တောင်ပိုင်းမှာဆိုတဲ့ မြောက်ပိုင်းသီချင်း

လုအန်းကျီက “ငါတို့ တက်တွေကို လှော်ကြစို့” သီချင်းကို တစ်ခေါက်ဆိုပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့လှေဘေးမှာ နောက်ထပ်လှေတစ်စီး လာရပ်ပြီး လုအန်းကျီရဲ့ သီဆိုမှုကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။

လုအန်းကျီ သီချင်းဆိုပြီးသွားတဲ့အခါ လှေတစ်စီးပေါ်က မိသားစု သုံးယောက်က လက်ခုပ်တီးကြ၏။ နောက်လှေတစ်စီးပေါ်က လူတွေကလည်း လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးပေးကြသည်။

လုအန်းကျီက လှေနှစ်စီးလုံးပေါ်က လူတွေကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပါသည်။

ချန်းချန်းလေးကလည်း အပျော်ပါဝင်ပြီး “အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” လို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ပြောလိုက်၏။

မိသားစု သုံးယောက်ပါတဲ့ လှေပေါ်က ကောင်လေးလေးက ချန်းချန်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ချက်ချင်းပဲ “ရပါတယ်!” လို့ ပြန် ဖြေလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး! ဟီးဟီး!”

ချန်းချန်းက ရယ်မောလိုက် တော့သည်။

“ဟီးဟီး!”

အဲဒီလှေပေါ်က ကောင်လေးလေးကလည်း လိုက်ရယ်၏။

လှေပေါ်က လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ရိုးရှင်းတဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုကတော့ အဲဒီမှာတင် ပြီးသွားသည်။ ရေကန်ထဲမှာ ငြိမ်နေတဲ့ လှေသုံးစီးဟာ ပြန်ပြီး ရွေ့လျားလာကြ၏။

လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့က ခြေနင်းတွေကို ပြန်နင်းလိုက်ကြပြီး လှေနောက်ပိုင်းက ဒလက်တွေက ရေကို ပုတ်ခတ်ကာ လှေကို အရှေ့ကို တွန်းပို့လိုက်သည်။

“ဒီသီချင်းက ဘယ်နေရာအကြောင်း ရေးထားတာလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက “ပေကျင်း အကြောင်းပါ။ ပေကျင်းက ပေဟိုင် ပန်းခြံနဲ့ စေတီဖြူကြီးက တကယ်ကို လှပါတယ်။ နောက်ကျရင် အခွင့်အရေးရရင် မင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပါ့မယ်” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အင်း။”

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “ငါလည်း ပေဟိုင် ပန်းခြံကို ရောက်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ဆောင်းရာသီလေ။ ရေကန်ကြီးက ရေခဲတွေ အထူကြီး ဖုံးနေပြီး လူတွေ အများကြီး ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ ကစားနေကြတာ။ အဲဒီတုန်းက ရေခဲပြင်စကိတ် မစီးခဲ့ရတာ နှမြောစရာပဲ” လို့ ပြောလိုက်၏။

လုအန်းကျီက “နောက်ကျရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပါ” လို့ ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးပြီး “နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးရရင် တခြားရာသီတွေမှာလည်း သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။ နင့်သီချင်းက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ပေဟိုင်ရဲ့ တခြားရာသီ အလှအပတွေကိုပါ မြင်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်း သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီး ချန်းချန်းကို မေးလိုက်တယ် “ဟုတ်တယ်မလား ချန်းချန်း၊ ဖေဖေဆိုတဲ့ သီချင်းက နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်မလား?”

“အင်း၊ ကောင်းတယ်။”

ချန်းချန်းက ခေါင်းကို အားပါပါ ငြိမ့်ပြပြီးနောက် လုအန်းကျီရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ “နောက်တစ်ခါ! နောက်တစ်ခါ!” လို့ ပူဆာလိုက်သည်။

ဒါပေါ့၊ လုအန်းကျီက ကလေးမလေးရဲ့ တောင်းဆိုချက်လေးကို ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဖေဖေ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆိုပြမယ်။”

လုအန်းကျီက ပြောပြီး အတီးမပါဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆို၏။

“ငါတို့ တက်တွေကို လှော်ကြစို့၊ လှေလေးက ရေလှိုင်းတွေကို တွန်းထုတ်သွားတယ်...”

ကျန်းဆူရှင်းက လက်ကလေးနဲ့ စည်းချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်တီးပေးနေ၏။ မှတ်မိလွယ်တဲ့ သီချင်းလေးကို နားထောင်ရင်း သူမလည်း လိုက်ဆိုကြည့်သည်။ “လှပတဲ့ စေတီဖြူကြီးက ရေပေါ်မှာ အရိပ်ထင်နေတယ်၊ စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ အနီရောင် တံတိုင်းတွေ ဝန်းရံလို့...”

လေညင်းလေးက ရေကန်ကို ပွတ်သပ်သွားပြီး လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတွေက သီချင်းသံကို တခြားနေရာတွေဆီ သယ်ဆောင်သွားပါ‌ေတာ့သည်။ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ မိသားစု သုံးယောက်ဟာ လေထဲကနေ သီချင်းသံကို ကြားနေရသည်။

“အဲဒီ ဦးဦးက ထပ်ဆိုနေပြန်ပြီ!”

လှေပေါ်က ကောင်လေးလေးက ဒီသီချင်းကို နားထောင်ရတာ အရမ်းသဘောကျနေပါတယ်။ သီချင်းသံကို ကြားတာနဲ့ သူက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး လုအန်းကျီတို့ လှေကို လက်ညှိုးထိုးကာ “တီတီလည်း ဆိုနေတယ်!” လို့ ပြောလိုက်၏။

သူက ချန်းချန်းထက် နည်းနည်း ပိုကြီးပုံရပြီး စကားပြောတာကလည်း ချန်းချန်းထက် ပိုပြီး ပီသပါသည်။

သူ့ရဲ့ မိဘတွေက လှော်ခတ်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ထပ်ပြီး နားထောင်ကြတာပေါ့” လို့ ပြောလိုက်၏။

“ ဟုတ်”

ကောင်လေးလေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့လှေ ရပ်သွားပြီး စည်းချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်တီးရင်း အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ စည်းချက်တီးသံက အရမ်းတိုးပါတယ်။ ခြေနင်းလှေပေါ်က ဇနီးမောင်နှံကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။

အဲဒီ လှပတဲ့ ဇနီးမောင်နှံထဲက ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သီချင်းဆိုတာ ကောင်းရုံတင်မကဘဲ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ အသံကလည်း ဒီလောက် ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆိုတော်တွေတောင် ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် ဆိုနိုင်ပါဦးမလား?

သူတို့က အနုပညာရှင်တွေကို လိုက်လံအားပေးတတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်သလို ကျန်းဆူရှင်းကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲကျော်ကတည်းက လူမြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တာမို့ ကျန်းဆူရှင်းကို သူတို့ မမှတ်မိကြပါဘူး။

ထိုအတောအတွင်း အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ခြေနင်းလှေတစ်စီးဟာ လုအန်းကျီတို့ လှေနားကို တိုးကပ်လာ၏။ သီချင်းသံကို ကြားတော့ အဲဒီလှေလည်း မရပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

“ဒါ ဘာသီချင်းလဲ?”

လှေပေါ်က မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က မေးပါတယ်။ သူမက ခုနက ခြေနင်းနင်းရင်း လှေကို ထိန်းကျောင်းလာသူပါ။

သူမနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကတော့ စာအုပ်ဂျပိုးမလေးပါ။ လက်ထဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အမြဲကိုင်ပြီး ဖတ်နေတတ်ပါသည်။ ရေကန်ပေါ်မှာ အားတဲ့အချိန်ဆိုရင် ခြေနင်းနင်းလိုက်၊ စာအုပ်ဖတ်လိုက်နဲ့ လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို စကားပြောလိုက် လုပ်နေတတ်သည်။ တစ်ခါတလေ စကားတစ်ခွန်း ပြောတယ်၊ တစ်ခါတလေ ဘာမှမပြောပါဘူး။

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက ဒါကို ကျင့်သားရနေပေမယ့် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေဆဲပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချီးလည်း ချီးကျူးမိပါတယ်။ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်နိုင်တာက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲလေ!

စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ မိန်းကလေးက သီချင်းသံကို ကြားတော့ မသိစိတ်နဲ့ စာအုပ်ကို ချလိုက်၏။ အသံလာရာဘက်ကို သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သီချင်းဆိုနေတဲ့ လှေပေါ်က လူတွေကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သူပါလား?!”

သူမ အံ့သြသွားပါတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ? နင် သူ့ကို သိလို့လား?”

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးက ခေါင်းယမ်းပြီး “ဟင့်အင်း၊ မသိပါဘူး” လို့ ပြန်ဖြေ၏။

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက သူမကို မယုံသလို ကြည့်ပြီး “တကယ်လား? ငါတော့ မယုံပါဘူး။ နင် ခုနက ‘သူပါလား’ လို့ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်တာ ငါ ကြားတယ်နော်!” လို့ ဆိုပါတယ်။

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးက “ငါ သူ့ကို ကျုံ့အမ်းလမ်းက စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်မှာ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတာပါ။ အဲဒီတုန်းက သူက ကွန်ပျူတာနဲ့ စာရေးနေတာ။ ငါလည်း အဲဒီဆိုင်မှာ စာဖတ်နေတာမို့လို့ သူ့ကို နည်းနည်း မှတ်မိနေတာပါ” လို့ ရှင်းပြပါတယ်။

“စာရေးဆရာ တစ်ယောက်ပေါ့...”

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလည်း အံ့သြသွားတယ် “သူက ရုပ်လည်းချောတယ်၊ သီချင်းဆိုတာလည်း ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ စာရေးဆရာတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်! တခြားလူတွေ ဘယ်လို ရှင်သန်ရတော့မလဲ! သူက ဘာစာအုပ်တွေ ရေးတာလဲ?”

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးက ခေတ္တစဉ်းစားပြီး “ပုံပြင်တွေ ထင်တယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက ငါ စပ်စုပြီး မေးကြည့်တော့ သူက ဖားလောင်းလေး အကြောင်းလား ဘာလား ပြောပြဖူးတယ်၊ သိပ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး” လို့ ဆိုပါတယ်။

“ပုံပြင်တွေ ဟုတ်လား?!”

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက အရမ်းကို အံ့သြသွားတယ် “ပုံပြင်ရေးတဲ့လူတွေဆိုတာ နင့်အဘိုးလို လူကြီးတွေ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?”

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးက “နင်ကလည်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ? ငါ့အဘိုးကလည်း ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ပုံပြင်တွေ စရေးခဲ့တာပဲလေ!” လို့ ပြန်ပြော၏။

အခုခေတ်မှာ လူငယ်စာရေးဆရာ အနည်းငယ်ကသာ ပုံပြင်ရေးဖို့ ရွေးချယ်ကြတာမို့လို့ ပုံပြင်လောကမှာ လူကြီးတွေပဲ များနေတာ ဖြစ်သည်။

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက “ဒါပေမဲ့ သူက ငယ်ပေမယ့် သီချင်းဆိုတာ ဒီလောက် ကောင်းနေမှတော့ သူရေးတဲ့ ပုံပြင်တွေကလည်း မဆိုးလောက်ပါဘူး...” လို့ ပြောပါတယ်။

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးက လှေမောင်းတဲ့သူရဲ့ မဆီမဆိုင်တဲ့ အတွေးတွေကို ဝေဖန်ချင် နေသည်။ သီချင်းဆိုကောင်းတာနဲ့ ဝတ္ထုကောင်းကောင်း ရေးနိုင်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?

ဒါပေမဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ အဲဒီလိုမဆီမဆိုင်တဲ့ စကားမျိုးက လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတော့ ဟုတ်နိုးနိုး ဖြစ်သွားရသည်။ “လှေငယ်လေးက ဖြည်းညှင်းစွာ၊ ရေပေါ်မှာ မျောပါလို့၊ အေးမြတဲ့ လေညင်းလေးက ငါတို့ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်လို့...”

အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံတွေက တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး လိုက်ဖက်ညီလှတဲ့ တူရိယာနှစ်ခုလိုပါပဲ။ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ အသံတွေက အရမ်းလှပလွန်းလို့ သီချင်းသံနဲ့အတူ ရေကန်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး မျောပါနေချင်စိတ် ပေါက်လာစေ၏။

စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးဟာ မသိစိတ်နဲ့ ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည် - သူ သီချင်းဆိုတာ ဒီလောက် ကောင်းနေမှတော့ သူရေးတဲ့ ပုံပြင်တွေကလည်း တကယ်ပဲ ထူးချွန်မှာ သေချာ၏။

အဲဒီလို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သာယာတဲ့ သီချင်းသံထဲမှာ ကလေးဘဝရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်မှု၊ သဘာဝကျမှုနဲ့ အကောင်းမြင်စိတ်တွေကို သူမ ကြားနေရသည်။ ဒီလို သီချင်းမျိုးကို ဆိုနိုင်တဲ့သူ ရေးတဲ့ ပုံပြင်တွေကလည်း အရမ်းကောင်းမှာပဲ မဟုတ်လား?

“ဒီသီချင်း နာမည်က ဘာလဲ? အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အခုတလော အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပျံ့နေတဲ့ ရှုပ်ပွေနေတဲ့ သီချင်းတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ဒီမနက်တင် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ‘အဆိပ်သင့်ရေမွှေး’ ဆိုတဲ့ သီချင်း ပေးနားထောင်လို့ နားထဲမှာ အဆိပ်တက်သလို ဖြစ်သွားသေးတယ်။ အံ့သြဖို့ကောင်းတာက အဲဒါကို ကျန်းဆူရှင်းက ဆိုထားတာတဲ့! အဲဒီ ကျန်းဆူရှင်းက အတုပဲ ဖြစ်ရမယ်! အခု ဒီသီချင်းကို နားထောင်ရတော့မှ ငါ့နားလေး သန့်သွားတော့တယ်”

လှေမောင်းတဲ့ မိန်းကလေးက ပြောရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး စာအုပ်ဖတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို ပြောလိုက်တယ် “ဟေ့၊ ကြည့်စမ်း၊ အဲဒီ လှေပေါ်က အမျိုးသမီးက ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ မတူဘူးလား?”