ဘာလို့ အခုမှ လာရတာလဲ

ပိန်လှီသော ရသေ့ကြီး၏အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ကျိ၏ပါးစပ်ခြောက်ကာ လျှာများ ခေါက်သွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သိုင်းပညာကို ရူးသွပ်မှု မပြယ်သေးသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းရေးအတွက် အစိုးရအမှုထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေရသော်လည်း သူ့နှလုံးသားက သိုင်းလောကထဲတွင် ကျင်လည်ကျက်စားလိုစိတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယခု သိုင်းလောကမှ ကျော်ကြားသော စီနီယာတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ဓားရိုးကို ကိုင်ထားသော လက်များပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီလာသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်းနှင့်ပင် သူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး အစိုးရအမှုထမ်းများ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယီကို စီနီယာတစ်ယောက်က တစ်ဖက်လူကို မိတ်ဆွေလေး ဟု လေးလေးစားစား ခေါ်ဝေါ်နေရသည်။

တကယ်တော့ သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားမှုဆိုသည်မှာ မိမိ၏လက်သီးဖြင့် ရှာယူရသော အရာဖြစ်သည်။

ချန်ကျိ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှန်းယီ၏ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလောင်းကောင်များ မအေးစက်သေးသည့် လယ်ကွင်းပြင်ထဲတွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေခဲ့သော ရှန်းယီ... ထိုဂုဏ်ပုဒ်သည် ရှန်းယီနှင့် ထိုက်တန်ပါပေသည်။

"ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ"

ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးပြီး ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် အပြန်အလှန် မြှောက်ပင့်စကား ပြောနေရခြင်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် ရသေ့ကြီးက သူ့နောက်လိုက်နှင့်အတူ လမ်းပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ဗရာဂျာဂိတ် က ညီနောင်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့နာမည်ပြောင်က သားသတ်သမား ကျန်း တဲ့။ ချင်ကျိုး ကနေ ကျုပ်ကို လာရှာတာ။ သူလည်း ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လက်အောက်မှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်"

ရှန်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သားသတ်သမား ကျန်းကလည်း မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စ ရှိသေးလို့ လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး"

ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုပြီးနောက် ရှန်းယီသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရသေ့ကြီးက မသိမသာ လမ်းပိတ်ထားပြန်သည်။

"..."

ရှန်းယီ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသည်။

ရသေ့ကြီးက ငွေကြေးအတွက် အလုပ်လုပ်နေခြင်းကို ရှန်းယီ အပြစ်မမြင်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မဟုတ်ပါက၊သူသည်လည်း ထိုရသေ့ကြီးကဲ့သို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုခုသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သိုင်းပညာသင်ယူကာ သူဌေးအိမ်များတွင် အမှုထမ်းကောင်း ထမ်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရသေ့ကြီးက ငွေယူပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် တမင်လုပ်ဆောင်နေခြင်းဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်စလုံးက သိုင်းပညာကို လေ့လာလိုက်စားသူတွေပဲ။ တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်ပြီး သောက်ရင်း စကားပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား"

ရသေ့ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှန်းယီ၏ပခုံးကို လက်တင်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေးထက် အများကြီး ဝါရင့်တဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုပ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီး လုပ်လိုက်ပါရစေ။ မိတ်ဆွေလေးက ငယ်သေးတော့ သွေးဆူနေတုန်းပဲ။ ကျုပ်လို လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောရတာ အကျိုးမယုတ်ပါဘူး"

နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချန်ကျိပင်လျှင် လေထုထဲရှိ တင်းမာမှုကို ခံစားမိနေသည်။

သခင်ကြီး လင်း နှင့် အိမ်တော်ထိန်းတို့မှာ

တိတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်လုံးများ စိတ်ဝင်စားမှုကင်းမဲ့နေသည်။

သူတို့သည် ရှန်းယီ၏စွမ်းရည်ကို သိပ်မယုံကြည်ကြပေ။

ထိုအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရသေ့ကြီး၏စကားကို ပို၍ပင် မယုံကြည်ကြသော်လည်း စီးပွားရေးသမားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့ သိုင်းပညာရှင်များ၏ရှေ့တွင် မည်သို့ မေးခွန်းထုတ်ရဲမည်နည်း။

အကယ်၍ အာဏာပိုင်များက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်လျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရသေ့ကြီးက ဤအရာကိုပင် တားဆီးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားပေ။ ရှန်းယီသည် အမှုထိန်း အရာရှိလေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏လူရင်းရှေ့တွင် မည်သို့ ရန်စရဲမည်နည်း။

လူအများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင်...

ရှန်းယီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့ပခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ကာ နှစ်ချက် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ ရုံးလုပ်ငန်းတွေ ရှိနေလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူ၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

ရသေ့ကြီး၏မျက်လုံးထဲတွင် အရှက်ရမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သားသတ်သမား ကျန်းက ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်မွေးများအောက်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျုပ် မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် အမှုထိန်းအရာရှိ ရှန်းက မကြာသေးခင်ကမှ ရာထူးတိုးထားတာ မဟုတ်လား၊ ဘိုင်ယွမ်ခရိုင်က နတ်ဆိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူရတာလေ။ ကျုပ်က ဒီမှာ နတ်ဆိုးမရှိဘူး၊ ရိုးရိုး လူသတ်မှုပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောပြီးသား။ လင်းမိသားစုမှာ မိတ်ဆွေလေးလုပ်စရာ အလုပ်မရှိဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မိတ်ဆွေလေး ကျုပ်ကို မယုံတာလား"

ရသေ့ကြီး၏အသံတွင် အေးစက်မှုများ ပါဝင်လာသည်။

ရှန်းယီသည် အိမ်တော်ထိန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းပြပါ"

"အာ... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့..."

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်က ယခုလို အငြင်းပွားမှုကြားထဲ မည်သို့လုပ်ပြီး ဝင်ပါရဲမည်နည်း။

သူ့ကို အံ့သြစေသည်မှာ တစ်ချိန်က လောင်းကစားသမား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူသည် ယခု ရသေ့ကြီးအို၏ရှေ့တွင် ဤမျှ တည်ငြိမ်နေခြင်းပင်။

အဓိပ္ပာယ်မဲ့ဆုံး အချက်မှာ ရသေ့ကြီးအိုက သူ့ကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယခုလိုဖြစ်မယ်မှန်းသာ သိခဲ့လျှင် သခင်ကြီး လင်းသည် ခရိုင်ရုံးတော်သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သင့်သည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏နေအိမ်သို့ သွားခြင်းက လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းသည် အတွေးများဖြင့် ဘေးဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးကလေး သွားလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင်...

သခင်ကြီး လင်းက လက်သီးဆုပ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်တောင်းပန်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။ အရာရှိ ရှန်းယီက အလုပ်တာဝန်တွေ များနေလို့ပါ။ စိတ်ထဲ မထားကြပါနဲ့"

ရသေ့ကြီး၏မျက်နှာမှာ မဲမှောင်နေပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လိုက်ပါသွားသည်။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော သားသတ်သမား ကျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိလား"

"ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ပါရမီရှိတာကို သဘောကျလို့ပါ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့အားလုံး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လက်အောက်မှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြရမှာဆိုတော့ အချင်းချင်း စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ သူက ဒီလောက် ခေါင်းမာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"သြော်... ကျွန်တော်ကတော့ နတ်ဆိုးက ကျုပ်တို့ကို အရူးလုပ်သွားတာကို သူသိသွားမှာ စိုးရိမ်လို့၊ အစ်ကိုကြီးက အလကား အရှက်ကွဲမှာ ကြောက်လို့ တားနေတယ် ထင်နေတာ"

တစ်ဖက်လူ၏စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရသေ့ကြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာ အုံ့မှိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားရန် အချိန်အတန်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

"မင်းက ချင်ကျိုးကနေ အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒီနေရာကို အထင်သေးနေတာလား၊မင်းရဲ့ မောက်မာမှုကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... ဒီက ရေက မင်းထင်ထားတာထက် ပိုနက်တယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"သူကရော ဘာထူးခြားမယ်လို့ မင်းထင်လဲ၊ ခဏနေရင် သူလည်း ငါတို့လိုပဲ ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးပြီး ပြန်ထွက်လာမှာပဲ"

သားသတ်သမားကျန်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး သဘောတူခြင်း၊ မတူခြင်း မပြသတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်...

ရှန်းယီနှင့် ချန်ကျိတို့သည် အိမ်တော်ထိန်းနောက်သို့ လိုက်ကာ ဘေးခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက အဝတ်ဖြူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မလိုက်ရာ အောက်မှ အလောင်း ပေါ်လာသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချန်ကျိသည် ရသေ့ကြီးကို ပို၍ လေးစားသွားသည်။

မျက်လုံးဖွင့်လျက် လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်ခြင်းက တကယ့် စွမ်းရည်တစ်ခုပင်။

ကုတင်ပေါ်တွင် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အလောင်းရှိနေပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ တစ်ဝက်ပြတ်နေသည်။

ဝမ်းဗိုက်တွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး ဖြစ်နေပြီး အတွင်းကလီစာများ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်း မရှိတော့ဘဲ ညာဘက်ခြမ်း တစ်ခုလုံးမှာ အရိုးပေါ်သည်အထိ အသားများ စားသောက်ခံထားရသည်။

"မနေ့ကအထိ သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပါပဲ... ညတွင်းချင်း ဖြစ်သွားတာ"

လင်းမိသားစု အိမ်တော်ထိန်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အေးစက်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။

လျိုချီ လင်းမိသားစုသို့ စရောက်လာစဉ်က မည်မျှ ခံ့ညားထည်ဝါခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ယခုတော့ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရရှာပြီ။

"သူ ဘယ်လို သေသွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလား" ချန်ကျိ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်တိုင် နတ်ဆိုးနှင့် တွေ့လျှင်ပင် ဤမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ သေဆုံးသွားနိုင်မည်လော။

"သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ လင်းမိသားစုက တွေ့တာ မဟုတ်ပါဘူး"

အိမ်တော်ထိန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲ ဖြစ်နေပြီး ရှန်းယီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရာရှိရှန်း သခင်မလေး ပိုင်ဝေ့ ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတုန်းက သူ့ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားပေမဲ့ စိတ်အခြေအနေက မပြောင်းလဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ ဆွေမျိုးတွေ အများကြီးကို မေ့သွားတယ်"

ဆက်လက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က သူ အပြင်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် အိမ်လာလည်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ သခင်မလေးက အိမ်ထောင်မရှိသေးတော့ ဒါကို အပြင်မကြားစေချင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ။ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာစိုးလို့ပါ..."

ချန်ကျိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက ဆက်ပြောသည်။ "သခင်ကြီး လင်းက သခင်မလေးကို ချစ်သလို၊ အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက် အနားမှာ ရှိနေရင် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာနိုင်မယ်လို့ တွေးပြီး အဲဒီလူကို ပေးနေလိုက်တာပါ။ သခင်မလေးက အဲဒီလူနဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးပုံရတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ကို ဧည့်သည်တော်လို ဆက်ဆံခဲ့တာပါ"

"လျိုချီရဲ့အလောင်းကို အဲဒီလူရဲ့ အခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သခင်မလေးကလည်း ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ မရှိဘူး..."

"ဘုန်းကြီးက အဲဒီလူနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ... အဲဒီလူနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။

လင်းမိသားစုက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သံသယဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘုန်းကြီးအိုကို ခေါ်လာခြင်းမှာ နတ်ဆိုးကို ရှာဖွေရန် မဟုတ်ဘဲ ရှင်းပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ" ချန်ကျိက အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာလေ"

ပျင်းရိသော အသံတစ်ခု တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် သမ်းဝေနေသည်။

သူ၏ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ချွန်ထက်သော သွားစွယ်နှစ်ချောင်းက သူ၏အပြုံးကို ပိုမို ရန်လိုပုံပေါက်စေသည်။

သူသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မင်းက ရှန်းယီ ဆိုတာလား ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ"

သူ၏စကားလုံးများတွင် အထင်သေးမှုများ ပါဝင်နေပြီး ရှန်းယီကို သူ၏အစေခံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။