နတ်ဆိုးတို့၏အဆင့်

"မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စိတ်ကူးထားသလဲ"

သူမ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယီသည်လည်း အလိုအလျောက် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်ကို တစ်ဖက်လူ၏ဖြူနုသော လက်ချောင်းလေးများက သာသာယာယာ ပုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

လင်းပိုင်ဝေ့သည် သန့်ရှင်းသော မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ကမ်းပေးရင်း "ကျွန်မ နောက်ဖေးခြံထဲမှာ တဲအိုလေးတစ်လုံး ပြင်ထားတယ်၊ ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရပါဘူး... ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုရင်တော့... နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဖြစ်မလားပဲ"

သူမကိုယ်တိုင်လည်း သေချာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီသည် မုန့်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင် နှစ်သက်ခြင်း၊ မနှစ်သက်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြပေ။

ဤမိန်းမသည် ဘယ်သောအခါမှ အမှန်အတိုင်း ပြောလေ့မရှိ။ နောက်ကြောင်းရာဇဝင် သန့်ရှင်းပုံရသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လင်းမိသားစုက သူမကို နှင်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မည်သည့်ပညာရပ်များ သင်ယူခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း သူမသည် မြို့ပြင်သို့ တစ်ကိုယ်တော်ထွက်ကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရဲသည့် သတ္တိမျိုး ရှိနေသည်။

နဂိုကမူ သူမကို တောသူမလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ သူမသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် မြင့်မားပြီး လောကအတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယီ ရိပ်မိလိုက်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော မြေခွေးနတ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာနိုင်ခြင်းပင်။

ရှန်းယီ၏ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က သူမကို အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ရှန်းယီအတွက်မူ ၎င်းမှာ သေတွင်းတူးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပါက နိမ့်ကျသော အမှုထိန်းအရာရှိလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းမိသားစု၏ ဒေါသကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။

ထို့အပြင်... မြေခွေးနတ်ဆိုးများက သူမကို အဘယ်ကြောင့် အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သနည်း။

ရှန်းယီ စဉ်းစား၍မရသဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းပိုင်ဝေ့သည် အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာလဲ... အရင်ကတော့ ကျွန်မကို ရှင့်ရဲ့ သတို့သမီးအဖြစ် သိမ်းထားချင်နေပြီးတော့ အခုမှ စိတ်ပြောင်းသွားတာလား"

ယခင်က သူမကို အတင်းအကြပ် ဖမ်းဆီးခဲ့စဉ်က သူ၏မျက်နှာထက်မှ ရမ္မက်ဇောများကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။

သူမက အလျှော့ပေးစကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်လျှင် ရှန်းယီတစ်ယောက် မည်မျှပင် တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်နေပါစေ၊ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြလာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လူငယ်လေးကမူ သူမကို အေးစက်စွာသာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် သူ၏ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲ၌ လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လင်းပိုင်ဝေ့သည် စားနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ မုန့်စများကို သုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းယီ၏လှောင်ပြောင်သောအကြည့်အောက်တွင် သူမ၏ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်တင်းသွားတော့သည်။

"အင်း..."

သူမသည် နားထင်မှ ဆံနွယ်များကို သပ်တင်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် သူမ၏အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

လင်းပိုင်ဝေ့သည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော မျက်ဝန်းများမှာ ထက်မြက်လာ၏။

"ရှင်က နိမ့်ကျတဲ့ အမှုထိန်းအရာရှိလား ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လက်ပါးစေလားဆိုတာ ကျွန်မမသိပေမယ့်... ရှင် ဘာလို့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ရုတ်တရက် ပတ်သက်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မစဉ်းစားလို့ မရဘူး"

သူမသည် လူငယ်၏အဝတ်အစားပေါ်မှ သွေးစက်များကို စွေကြည့်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရတာ ဘယ်လိုနေလဲ။ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို အသေအလဲ သိချင်နေတယ် မဟုတ်လား"

သူမသည် ရှန်းယီ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လူသားခန္ဓာ အထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်လျက် ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ဆရာလို့ ခေါ်စမ်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ကနဦးနယ်ပယ် ထဲ ရောက်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ယခင်က သူမ ကမန်းကတန်း ကောက်ပေးခဲ့သော သိုင်းအမည်များမှာ အလွန်ပင် ရိုးစင်းလှသည်။

ယခု သူမ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဤလူငယ်လေးကို မလှည့်စားနိုင်လျှင် အကြိမ်တစ်ရာအဆဲခံလိုက်မည်။

လင်းပိုင်ဝေ့သည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။

သူမသည် လူငယ်လေးအား တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ခါးကြားမှ ဓားအိမ်ကို ချွတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။

"မင်း အိမ်က ထွက်ပြီး ပညာသွားသင်ခဲ့တာ..."ရှန်းယီ၏အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ဟန်ဆောင်တတ်ဖို့ သင်ခဲ့တာလား"

သူသည် ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရာ လင်းပိုင်ဝေ့သည် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

"နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ငါ မင်းကို စိတ်မဝင်စားဘူး"

ရှန်းယီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းကိုတော့ ငါ တကယ် စိတ်ဝင်စားတယ်"

"ကျွန်မမှာ ဂိုဏ်းမရှိပါဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ"

လင်းပိုင်ဝေ့က ရှင်းပြရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ရှန်းယီသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝတ်ထုပ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဓားအိမ်ဘေးတွင် တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလိုက်သည်။

အထဲတွင် လှုပ်ခါနေသော အသားလုံးလေးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

"မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြစမ်း"

ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချကာ အေးဆေးစွာ ရပ်နေသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားနှင့် အသားလုံးမှာ သူ၏ပြတ်သားသော သဘောထားကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဒီနှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရွေး... ငါ့ကို လာပြီး မလှည့်စားနဲ့တော့၊ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ခါနီးနေပြီ"

"..."

လင်းပိုင်ဝေ့သည် ထိုအသားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏လက်ဖျားလေးများမှာ မသိမသာ တုန်ရီနေသည်။

သူမ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးအမြုတေလား ဒါကို ရှင် ဘယ်ကရတာလဲ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏အကြည့်မှာ ရှန်းယီ၏ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အဖြေမှာ ထင်ရှားသွားတော့သည်။

"နှစ်ပေါင်း လေးရာသက်တမ်းရှိတဲ့ နတ်ဆိုးအမြုတေပဲ... ဒါ ခွေးနတ်ဆိုးဆီက မဟုတ်လား"

လင်းပိုင်ဝေ့သည် ရင်ထဲမှ အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

နံနက်ကမှ မုန့်ပြားများကို ယူပြီး ထွက်သွားသော ဤလူငယ်သည် ညနေတွင် ကနဦးနယ်ပယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏အမြုတေကို ယူဆောင်ပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

'ဘိုင်ယွင်ခရိုင်က နှိမ်နင်းရေးအရာရှိတွေက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားရတာလဲ။'

သူမသည် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ လိုရင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုအရည်အသွေးရှိတဲ့ အမြုတေကို စွမ်းအင်စုစည်းဆေးရည် ဖော်စပ်ရာမှာ အဓိကကုန်ကြမ်းအဖြစ် သုံးကြတယ်... အခြေအနေမပေးလို့ ဒီအတိုင်း စားသုံးရင်လည်း ၇၀ ကနေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ထိရောက်မှုရှိပေမယ့်၊ အညစ်အကြေးတွေ များတဲ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး သန့်စင်ဖို့ အချိန်ပိုယူရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ သုံးသုံး... ကနဦးနယ်ပယ် အောက်က သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက်တော့ ဒါက အဆိပ်အတောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါက အမှန်တရားပဲ" ဟု လင်းပိုင်ဝေ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးအမြုတေကို ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

အကယ်၍ သူမကသာ ဤအရာကို အဆိပ်ဖြစ်သည်ဟု လိမ်ပြောနေပါက ရှန်းယီသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လင်းပိုင်ဝေ့က ဤအမြုတေမှာ မည်သည့်နတ်ဆိုးဆီက ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်ကိုတော့ သူ အံ့သြမိသည်။

သူမသည် ဤဒေသရှိ နတ်ဆိုးများအကြောင်းကို အကုန်သိနေသည်လော။

"မင်း ဒီမှာ ဆက်နေနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မြေခွေးနတ်ဆိုးနဲ့ မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ဝင်မစွက်ဖက်သလို၊ မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ ထပ်မမေးတော့ဘူး"

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှန်းယီက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အားဖြင့်... ငါ့ကို စစ်မှန်တဲ့ ကနဦးနယ်ပယ် ကျင့်စဉ် နှစ်ခု ပေးရမယ်"

"မက်မွန်ပွင့်တောင်ဖြိုပုဆိန်သိုင်း၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်း ခြင်းအတုမဲ့ဓားသိုင်း..."

လင်းပိုင်ဝေ့က လက်ချောင်းလေးများကို ချိုးရေတွက်မည် ပြုလိုက်စဉ် ရှန်းယီ၏အေးစက်သောအကြည့်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး "လောလောဆယ် ကျွန်မမှာ ကျင့်စဉ်တွေ မပါလာဘူး၊ ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က လာကယ်ပြီးမှပဲ ပေးနိုင်မယ်"

"ရတယ်... အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ သဘောတူလိုက်မယ်"

ရှန်းယီသည် အလွန်အမင်း တင်းကျပ်ခြင်း မပြုပေ။

သူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးလိုခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ သိုင်းဂိုဏ်းများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ ပိုမိုရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ပို၍ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဘိုင်ယွင်ခရိုင်က ခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့... အခြားနတ်ဆိုးသားရဲတွေ သောင်းကျန်းလာမှာကို ရှင် မကြောက်ဘူးလား"

လင်းပိုင်ဝေ့သည် မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို ယူကာ အသားများ ညှပ်ထည့်ပြီး အားပါးတရ ဝါးစားလိုက်သည်။

ပါးစပ်ထဲတွင် အစာများ ပြည့်နေသဖြင့် သူမ၏ စကားသံများမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေ၏။

"နတ်ဆိုးတွေကြားမှာ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတာ ရှိပေမယ့် နန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူတို့က သဘောထားတစ်ခုတည်းပဲ... ကျွန်မအမြင်မှာတော့ ခွေးနတ်ဆိုးကို အရင်စသတ်တာက မြွေကို ဒုတ်နဲ့သွားတို့သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ရှန်းယီ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ခွေးနတ်ဆိုးက ကနဦးနယ်ပယ်ထဲကို အခုမှ စဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတာ... တကယ်တမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာက အရှေ့တောင်တန်းမှာ အောင်းနေတဲ့ ယွမ်ထျန့်ထျန်း ပဲ၊ သူက ကနဦးနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ... သူ အကြောက်ဆုံးက အခုလို အနှောင့်အယှက်မျိုးပဲ"

လင်းပိုင်ဝေ့သည် မုန့်ကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ချီလင်မယ်တော် လို့ ခေါ်တဲ့ ကြေးခွံစိမ်း နတ်ဆိုးအိုကြီးလည်း ရှိသေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကတည်းက သူမဟာ ကျောက်စိမ်း နယ်ပယ် က မဟာနတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်နေပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်... ကျွန်မသာ ရှင်နေရာမှာဆိုရင် အစိုးရကို သတင်းပို့ပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တပ်မှူးကြီးတွေကို အကူအညီတောင်းမယ်၊ ပြီးရင် မြွေနတ်ဆိုးကို အရင်သတ်မယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် မျောက်အိုကြီးနဲ့ မွေးဝါခွေးကြီးတွေက အလိုလို ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မယ်"

ရှန်းယီသည် တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေသော်လည်း သူမ စကားရပ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"မြေခွေးနတ်ဆိုးကရော"

အမျိုးသမီးငယ်က မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည် လုပ်လိုက်သည်။

အစာများကို အကုန်စားပြီးသောအခါ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်ပြီး

"ဂါး... ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ၊ အိပ်ချင်ပြီ... အိပ်ချင်ပြီ"

ရှန်းယီသည် ခုတင်စွန်းတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်သီးချင်း ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းပိုင်ဝေ့သည် နောက်ဖေးခြံဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ရှင့်မှာ အသိတရား ရှိသားပဲ"

တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ။

သူမ၏မျက်ဝန်းထက်မှ ပေါ့ပါးသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ခွေးနတ်ဆိုးအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ကနဦးနယ်ပယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမရှေ့ရှိ လူငယ်မှာမူ မည်သည့် ဆရာသမား၏ သင်ကြားမှုမျှ မရှိသော သာမန် နှိမ်နင်းရေးအရာရှိလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်များကိုပင် သူမကဲ့သို့သော သူစိမ်းတစ်ဦးထံမှ တောင်းခံနေရသူ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် ခွေးနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ သူ့အတွက် မှန်ကန်သော ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစကို ဖွင့်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ အနာဂတ်သည် အတိုင်းအထက်အလွန် ခမ်းနားပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ကဲ့သို့သော ရွှံ့နွံထဲတွင် ပျက်စီးသွားရမည်ဆိုပါက အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လက်ရှိတွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် အခြားသူ၏ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ခြင်းပင်... သူမ တကယ်တော့ ဗိုက်ဆာနေသေးသည်။