊ မှန်ဖလင်ကပ်တာနဲ့ အဲဒီ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ထိုင်ခုံ တပ်ဆင်တာတွေကိုပါ အရောင်းဆိုင်ကိုပဲ တစ်ခါတည်း အပြီးအစီး လုပ်ခိုင်းလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းက သူ ဒီလောက်တောင် လက်ဖွာနေတာကို မြင်တော့ “ငါ ဈေးဆစ်ပေးလို့ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာပဲ ပြန်ကုန်နေပြီ” လို့ မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

လုအန်းကျီက ရယ်မောပြီး “သူတို့ကိုလည်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ အမြတ်ပေးရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?” လို့ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမက စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာသာ ဖြစ်ပြီး လုအန်းကျီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ မတားဆီးခဲ့ပါဘူး။

စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါ နေ့လည်စာ စားချိန်တောင် ကျော်သွားပါပြီ။ သူတို့ ကားအရောင်းဆိုင်က ကျွေးတဲ့ နေ့လည်စာကို စားလိုက်ကြပြီး ချန်းချန်းလေးနဲ့အတူ ကားအသစ်စက်စက်ကြီးကို မောင်းထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ နောက်ထပ် သွားမယ့်နေရာကတော့ ချန်းချန်းလေး အလွန်သွားချင်နေတဲ့ ကစားကွင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကားနံပါတ်ပြား၊ ကားမှတ်ပုံတင် စာအုပ်နဲ့ နှစ်စဉ် စစ်ဆေးမှု စတစ်ကာတို့လို အရာတွေကိုတော့ အချိန်နည်းနည်း စောင့်ရဦးမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါတွေ ပြီးမှ အရောင်းဆိုင်ကို တစ်ခေါက် ပြန်လာယူရမှာ ဖြစ်သည်။