နတ်ဆိုးရှင်းပြီးနောက် မြို့တွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း

ရှန်းယီ၏တွက်ဆချက်မှုအရ သူလေ့ကျင့်ထားသော လေပြင်းလျှပ်စီး နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်းကျင့်စဉ် တွင် အဆင့်လေးဆင့် ပါဝင်လေသည်။

ထိုအဆင့်များသည် ကနဦးနယ်ပယ်၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များနှင့် ကွက်တိ ကိုက်ညီမှုရှိနေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်မရီဒျန်သုံးခုပွင့်ခြင်းသည် အခြေခံအဆင့်ဖြစ်ပြီး ကနဦးနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။

ယခု သူသည် မရီဒျန် ငါးခုအထိ ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ကနဦးနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုရမည်။

ဤပမာဏသည် သာမန်နတ်ဆိုးငယ်လေးများထက် နှစ်ဆနီးပါး သာလွန်သော စွမ်းအားဖြစ်ပေသည်။

အားနည်းသူနှင့် အားကြီးသူ ယှဉ်ပြိုင်ရသည်ဆိုသော်ငြား ယခုတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့ရသည်။

အကြောင်းရင်းမှာကား ပြိုင်ဘက်နတ်ဆိုးကြီးများကဲ့သို့ မိမိတွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော နတ်ဆိုးစွမ်းရည်များ မရှိခြင်းကြောင့်ပင်။

တစ်ဖက်လူ၏မာကျောခိုင်ခံ့သော ခံစစ်စွမ်းရည်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မိမိမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး ခွန်အားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုသာ အားကိုး၍ အနိုင်ယူခဲ့ရလေသည်။

ရှန်းယီ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်မိ၏။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားရန် အရေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း မိမိ၏လက်ထိပ်တွင် ဝှက်ဖဲ သိုင်းကွက် နှစ်ကွက် သုံးကွက်ခန့် ရှိထားပါက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သင်ကြားပေးလိုက်သော သိုင်းကွက်သုံးကွက်မှာ အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် လုံလောက်မှု မရှိလှပေ။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွာသားများသည် လှည်းနှစ်စီးကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်များမှာ များပြားလွန်းပြီး လေးလံလှသဖြင့် ခေါင်းများကိုသာ ဖြတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သို့တိုင်အောင်ပင် ခေါင်းပြတ်များသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပမာ ပုံလျက်သား ရှိနေချေပြီ။

"ဒါတွေအားလုံးကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ" ချန်ကျီက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မြို့ထဲပြန်သယ်သွားမယ်"

ရှန်းယီသည် ရွာလမ်းဝသို့ လေးကန်စွာ လျှောက်သွားနေသော မြည်းအိုကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ လုံးဝ အသိတရား ပွင့်လင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နာမည်ကောင်းရယူပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ သူထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။

အစိုးရရုံးတော်သည် မိမိကြောင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ပြတ်သားသော စည်းခြားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

...

ဘိုင်ယွင်ခရိုင်၏ကောင်းကင်ယံ၌ နေဝင်ခါစ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

လမ်းဘေးဈေးသည်များသည် ဆိုင်သိမ်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး မြို့တံခါးစောင့် တပ်သားတစ်စုမှာ ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလျက် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုးရွားလှသော အပုပ်နံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာလေ၏။

တပ်သားအချို့မှာ နှာခေါင်းများကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ကြပြီး ဈေးသည်များမှာလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မြို့တံခါးဝသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တောင်ပုံရာပုံ စုပုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခွေးခေါင်းကြီးများကို မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

ထိုခေါင်းပြတ်ကြီးများသည် အသက်ရှင်နေစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြပြီး ပါးစပ်ကြီးများကို ဒေါသတကြီး ဖြဲထားသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းဝပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးတွေ... နတ်ဆိုးတွေ မြို့ထဲ ဝင်လာပြီဟေ့"

ဈေးသည်တစ်ဦး၏လက်ထဲမှ ယောက်မ လွတ်ကျသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ ခြေခေါက်လဲ၍ မှောက်ခုံကျသွားလေသည်။

တပ်သားများသည် ချက်ချင်းပင် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ကြပြီး လှံတံများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

လှည်းဆွဲလာသော ရွာသားနှစ်ယောက်မှာ မြို့ထဲသို့ မရောက်ဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မူလက ကြောက်ရွံ့ရိုကျိုးနေသော်လည်း တပ်သားများ၏ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခါးကို မတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ... ကျုပ်တို့က နတ်ဆိုးတွေကို ကြောက်လို့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ခဲ့တာ၊ အခုလို အလောင်းကောင်တွေကိုတော့ ကြောက်စရာလား... စားလို့တောင် ကောင်းသေး"

ချန်ကျိသည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ့နောက်တွင်ကား မြည်းအိုကြီးတစ်ကောင်သည် မြက်များကို အေးဆေးစွာ ဝါးရင်း လျှောက်လှမ်းလာပြီး ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော လူငယ်တစ်ဦး လိုက်ပါလာလေသည်။

လူငယ်၏မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သွေးညှီနံ့များက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"ရှန်း... ဒါ ရှန်းယီ မဟုတ်လား"

လှံကိုင်ထားသော တပ်သားများသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ရှန်းယီ၏ရုပ်ရည်ကို ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခုမြင်တွေ့နေရသူ၏အရှိန်အဝါမှာ ယခင်က လမ်းသရဲဂိုဏ်းဝင် လူမိုက်ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။

"အကြိမ်တစ်ထောင်အပိုင်းခံရမယ့် အကောင်တွေ... သေတာတောင်မှ လူကို လာခြောက်နေသေးတယ်"

ဈေးသည်သည်လည်း ရှက်စိတ်ရော ဒေါသပါ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ထကာ အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်ရင်း မြည်းပေါ်မှ လူငယ်ကို အံ့သြတကြီး ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

'နတ်ဆိုး ဘယ်နှကောင်လောက် သတ်ခဲ့လို့ အဝတ်အစားတွေ ဒီလောက်ထိ သွေးချင်းချင်းနီသွားရတာလဲ။'

"အရာရှိရှန်း... ဒီဘက်က ကြွပါခင်ဗျာ"

သူသည် ကမန်းကတန်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ညစာစားပွဲဝိုင်းတွင် ပြောစရာ အတင်းအဖျင်းသစ် ရပြီဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ဘိုင်ယွင်ခရိုင်မှ လူတစ်ယောက် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး နတ်ဆိုးသတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာပြီနည်း။

ဤမျှအထိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အပြန်ခရီးမျိုးဆိုလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

"အခုတော့ ခင်ဗျား အစိုးရရုံးတော်ကို တကယ် အငြိုးအတေး ထားစေသလိုလုပ်လိုက်ပြီ"

ချန်ကျိသည် လူအများ၏အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်ဟု နာမည်ကြီးသော အရာရှိရှန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ယခုလို စွတ်ရွတ်သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်လိုက်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ရှန်းယီသည် အောက်သို့ ဂရုမစိုက်ဟန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လား"

"ခင်ဗျားမှာ နတ်ဆိုးသတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းသိအောင် လုပ်ပြစရာ မလိုပါဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ရှေ့လျှောက် တက်လမ်း ကောင်းနိုင်တာပဲကို..."

စကားတစ်ဝက်တွင် ချန်ကျိရုတ်တရက် အံ့သြမှင်သက်သွားသည်။

သူ သတိရလိုက်သည်။ မကြာမီ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ စစ်ဆေးရေး လာရောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်သည် အေးချမ်းသာယာပါသည်ဟု ပြသနိုင်လျှင် အရာရှိများအတွက် အနာဂတ် ကောင်းမွန်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု နတ်ဆိုးများကို ရန်စလိုက်ပြီဖြစ်ရာ လိုအပ်လာလျှင် အစိုးရရုံးတော်သည် မိမိတို့ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ရှန်းယီကို စတေးပစ်လိုက်မည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ မျောက်နတ်ဆိုးနှင့် မွေးဝါနတ်ဆိုးကြီး ပူးပေါင်းပြီး လာရောက်တိုက်ခိုက်ပါက မိမိအသက်နှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ထိုခြစားနေသော အရာရှိများလက်ထဲ ပုံအပ်ထားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေမည်။

ထို့ကြောင့် တစ်မြို့လုံး သိသွားအောင် အသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ရှန်းယီဆိုသည်မှာ မည်သို့သော လူစားဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တပ်မှူးကြီး၏စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ပြည်သူတစ်သိန်းကျော်၏ပါးစပ်ပေါက်ကို ပိတ်နိုင်သည်အထိ မည်သူက စွမ်းဆောင်ရဲပါမည်နည်း။

ဤအရာသည် မိုက်ရူးရဲဆန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ထားသော ရလဒ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ဗျားနောက်ကို နှစ်ရက်လောက် လိုက်လိုက်တာနဲ့ ကျုပ် ဦးနှောက်တောင် နည်းနည်းပွင့်လာသလိုပဲ"

ချန်ကျိသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ခါးကိုမတ်၊ ရင်ကော့ကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ရှေ့နားရှိ အရက်ဆိုင်မှ နှိမ်နင်းရေးအရာရှိတစ်သိုက် ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အလုပ်သမားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တမင်တကာ အနားကပ်သွားပြီး ဓားအိမ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း... ကျာပွတ်နဲ့ အရိုက်ခံချင်နေကြတာလား"

ကျန်းဖုန်းထျန်းသည် တစ်ခါမျှ ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲမခံရဖူးသဖြင့် မူးနေသည့်ကြားမှ လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ရန်တွေ့လိုက်သည်။

"သေစမ်း... ဘယ်ကောင်က ငါ့ကို..."

သူ့မျက်လုံးများက ချန်ကျိကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့အပေါ်သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ရှန်း... ရှန်း..."

မိမိ၏ညီအစ်ကိုများရှေ့တွင် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ချင်သော ကျန်းဖုန်းထျန်း၏သတ္တိများသည် လှည်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော ခွေးနတ်ဆိုး ခေါင်းပြတ်ပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ထိပ်ဆုံးတွင် တင်ထားသော မွေးဝါနတ်ဆိုးခေါင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ပါးရိုက်ခံထားရသော သူ့မျက်နှာကို ကိုင်ရင်း ကျန်းဖုန်းထျန်းသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူ မည်သို့ဖြစ်ကာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသလဲကို သူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ပေ... စာရေးကြီးကိုလျို အမြန်သွားသတင်းပို့ရမည်။

...

"ကဲ... မင်းတို့ ဒီနှစ်ယောက်ကို ရုံးတော်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်၊ ပြီးရင် သူတို့အတွက် တည်းခိုစရာ နေရာတစ်ခုရှာပြီး ထမင်းကောင်းကောင်း ကျွေးလိုက်ပါ"

လမ်းမပေါ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှန်းယီသည် ခါးကြားထဲမှ ငွေစတစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ဒီထမင်းဖိုးကို ကျုပ်ရှင်းမယ်"

"အရာရှိမင်း... သိပ်သဘောကောင်းနေပါပြီဗျာ"

ထိုနှစ်ယောက်သည် နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်စဉ်က သူ၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ် ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။

ချန်ကျိတစ်ယောက်သာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုငွေစကို ကိုင်ကြည့်နေမိသည်။

မည်သို့ကြည့်ကြည့် ရင်းနှီးနေသလိုပင်။

အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်။

ရှန်းယီသည် မြည်းပေါ်မှဆင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

မျက်ဝန်းထဲမှ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရင်း အိမ်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ပြောရလျှင် ဤတိုက်ပွဲသည် သူ့အား အင်အားကုန်ခမ်းစေဆုံး တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သာမက သူ၏မရီဒျန်များအတွင်းမှ စုဆောင်းထားသော မိုးမြေ၏အနှစ်သာရများပါ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်မှ ဖုန်မှုန့်များကြားသို့ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကွာခြားချက်ကြီးမားမှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် သက်ကယ်မိုးထားသော အိမ်ခေါင်မိုးအောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မမြင်သင့်သည်များကို မမြင်ရလေအောင် ရှန်းယီ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

လူမရောက်မီ အသံက အရင်ရောက်လာ၏။ "ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်တာလဲ၊ ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ အစာအိမ်ကျောကပ်နေပြီ"

အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းလှသည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းယီ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

မနေ့က ရှုပ်ပွနေသော အိမ်လေးသည် ယခုအခါ ဖုန်တစ်မှုန့်ပင် မရှိအောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ခြေချရမှာပင် အားနာစရာ ကောင်းနေလေ၏။

အမျိုးသမီးငယ်၏စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များသည် နောက်ကျောဘက်သို့ ဖြန့်ချထားသည်။

အသစ်စက်စက် ဆေးကြောထားသော မျက်နှာလေးမှာ လှပချစ်စဖွယ် ကောင်းနေပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် သူရဲကောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များ ယှက်သန်းနေသဖြင့် တစ်မူထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

သူမသည် အနက်ရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ပွယောင်းနေသော်လည်း သူမ၏ အရပ်ရှည်သော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ထူထဲသော ဘောင်းဘီရှည်မှာ တစ်ဝက်ခန့် စိုစွတ်နေပြီး သွယ်လျသော ခြေသလုံးသားများကို ဖော်ပြနေကာ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေဖဝါးလေးများကို မြေကြီးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်နင်းထားလေသည်။

"ကျွန်မ အဝတ်တွေ လျှော်ထားလိုက်တယ်... ရှင့်ရဲ့ ဝတ်ရုံတွေရောပဲ၊ လောလောဆယ် ရှင့်အဝတ်ဟောင်းတွေကို ကျွန်မ ယူဝတ်ထားတယ်"

လင်းပိုင်ဝေ့ ပြောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာသည်။

"ရှင် အလုပ်သွားလုပ်တာလား၊ သွေးကန်ထဲ ရေသွားချိုးတာလား"

သူမသည် နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်။ "နတ်ဆိုးသွေးတွေလား"

ရှန်းယီ ပြန်မဖြေဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြာဖက်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေသလိုသာ စားလိုက်တော့"

သူ စကားဆက်မပြောချင်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းပိုင်ဝေ့သည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် နတ်ဆိုးသွေးများ ပေကျံနေသော ကြာဖက်ထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ဟယ် အသားလေးလဲ ပါတာပဲ"

သူမသည် သွေးစက်များ ပေနေသော ဝက်သားဆားနယ် တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် သုတ်ကာ ပေါင်မုန့်ကြမ်းကြားထဲသို့ ညှပ်ထည့်လိုက်သည်။

"အာ... ဝါး"

"အဆင်ပြေသလို စားလို့ ပြောပေမယ့် သန့်တာလေးတော့ ရွေးစားပါဦး"

ရှန်းယီပင်လျှင် ဤအခြေအနေကို မြင်ပြီး နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်မိသည်။

"ရှင်တို့လို ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစားဖူးတဲ့ လူတွေကသာ ဇီဇာကြောင်နေကြတာ... တောထဲတောင်ထဲ ရောက်နေရင် ငတ်သေမသေပဲ တွေးရတာ၊ ဘယ်သူက သန့်တာ မသန့်တာ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ"

လင်းပိုင်ဝေ့သည် ပေါင်မုန့်ကို ဝါးရင်း မျက်နှာတွင် ကျေနပ်မှုအပြည့် ပေါ်လွင်နေပြီး မှတ်ချက်ပေးရန်လည်း မမေ့ပေ။

"တကယ် စားလို့ကောင်းတယ်"

"..."

ရှန်းယီ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရသည်။ သူမ၏ စကားများက သူသည် သူဌေးသားပမာ ကြီးပြင်းလာပြီး သူမက လမ်းဘေးတွင် ကြီးပြင်းလာရသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။