လုအန်းကျီသည် ဝမ်းနည်းစရာဇာတ်ကွက်များကို ထပ်မံမဖန်တီးလိုတော့ပေ။

လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း “ဟယ်ရီပေါ်တာ” သည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ဆန်သော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အလှည့်အပြောင်းများနှင့် ဝမ်းနည်းစရာအပိုင်းများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နောက်ပိုင်းအတွဲများတွင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။

သူသည် ဤလက်ရာကို အသေအချာစဉ်းစားပြီးမှ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ချန်းချန်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ “မင်းသားလေး” နှင့် အခြားပုံပြင်တိုများကို ရွေးချယ်ခဲ့သကဲ့သို့ “ဟယ်ရီပေါ်တာ” ကို ရွေးချယ်ရာတွင်လည်း ချန်းချန်းအတွက် အချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။

အတွဲ ခုနစ်တွဲပါဝင်သော ဤစာအုပ်သည် ဟယ်ရီပေါ်တာ၏ ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်သည်အထိ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြထားသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်၏ ကြီးပြင်းလာမှုနှင့်အတူ အဖော်ပြုပေးနိုင်သော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ကူးကူးက “မင်းသားလေး” ကို ပြည်ပတွင် ဖြန့်ချိမည့် အစီအစဉ်ကို ရုတ်တရက် အဆိုပြုလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ “မင်းသားလေး” ကို ပြည်ပတွင် အောင်မြင်စွာ ဖြန့်ချိနိုင်ခဲ့ပါက သူ၏ ကလောင်အမည်သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သြဇာလွှမ်းမှိုးမှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် လူကြိုက်များသော “ဟယ်ရီပေါ်တာ” သည်လည်း “မင်းသားလေး” ၏ အရှိန်အဟုန်ကို စီးကာ ပိုမိုကြီးမားသော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ “ဟယ်ရီပေါ်တာ” တွင် အတွဲ ခုနစ်တွဲရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ စုစည်းလိုက်လျှင် အလွန်ထူထဲသော အစုအဝေးကြီး ဖြစ်လာမည်။

“နဂါးရာဇာ” စဉ်ဆက်မပြတ် ဝတ္ထုတွဲများက ဝင်ငွေကောင်းကြောင်း သက်သေပြပြီးဖြစ်ရာ “နဂါးရာဇာ” ထက်ပင် ငွေရှာနိုင်စွမ်း ပိုရှိသည့် “ဟယ်ရီပေါ်တာ” ကို သူဘာကြောင့် မရွေးချယ်ဘဲ နေမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဘက်ပေါင်းစုံမှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဖိုင်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ၎င်း၏ ဓာတ်ပုံကို အယ်ဒီတာ ကူးကူးထံ ပေးပို့လိုက်၏။

ကျူကျူ စာပို့ခြင်း၏ တစ်ဖက်တွင်မူ ကူးကူးသည် အိမ်ရှိ ကွန်ပျူတာစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ “ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့် မှော်ကျောက်တုံး” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို ကြည့်ရင်း လုအန်းကျီသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်နေရာမှ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်ကွက်များကို စတင်မည်နည်းဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ ခန့်မှန်းနေမိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဇာတ်လိုက်သေဆုံးသွားမည်လား။

ကူးကူးက ထိုသို့ပင် ထင်နေမိသည်။ နောက်စာအုပ်အတွက် လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ရေးသားရန် မလောတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ “နဂါးရာဇာ ၃” သည် ရောင်းကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး “မင်းသားလေး” နှင့် “ပထမဆုံး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု” တို့မှာလည်း ထွက်ရှိရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အခြားဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တိုများလည်း ရှိနေသေးရာ “ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့် မှော်ကျောက်တုံး” ပြီးစီးသွားလျှင်ပင် အနည်းဆုံး နောက်နှစ်မှသာ ထုတ်ဝေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ အလောတကြီး အများကြီး ရေးရန်မလိုပေ။

သို့သော် ထိုပုံပြင်တိုများနှင့် ပတ်သက်၍ ကူးကူးက ဘာမှ မပြောရသေးပေ။

လုအန်းကျီက ကူးကူးကို ကျူကျူမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည် - “ဟိုပုံပြင်တိုလေးတွေကကော ဘယ်လိုလဲ?”

ကူးကူးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြန်ဖြေသည် - “အယ်ဒီတာချုပ်က စစ်ဆေးနေပါတယ်။ အဲ့ဒီပုံပြင်တိုလေးတွေက အဆင်ပြေမှာပါ။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တိုများ စုစည်းမှုအနေနဲ့ ထုတ်ဝေလို့ရတယ်၊ ‘နဂါးရာဇာ ၃’ နဲ့လည်း ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အယ်ဒီတာချုပ် စစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ ဆရာ ဘီ ကို ပြောပြမလို့ စီစဉ်ထားတာပါ။”

ထိုပုံပြင်တိုများအကြောင်း ပြောလိုက်ရသဖြင့် ကူးကူး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တက်ကြွသွားသည်။

ထိုပုံပြင်တိုလေးများသည် လုအန်းကျီ၏ လက်ရာများထဲတွင် သူမ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျကာ အပိုအလုပ်များ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းစရာများ မပါဝင်ပေ။ “မင်းသားလေး” နှင့် မတူသည်မှာ ၎င်းတို့သည် “နဂါးရာဇာ” ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို မပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် အခြေအနေကို နားလည်သွားသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ဘဲ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အယ်ဒီတာချုပ် စစ်ဆေးပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု စာပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် “ကျွန်ုပ်တို့ လှေတက်ခတ်ကြစို့” သီချင်းအတွက် စာသားနှင့် တေးသွားကို ဆော့ဖ်ဝဲဖြင့် အသံသွင်းကာ တေးဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝဘ်ဆိုက်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် အတည်ပြုချက် ရရှိရန် စောင့်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူသည် ဤသီချင်းကို မူပိုင်ခွင့်တင်ရင်း နောက်နောင်တွင် ကလေးသီချင်းများ ထပ်မံအသံသွင်းဖြစ်လျှင် အွန်လိုင်း ကလေးသီချင်း အယ်လ်ဘမ်တစ်ခု ထုတ်ဝေနိုင်မလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အယ်လ်ဘမ်အမည်ကို သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြားဖူးခဲ့သော “ဘေဘီဘတ်စ်” ဟု အမည်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူ၌ ထိုသို့သော အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။ သူ၏ အသံသည် ကလေးသီချင်းများအတွက် မသင့်တော်သလို ကျန်းဆူရှင်းမှာလည်း မသေမချာသာ ရှိသေးသည်။ ချန်းချန်းကို ဖျော်ဖြေရန်အတွက် ဤသီချင်းများ ရှိနေသည်မှာပင် လုံလောက်လှပြီဖြစ်ရာ အယ်လ်ဘမ်အဖြစ် ထုတ်ဝေရန် မလိုအပ်သေးပေ။

နောက်ရက်များတွင် ကားအသစ်ဖြင့် လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ကို ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စုန့်ရှောင်ချင်းကိုလည်း ခေါ်သွားတတ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် တစ်နေ့လုံး အားယားနေသည်ကို လုအန်းကျီ သတိထားမိလာသည်။ လုအန်းကျီသည် သူမ အလုပ်လုပ်သည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။

တစ်နေ့တွင် အနီးနားရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ သွားရာလမ်း၌ လုအန်းကျီ ကားမောင်းနေစဉ် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် စုန့်ရှောင်ချင်း ဖုန်းဖြေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို သူမနှင့် အဝေးသို့ ခွာထားသည်။

ထို့နောက် ကားထဲရှိ လူတိုင်းသည် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ဖုန်းမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည် - “ပြေးလေ! ဘာမှ မလုပ်နဲ့! ကုမ္ပဏီကို မလာတာက တစ်ကြောင်း၊ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ စုံတွဲတွေ့ဆုံပွဲတွေကိုလည်း မသွားဘဲ ဟိုင်တူးကနေတောင် ထွက်ပြေးသွားတယ်! မင်း ဘာအတွက် ပြေးနေတာလဲ?!”

စုန့်ရှောင်ချင်း ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ဖုန်းထဲကလူမှာ စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ဖခင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ဖုန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံ ဆုံးသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ပြန်ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည် - “တော်ပါတော့ ဖေဖေ၊ ကားထဲမှာ ကလေးရှိတယ်၊ ကလေးကို မလန့်အောင် လုပ်ပါနဲ့!”

ဖုန်းထဲမှ အသံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည် - “ကလေး? ဘယ်နှစ်နှစ်လဲ? ယောကျ်ားလေးလား မိန်းကလေးလား?”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးကလေး မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ?” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းထဲမှ အသံမှာ ပြန်လည် ဒေါသထွက်လာသည် - “အဲ့ဒါ ငါ့ကို ပြောဖို့ လိုသလား! မင်း ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါမသိဘဲ နေမလား? ဘယ်သူကများ အဲ့ဒါ မင်းကလေးလို့ ထင်မှာလဲ? ရယ်စရာပဲ!”

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး “တီတီ၊ အဲ့လိုဆိုရင် ကြည့်မကောင်းဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ချန်းချန်းကို ကြည့်ကာ “ဘယ်လို ကြည့်မကောင်းတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းသည် စုန့်ရှောင်ချင်း၏ မေးခွန်းကို နားမလည်ဘဲ စုန့်ရှောင်ချင်၏ ဆူပုပ်ပုပ်အမူအရာကို လိုက်လုပ်ပြကာ “ဒီလိုမျိုးလေ၊ ကြည့်မကောင်းဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“ဖူး...”

စုန့်ရှောင်ချင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကြည်လင်သွားသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့လည်း လိုက်ရယ်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုနေ့က စုန့်ရှောင်ချင်း စိတ်လေနေခဲ့သည်။ သူမ ဖခင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို တွေးမိတိုင်း သူမ မျက်ခုံးများ လှုပ်နေမိသည်။

စုံတွဲတွေ့ဆုံပွဲမှ သူမ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားနေရသည်။

တစ်နေကုန် လည်ပတ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မမျှော်လင့်ထားသော အခြားအရာတစ်ခုကြောင့် စုန့်ရှောင်ချင်း ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သူမကို ထိုအကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေမိပြီး ဘာမှ မလုပ်ချင်တော့ပေ။

ထိုစဉ် ကျန်းဆူရှင်းထံမှ ဖုန်းလာသည်။

“ဟယ်လို? ဘာဖြစ်လို့လဲ?” စုန့်ရှောင်ချင်က အားမရှိသော အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်း၏ အသံကို ကြားတော့ “နင် ဘာလို့ သေခါနီး လူတစ်ယောက်လို အသံထွက်နေတာလဲ?” ဟု မေးသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ငါ ပင်ပန်းလို့...” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒီနေ့ နင် သိပ်ပြီး ကစားတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ပင်ပန်းနေပြီလား? ဦးလေး ပြောလိုက်တာတွေကို တွေးနေတုန်းလား?” ဟု မေးပြန်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက သက်ပြင်းချကာ “သူ ဘာပြောပြော အရေးမကြီးပါဘူး၊ ငါ အဲ့ဒါကနေ မလွတ်မှာကိုပဲ ကြောက်တာ။ ဒါတွေ ထားပါဦး၊ ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “နင့်သီချင်း ဇယားထဲ ရောက်နေပြီလို့ ပြောမလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်း အံ့သြသွားသည် - “ဘယ်ဇယားလဲ?”

ကျန်းဆူရှင်းက “ဖုန်းခေါ်သံ ဒေါင်းလုဒ်ဇယားလေ။ နံပါတ် ၄၄ မှာ။ အသစ်ဝင်လာတာ။ နင်ဘာသာနင် သွားကြည့်လိုက်ဦး” ဟု ဆိုသည်။

စုန့်ရှောင်ချင် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ငါ အရင် ဖုန်းချလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ပြန်ဆက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူမ ဖုန်းဘရောက်ဇာတွင် မှတ်သားထားသော ဖုန်းခေါ်သံ ဒေါင်းလုဒ် ဝဘ်ဆိုက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပင်မစာမျက်နှာတွင် အဆင့်အလိုက် ဖော်ပြထားသော သီချင်းခေါင်းစဉ်များကို တွေ့ရသည်။ အဆင့် ၄၄ တွင် သူမ၏ သီချင်းကို မတွေ့ရပေ။

သို့သော် တစ်ဆင့်အထက် ဖြစ်သော အဆင့် ၄၃ တွင် “ကြောင်အော်သံကို အတုယူပါ” ဟူသော သီချင်းခေါင်းစဉ်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဖုန်းပြောနေသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဤသီချင်းသည် ကျန်းဆူရှင်း ပြောခဲ့သည့် အဆင့် ၄၄ မှ အဆင့် ၄၃ သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။