လူငယ် ပုံပြင်စာရေးဆရာ

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လှေဟာ လုအန်းကျီတို့ မိသားစုသုံးယောက်ရဲ့ လှေနဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကမ်းကို ဆိုက်ကပ်ခဲ့၏။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကမ်းပေါ်တက်လာတဲ့အခါ လုအန်းကျီတို့ မိသားစုဟာ အဝေးကို လျှောက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူငယ်ပုံပြင်စာရေးဆရာနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အမျိုးသမီးတို့ဟာ ချောမောလှပတဲ့ ကလေးမလေးရဲ့ လက်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီကနေ ဆွဲထားကြ၏။ ဆော့ကစားချင်နေတဲ့ ကလေးမလေးကတော့ သူမရဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို အဆက်မပြတ် မြှောက်လိုက်၊ အရှေ့ကို အားပါပါ ခုန်လိုက်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေပါ‌ တော့သည်။

ပန်းခြံလမ်းပေါ်မှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေပေမယ့် ဒီမိသားစုသုံးယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ တခြားလူတွေအားလုံးဟာ အရောင်မှိန်သွားသလိုမျိုး အဲဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက် ခံစားလိုက်ရသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ပုံရိပ်လေးဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲက အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေလိုပဲ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေ၏။

“ဒါက တကယ်ကို ကြည့်လို့ကောင်းတာပဲ!”

ခုနက လှေမောင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးက မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ။”

ရင်ခွင်ထဲမှာ စာအုပ်ပိုက်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဒီလောက် ကြည့်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဟာ တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ ပုံပြင်တွေကို ရေးမှာပဲလို့ သူမ ထပ်ပြီး တွေးမိပြန်သည်။

သူပြောခဲ့တဲ့ “ဖားလောင်းလေး” အကြောင်း ပုံပြင်ခေါင်းစဉ်က ဘာပါလိမ့်လို့ သူမ စဉ်းစားနေမိပါတယ်။

အဲဒီလူပြောတဲ့ စာအုပ်နာမည်က ဘာတဲ့လဲ?

သူမဟာ အိမ်အပြန် မြေအောက်ရထားပေါ်မှာလည်း အဲဒါကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

မြေအောက်ရထားပေါ်ကဆင်းပြီး အိမ်တံခါးဝရောက်ခါနီးကျမှ သူမ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး သတိရသွားကာ - “အဲဒါ ‘ဖားလောင်းလေး အမေရှာပုံတော်’ ပဲ!”

“ရှုဟွာ၊ ပြန်လာပြီလား? ဘာ ‘ဖားလောင်းလေး အမေရှာပုံတော်’ လဲ?”

အသက်ကြီးကြီး အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်လာပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ဝင်းတံခါးက ပွင့်နေပြီး အဘိုးအိုတစ်ယောက်ဟာ ခြံထဲမှာ လေညင်းခံရင်း ထိုင်နေတာပါ။ မိန်းကလေးက တံခါးဝမှာတင် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်တာကို ကြားတော့ သူက လှမ်းကြည့်လိုက်တာပါ။

ရှုဟွာဆိုတာက အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ နာမည်ပါ။ သူမရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က လင်း ဖြစ်ပြီး နာမည်အပြည့်အစုံက လင်းရှုဟွာ ဖြစ်သည်။

လင်းရှုဟွာဟာ သူမရဲ့ အဘိုးကို မြင်တော့ ပြုံးပြီး “အဘိုး၊ မအိပ်သေးဘူးလား?” လို့ မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက “မအိပ်သေးပါဘူး။ အိပ်လို့မရတာနဲ့ ခြံထဲမှာ လေညင်းခံရင်း ခဏထိုင်နေတာ” လို့ ပြောပါတယ်။

လင်းရှုဟွာက “အဘိုး လက်ဖက်ရည်တွေ အများကြီး ထပ်သောက်ပြန်ပြီ မဟုတ်လား” လို့ အပြစ်တင်သလို ပြောလိုက်၏။

အဘိုးအိုက ရယ်မောပြီး “လက်ဖက်ရည်သောက်တာကလွဲရင် တခြားဘာလုပ်စရာ ရှိဦးမှာလဲ? ဒီမနက်လည်း အများကြီး မသောက်ပါဘူး၊ နေလည်ဘက်ဆို လက်ဖက်ရည်တောင် မဖျော်ဘူး။ အသက်ကြီးလာရင် သဘာဝအတိုင်း အိပ်ချိန်နည်းသွားတာပါ” လို့ ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှုဟွာလည်း ခုံတန်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး ခြံထဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက “ခုနက နင်ပြောတဲ့ ‘ဖားလောင်းလေး အမေရှာပုံတော်’ ဆိုတာ ဘာလဲ? အဲဒီ အကြောင်းအရာက တော်တော်ကောင်းသားပဲ။ သမီးပြောလိုက်တာနဲ့ အဘိုးခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ရလာတယ်။ ဒီအကြောင်းအရာက ကလေးတွေကို ပညာပေးရင်းနဲ့ ဖျော်ဖြေမှုပေးနိုင်တဲ့ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်” လို့ မေးလိုက်၏။

လင်းရှုဟွာဟာ သူမရဲ့ အဘိုးက ပုံပြင်လောကမှာ တကယ့် ဆရာကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပုံပြင်အကြောင်းအရာတွေအပေါ် ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံစားမှုရှိတာကို မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အာရုံခံစားမှု ရှိနေလည်း မထူးတော့ပါဘူး။ လင်းရှုဟွာက ပြုံးပြီး “အဘိုး၊ အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ နောက်ကျသွားပြီ။ ဒီ ‘ဖားလောင်းလေး အမေရှာပုံတော်’ ကို တခြားတစ်ယောက်က ရေးပြီးသွားပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက မျက်တောင်တခတ်ခတ်နဲ့ “ဟင်? ဟုတ်လား? ဘယ်စာရေးဆရာ ရေးတာလဲ? အဘိုး ဘာလို့ မသိရတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်၏။ သူဟာ ပုံပြင်လောကမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကျင်လည်နေသူဖြစ်လို့ လောကရဲ့ သတင်းတွေကို အမြဲနားစွင့်နေသူပါ။ လင်းရှုဟွာ သိပြီး သူ မသိတဲ့ လက်ရာ ရှိနေတယ်ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ လင်းရှုဟွာက ခေါင်းယမ်းပြီး “သူ့ကို ကျွန်မ မသိဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် “အဘိုး၊ ရုပ်လည်းချော၊ သီချင်းလည်း ကောင်းကောင်းဆိုနိုင်တဲ့ လူငယ် ပုံပြင်စာရေးဆရာ သိလား?”

အဘိုးအိုက “ရုပ်မဆိုးတဲ့လူတွေတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ချောတယ်လို့တော့ ခေါ်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ လူငယ်ဆိုတဲ့သူတွေကလည်း အသက်သုံးဆယ်ကျော်တွေချည်းပဲ၊ အကုန်လုံးလည်း အိမ်ထောင်ကျကုန်ပြီ” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

အဲဒီနောက် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် ရယ်မောပြီး “နင်က ဘာလို့ ဒါတွေကို ရုတ်တရက် မေးနေရတာလဲ? အချစ်ကို ရှာနေပြီး ဒီလောကထဲက လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား? ဒါဆိုရင်တော့ နောင်တရစရာပဲ။ ငါသိတဲ့ အငယ်ဆုံးတစ်ယောက်တောင် အခုလေးတင် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ။ နင့်ရဲ့ စံနှုန်းဖြစ်တဲ့ ရုပ်ချောရမယ်၊ ငယ်ရမယ်၊ သီချင်းဆိုတတ်ရမယ်ဆိုတဲ့လူတော့ မရှိဘူး။ နင် စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်” လို့ စနောက်လိုက်သည်။

လင်းရှုဟွာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ “အဘိုးကလည်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?! ကျွန်မက ဘာလို့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားရမှာလဲ?! အဘိုး ဒီလိုပဲ ဆက်ပြောနေရင် ကျွန်မ စကားမပြောတော့ဘူးနော်!” လို့ ဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက “ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ နင်က ဘာလို့ ဒါတွေကို မေးနေရတာလဲ?”

လင်းရှုဟွာက “အဘိုးတို့လောကထဲမှာ အဘိုးမသိသေးတဲ့ လူတော်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ သမီး ထင်လို့ပါ” လို့ ပြောပါတယ်။

အဘိုးအိုက လက်ခါပြီး ရယ်မောလိုက်တယ် “မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ ဒီလောကထဲမှာ ကျင်လည်လာတာ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ! ဒီအသိုင်းအဝိုင်းက အရမ်းကျဉ်းပါတယ်။ ငါ မသိတဲ့လူဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး” လို့ ပြောရင်း ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်တယ် “နင်ပြောချင်တာက ‘ဖားလောင်းလေး အမေရှာပုံတော်’ ကို ရေးတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား?”

လင်းရှုဟွာက ခေါင်းငြိမ့်ပြပါတယ် “ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းငယ်တယ်၊ အရမ်းချောတယ်၊ သီချင်းလည်း အရမ်းကောင်းကောင်း ဆိုနိုင်တယ်— ကျွန်မကို အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့၊ သူက အိမ်ထောင်ကျပြီးသားပါ၊ သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးလေးကလည်း အရမ်းလှတာ!”

အဘိုးအိုက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရယ်မောကာ “ဒါဆိုရင်တော့ သူက စာအုပ်မထုတ်ရသေးတဲ့ လူသစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မသိဘဲ မနေပါဘူး။ နင်က အဲဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ငါ နောက်ကျရင် သေချာ သတိထားကြည့်ရမှာပဲ။ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရုပ်ချောချော လူငယ်အသစ်ဆိုတာ မရှိတာ ကြာပြီ။ တကယ်လို့ သူ နာမည်ကြီးလာရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် သွားတွေ့ရမယ်” လို့ ဆိုပါတယ်။

သူကတော့ လင်းရှုဟွာကို စနောက်နေတာပါ။ အဲဒီနောက် သူက ထပ်မေးပါတယ် “နင်က အဲဒီလို လူငယ်ပုံပြင်စာရေးဆရာနဲ့ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ?”

လင်းရှုဟွာက “ကျုံ့အမ်းလမ်းက စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်မှာပါ။ သမီး အဘိုးကို ပြောပြဖူးတယ်လေ။ အဲဒီမှာ စာအုပ်ဆိုင်အသစ် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်လေးက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ စာကြည့်တိုက်လိုမျိုး ထိုင်ဖတ်လို့ရတဲ့ နေရာလေးလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့တုန်းက သူက စာဖတ်ခုံ ထောင့်လေးမှာ ထိုင်ပြီး ကွန်ပျူတာနဲ့ ဝတ္ထုရေးနေတာ” လို့ ပြောပါတယ်။

အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည် “ကွန်ပျူတာ သုံးတတ်တာကတော့ နင်တို့ လူငယ်တွေပဲလေ။ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းနဲ့တောင် စာမရိုက်တတ်ဘူး၊ လက်နဲ့ပဲ ရေးတတ်တာ”

လင်းရှုဟွာက “အဘိုးကလည်း၊ အခု ပြောနေတာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ!” လို့ ဆိုပါတယ်။

အဘိုးအိုက ရယ်မောပြီး “အားလုံးက အရေးကြီးပါတယ်။ ငါ့မြေးမလေး ပြောသမျှ အားလုံးက အရေးကြီးပါတယ်” လို့ ချော့လိုက်သည်။

လင်းရှုဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့ပြရင်း “ဟွန်း!” လို့ လုပ်လိုက်ပါ တော့သည်။

အဘိုးအိုက “ငါ အားတဲ့အချိန်ကျရင် အဲဒီဆိုင်ကို သွားကြည့်ရမယ်။ ငါ့မြေးမလေးက ချောတယ်လို့ ပြောတဲ့ အဲဒီလူငယ် စာရေးဆရာကို တွေ့မလားလို့ပေါ့။ သူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိချင်သားပဲ။ အဲဒီဆိုင်နာမည်က ဘာတဲ့လဲ?”

လင်းရှုဟွာက ထပ်ဖြေပါတယ် “စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင် ပါ။”

အဘိုးအိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး “စန်းဝေ့... စန်းဝေ့... ကဗျာနဲ့ စာပေက အကောင်းဆုံး ဟင်းချိုလိုပဲ၊ သမိုင်းကတော့ အဓိက ဟင်းလျာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဒဿနိကဗေဒကတော့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ပေါ့— ဒါတွေက အရသာ သုံးမျိုးပဲ။ ဒီစာအုပ်ဆိုင် နာမည်က အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ” လို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လင်းရှုဟွာက မျက်တောင်တခတ်ခတ်နဲ့ အဘိုးပြောတာကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်မှာ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမ အဘိုးနဲ့ ယှဉ်ရင် သူမက စာဖတ်တာ တကယ်ကို နည်းသေးတာပဲ လို့တွေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီဟာ ကျန်းဆူရှင်းနဲ့ ချန်းချန်းတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပြီးတဲ့နောက် စန်းဝေ့ စာအုပ်ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်မောင်းလာခဲ့၏။

သူ ကျူယွမ် ရပ်ကွက်ထဲက ထွက်လာတော့ ကျန်းဆူရှင်းက ကားကို ဂရုစိုက်မောင်းဖို့နဲ့ ဖြည်းဖြည်းမောင်းဖို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်း ရောက်သွားရင် သူမကို ဖုန်းဆက်ဖို့လည်း မှာခဲ့ပါသေးသည်။ သူမက သူ့ရဲ့ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုကို လုံးဝ မယုံကြည်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။

သူ စန်းဝေ စာအုပ်ဆိုင် တံခါးဝကို ရောက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျန်းဆူရှင်းဆီက ဖုန်းလာသည်။ သူ ဘေးကင်းရဲ့လားလို့ မေးတာပါ။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ကားမောင်းတဲ့ အရည်အချင်းကို အဲ့လောက်တောင် မယုံတာလား?”

လုအန်းကျီက ဖုန်းထဲကနေ အားကိုးရာမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ဖုန်းထဲကနေ “ဘာလဲ၊ မေးတောင် မမေးရဘူးလား? ပြီးတော့ ဒါက ငါ မေးခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ချန်းချန်းက စိတ်ပူနေလို့! ချန်းချန်း၊ ဖေဖေ့ကို စကားပြောလိုက်ဦး!” လို့ ဆို၏။

အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရတဲ့ ချန်းချန်းလေးက ဘာပြောရမှန်း ချက်ချင်း မသိသေးဘဲ စဉ်းစားရင်းနဲ့ “ဟင်း—၊ ဟင်း—၊ ဖေဖေ၊ ကားကို ဖြည်းဖြည်းမောင်းနော်!” လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ဒါကို ကြားတော့ ရယ်မောပြီး “ဟုတ်ပါပြီ၊ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ဖေဖေ ကားကို မြန်မြန်မမောင်းပါဘူး။ ဖေဖေ အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်း ရောက်ပါပြီ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။