အရိုးပေါ်အရေတင် ရသေ့ကြီးနှင့် သားသတ်သမား ကျန်း

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော နျိုညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားကြ၏။

သို့သော် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမကြားသလို ဟန်ဆောင်လျက် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို ဝင်းထဲမှ အမြန် ခေါ်ထုတ်သွားကြတော့သည်။

လျိုချီ ဆိုသည်မှာ နာမည်ကျော် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အောက်ခြေအမှုထမ်းများ ဖြစ်ကြသော သူတို့ ညီအစ်ကိုမှာလည်း ထိုသူ၏ အကြောင်းကို အတော်အတန် ကြားဖူးနားဖူး ရှိကြပေသည်။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှ လာသော ထိုသူမှာ ဆရာသမား အစဉ်အဆက်နှင့် သိုင်းပညာ တတ်မြောက်ထားသော သိုင်းဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လင်းမိသားစုက အဖိုးအခ အမြောက်အမြား ပေး၍ ငှားရမ်းထားသော သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင် နာမည်အကြီးဆုံး ဖြစ်၏။

သူ၏သံလက်ဝါး နှစ်ဖက်မှာ ရွှေနှင့် ကျောက်ခဲကိုပင် တို့ဟူးတုံးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ချိုးဖဲ့နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူ၏လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသော နတ်ဆိုးများမှာ အနည်းဆုံး ၃၀၊ ၅၀ မက ရှိသည်ဟုလည်း သတင်းကြီးလှပေသည်။

"ကျုပ်တို့ သွားကြည့်သင့်သလားဗျ"

ချန်ကျိသည် သူ၏ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

သူသည် ထိုသူတို့ကို သူရဲဘောကြောင်သူများဟု မသတ်မှတ်မိပေ။ အမှန်စင်စစ် သူတို့ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ပါသည်။

ဘိုင်ယွင်ခရိုင်သည် မြို့ကြီးပြကြီး မဟုတ်သလို စနစ်ကျသော သိုင်းဂိုဏ်းကြီးများလည်း မရှိပေ။

လျိုချီကဲ့သို့သော သူမျိုးကို ဒေသခံများက မြစ်ကို ဖြတ်ကူးလာသည့် နဂါး ကဲ့သို့ တလေးတစား ဆက်ဆံကြပြီး၊ဤအောက်ခြေ အမှုထမ်းများကပင် သူ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးများကို ခြောက်လှန့်ရန် မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသူပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုလျှင်မူ လက်သည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေပေပြီ။

စာရေးကြီးလျို၏အမိန့်အရ နတ်ဆိုးနှင့် ပတ်သက်လျှင် အရာရှိ ရှန်းတွင် တာဝန်ရှိပေသည်။

ဤကိစ္စတွင် ဝင်ပါသင့်၊ မပါသင့် ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာ၏။

အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် မည်သူမျှ လာရောက် တိုင်တန်းခြင်း မရှိသဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလျှင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် လမ်းဘေး ဈေးသည်များပင် အမှန်တရားကို ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ မသိကျိုးကျွံ ပြုနေခြင်းမှာ အရာရှိ ရှန်း၏ပထမဆုံးသော တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့်နေ့၌ မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ရုံမျှမက၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာတွင် အရည်အချင်း မရှိသူဟုပါ စွပ်စွဲခံရနိုင်ပေသည်။

"ဒီလူ သေတာက သံသယ ဖြစ်စရာတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်"

ချန်ကျိသည် ခေါင်းကိုက်သွားကာ အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်မိသည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကံဆိုးခြင်း နိမိတ်များကို သယ်ဆောင်လာသူ၊ အမြဲတမ်း ပြဿနာ သတင်းများကိုသာ ပို့ဆောင်ပေးနေသူ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မြင်မိလာသည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြည့်ရအောင်"

ရှန်းယီသည် သူ၏နဖူးကို အသာအယာ နှိပ်နယ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားမလိုအာမရမှု အရိပ်အယောင်ကလေးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ကာ ဓားကို ဆွဲလျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ စိုးရိမ်သည်မှာ အခြားသူများ ထင်သကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းမည်ကို မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများနှင့် မတူသည်မှာ၊ လင်းအိမ်တော်အတွင်း၌ မည်သည့်အရာ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ အတိအကျ သိနေခြင်းပင်။

ထိုမြေခွေးမကို လင်းမိသားစု လက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် အပ်နှံခဲ့သူမှာ သူ၏ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ကိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအကောင် ကျူးလွန်သမျှ ပြစ်မှုတိုင်းသည် ရှန်းယီ၏အပြစ်သားစာရင်းထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးဝင်နေမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍သာ ထိုအကောင်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖမ်းဆီးမိသွားခဲ့လျှင် သူပါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏မြေအောက်လှောင်အိမ်ထဲသို့ အတူ လိုက်သွားရပေလိမ့်မည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ချန်ကျိနှင့်အတူ လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းဘေးဝဲယာမှ အကြည့်များမှာ မနက်စောစောကကဲ့သို့ပင် ထူးထူးဆန်းဆန်းရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သက်ငယ်မိုးအိမ်နံရံများမှ အပြာရောင် အုတ်နံရံ၊ အမည်းရောင် အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်ကြီးများဆီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ ထိုအကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြို့၏အရှေ့ဘက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ရပ်ကွက်တွင်မူ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံများ၏သြဇာအာဏာမှာ လျင်မြန်စွာပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

နီရဲသော တံခါးမကြီးများ၊ ကြေးဝါ တံခါးလက်ကိုင်များ၊ မြို့ဝန်ရုံးရှေ့ရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့များထက် တစ်ခေါင်းခွဲခန့် ပိုမြင့်သော ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးများ ထားရှိသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါမှသာ လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးကြီးကို လူတစ်ယောက်စာ ဝင်နိုင်ရုံမျှသာ ဟထားသည်။ ပိုးထည်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကလေး ဆောင်းထားသော လင်းမိသားစု၏ဝဖြိုးဖြိုး အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။

သူသည် စုရုံးနေသော လူအုပ်ကို လက်ယမ်းကာ လူစုခွဲနေသည် - "သွားကြ၊ သွားကြ... ဒီနေရာက မင်းတို့ လာပြီး ငေးကြည့်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး"

"ငေးကြည့်တယ် ဆိုတာက ဘာလဲဗျ။ နတ်ဆိုး ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ကျုပ်တို့ကို အသိပေးဦးမှပေါ့၊ အဲဒါမှ မြို့ဝန်ရုံးကို သွားပြီး အကူအညီ တောင်းလို့ ရမှာ"

လူစုထဲမှ လူအချို့က မကျေမနပ် ပြောဆိုရင်း ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

"နတ်ဆိုး မရှိဘူး၊ နတ်ဆိုး မရှိပါဘူး ဆိုနေမှ" အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် သူ၏ဝဖြိုးသော မျက်နှာကို ရှုံ့တွလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ဆိုသည် - "ငါ ပြောနေတာ အကြိမ်ပေါင်း ရှစ်ရာရှစ်ဆယ်ရှစ်ခါ ရှိပြီ၊ အဲဒီလို အရာမျိုး မရှိပါဘူးလို့"

"သူရဲဘောကြောင်ကောင်ရာ၊ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ လမ်းထဲမှာ ကပ်ထားတဲ့ ကြေညာချက်ကို မမြင်ဘူးလား။အရာရှိရှန်းက အနောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးက ခွေးနတ်ဆိုးကိုတောင် သတ်နိုင်တာပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်က မကောင်းဆိုးဝါးကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ နေမလား"

လူအုပ်ထဲတွင် အိမ်တော်ထိန်းကို မျက်နှာသာမပေးသော လူဂုဏ်ထံအချို့လည်း ပါဝင်ရာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြလေသည်။

"လာပြန်ပြီ အရာရှိ ရှန်း... အရာရှိ ရှန်းနဲ့။ မင်းတို့ ဘာမှ မသိဘဲနဲ့..."

အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် သူတို့ကို အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် စိုးရိမ်သောကများ ဖိစီးနေသဖြင့် သူတို့နှင့်တုကာ ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ပေ။

အရာရှိ ရှန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ထိုလူများထက် များစွာ ပိုမို သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သခင်မလေး ပိုင်ဝေ့ကို မြို့ပြင်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးရာ၊ သခင်ကြီး လင်းက ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် သူ့ကို များစွာ လေးစားသမှု ပြုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုရှန်းသည် လောင်းကစားသမား တစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်ရာ၊ ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ပိုက်ဆံလာချေးလေ့ရှိသည်။

သူ့ကို ချေးလိုက်သော ငွေများသည် ခွေးကို ပေါက်စီဖြင့် ပေါက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရတော့ချေ။

ဤအရာဟာ လူကောင်းတစ်ယောက်၏အမူအကျင့် မဟုတ်တာတော့ အမှန်ပင်။

လတ်တလောမှသာ ထိုလူက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်ကြီး ယလင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မယုံကြည်ပေ။ ထို့ကြောင့် လျိုချီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ သူသည် ညတွင်းချင်းပင် မြို့နယ်အရာရှိမင်း၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ကာ ထို နာမည်ကျော် အရိုးပေါ်အရေတင် ဘုန်းတော်ကြီးကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရသေ့ကြီးမှာ လေတိုက်လျှင်ပင် လဲကျသွားနိုင်လောက်အောင် ပိန်ချုံးနေသော်လည်း၊ တစ်ခါက ချင်းကျိုးပြည်နယ် မြို့နယ်အရာရှိမင်း၏ဆရာ ဘေးနားတွင် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ယုံကြည်အားကိုးခြင်း ခံရသူ ဖြစ်၏။

လျိုချီပင် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က ထိုသူကို စီနီယာကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ ရိုသေမှု ပြုခဲ့ရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက လင်းအိမ်တော်သို့ လာရောက် စစ်ဆေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသော ကောက်ချက်မှာ...

နတ်ဆိုးများ နှောက်ယှက်ခြင်း မရှိသဖြင့် သခင်ကြီး လင်းအနေဖြင့် စိတ်ပူရန် မလိုကြောင်း ဖြစ်လေ၏။

လျိုချီ သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုဘုန်းတော်ကြီးသည် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် သူ၏စကားမှာ အတည်ပင် - နတ်ဆိုး မရှိပေ။

ထိုရသေ့ကြီး၏အဆင့်အတန်းအရ သူ တစ်ခွန်း ပြောလိုက်လျှင် ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

အရာရှိ ရှန်းမှာ တကယ်တမ်း အစွမ်းအစ မရှိလျှင်ပင်၊သို့တည်းမဟုတ် သူ နတ်ဆိုးသတ်ခဲ့သည် ဆိုသော စကားများက မှန်ကန်နေခဲ့လျှင်ပင်၊ ဤအရာက ဘာထူးခြားမည်နည်း။

အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် အတွေးထဲ နစ်မျောနေစဉ်၊ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။

"ဟော... လာပါပြီ၊ သူတို့ တကယ် လာတာပဲ ကြေညာစာက မှန်သားပဲ"

ဓားကို ခါးတွင် ချိတ်ထားသော သိုင်းသမား လူငယ်လေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေပြီး နောက်တွင် အမှုထမ်းတစ်ဦး ပါလာသည်။

"ဪ... အရာရှိ ရှန်း... သခင်မလေး ပိုင်ဝေ့က အိမ်မှာ မရှိဘူးဗျ" အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် အံကြိတ်၍ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် အံ့သြနေမိသည်။

တစ်ဖက်လူသည် လျိုချီ၏နာမည်ကို မကြားဖူး၍လား မသိ၊ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် ဝင်ပါရဲသည်ကိုး။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

မရှိဘူး ဟုတ်လား

"သခင်မလေးက နွေဦးရာသီရဲ့ အလှရှုစားဖို့ မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်ဗျ၊ ပြန်လာဖို့ ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမယ်"

အိမ်တော်ထိန်း လင်းက ခေါင်းခါပြရင်း ဆက်ပြောသည် - "ခင်ဗျားက သခင်မလေးကို လာရှာတာ ဆိုရင်တော့ ပြန်လိုက်ပါတော့"

"ကျုပ် သူ့ကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူး။ ရှုပ်အောင် မလုပ်နဲ့၊ ကျုပ်ကို အလောင်းရှိတဲ့ဆီ ခေါ်သွားစမ်း" ရှန်းယီက ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်ဆိုး မရှိသည့် အချိန်တွင် သိုင်းဆရာတစ်ဦး သေဆုံးသွားခြင်းမှာ အမှန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် တွန့်ဆုတ်သွား၏။

တစ်ဖက်လူသည် အခွင့်အရေး ယူပြီး ငွေညှစ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းလားဟု သူ တွေးမိသွားသည်။

သခင်မလေး အိမ်မှာ မရှိဘူး ဆိုကတည်းက သူ ပြန်သွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူက နတ်ဆိုးကိစ္စကို တကယ် စုံစမ်းရန် လာခြင်း ဖြစ်နေပါက...

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူသည် အသံကို တမင် မြှင့်၍ ဆိုလိုက်သည် -

"အရာရှိ ရှန်း... ခရိုင်အရာရှိမင်းရဲ့ ရုံးခန်းက လူကြီးမင်း ကိုယ်တိုင်တောင် လာကြည့်သွားပြီးပြီဗျ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျိသည် ပထမတော့ လန့်သွားသော်လည်း နောက်မှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။

သိုင်းပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးက တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်နေပြီ ဆိုမှတော့ ကိစ္စက အလွယ်တကူ ပြေလည်သွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အောက်ခြေအမှုထမ်းများ စိတ်ပူနေရန် မလိုတော့ပေ။

အဝေးမှ ငေးကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ထိုအချက်ကို ရိပ်မိသွားကြပုံ ရသည်။

လင်းမိသားစု ဘာကြောင့် ဤမျှ တည်ငြိမ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ နားလည်သွားကြပြီ။

နှမြောစရာပင်၊ ယနေ့တော့ အရာရှိ ရှန်း၏ လက်စွမ်းကို ကြည့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် ရှန်းယီဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဤသို့သော အဓိပ္ပာယ် ဖော်ပြနေသည် -

'ကျုပ်က ခင်ဗျားအတွက် ထွက်ပေါက် ပေးထားပြီးသားနော်။ ဒီတာဝန်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားအပေါ် ကျရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု လှည့်ပြန်သွားလိုက်ယုံပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ဘာမှ မထိခိုက်စေရဘူး'

"..."

ရှန်းယီသည် အိမ်တော်ထိန်း၏ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုတို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည် - "ထပ်ပြီး တစ်ခေါက်လောက် ကြည့်လိုက်ရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိမ်တော်ထိန်း လင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြသွားတော့သည်။

ယနေ့ ရှန်းယီသည် လူတစ်ခြား ဖြစ်နေသလို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ပြဿနာများကို တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးက ရှောင်ပြီး ပိုက်ဆံရဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပါလား။

ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် သူသည် ညည်းညူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည် - "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကြည့်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါတော့"

အိမ်တော်ထိန်းသည် လှည့်၍ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

အထဲမှ ထူးခြားသော လူနှစ်ယောက် ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏နောက်တွင် သခင်ကြီး လင်းက လိုက်ပါလာသည်။

ရှေ့မှ လျှောက်လာသူမှာ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသက် ၅၀ ကျော်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးမွေးများမှာ နဂါးမုတ်ဆိတ်ကဲ့သို့ အောက်သို့ တွဲကျနေသည်။

သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီနေ၏။

နောက်မှ လိုက်လာသူမှာမူ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ သဲစက္ကူကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေပြီး၊ သံအပ်များကဲ့သို့ ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိသည်။

သူ၏မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး၊ အဆီများ ပေကျံနေသော အဖြူရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ကိုယ်ဝန် ၁၀ လရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်ကြီး ရှိနေလေသည်။

အရိုးပေါ်အရေတင် ရသေ့ကြီးသည် သခင်ကြီး လင်းအား ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ခါနီးတွင် တံခါးဝရှိ လူများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်း လင်း၏ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး ရှေ့ထွက်၍ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ဘုန်းတော်ကြီး၏ပြုံးနေသော မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တည်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူက အရိုအသေပြုလျက် - "ဒါက နာမည်ကျော် ရှန်းယီ များလား။ မိတ်ဆွေလေးရဲ့ သတင်းကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ၊ အခုလို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ အစောပိုင်းက စိတ်မဝင်စားသည့်ဟန်ဖြင့် ငုံ့နေသော အသားမည်းမည်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လူကြီးသည် သူတို့ရှိရာသို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။